Գալուստ Սահակյանի կինը 23 միլիոն դրամ շահաբաժին է հայտարարագրել ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Գավառում հողմակայան կկառուցվի ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Կարեն Կարապետյանի հայտարարագրած ունեցվածքը ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Կարկտաբեր ամպերը մշակող, կարկուտն անձրև դարձնող համակարգ է ն... ՏՆՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ
Քառօրյա պատերազմի մասնակիցները բուժվելուց բացի ժամանցային մի... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Երևան, 19.Ապրիլ,
00
:
00
:
00
Փոխարժեք
478.65
$
560.79
Արսինե Խանջյանը Գերմանիայից ուղերձ է հղել ցուցարարներին Գյումրիում ապօրինաբար պահվող արջի քոթոթը տեղափոխվել է կենդանաբանական այգի Երևանում էին արցախցի պատանի երաժիշտները ՄԻԵԴ ուղարկված դիմումների հերթական տեղատարափն է լինելու «Պետք է ներողություն խնդրենք, որ այս ժառանգությունն ենք թողել երիտասարդներին». Անահիտ Բախշյան Քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը հանդիպել է ՀՀ-ում դիվանագիտական առաքելությունն ավարտող ՌԴ արտակարգ և լիազոր դեսպանի հետ Կարապետ Ռուբինյանը` ոստիկանության սադրանքների և Նիկոլ Փաշինյանի քայլերի մասին Ստրասբուրգում տեղի է ունեցել Եվրանեսթ խորհրդարանական վեհաժողովի բյուրոյի նիստը Հանրահավաք. օր 7-րդ Յուրաքանչյուր հինգշաբթի մայրաքաղաքի վարչական շրջաններում կազմակերպվում են բնակիչների ընդունելություններ Իսպանիայի հայկական համայնքի ներկայացուցիչները որևէ դրոշ չեն կարել և ցուցարարաներին չեն ուղարկել. Մայիլյան «Ազգը հանրային գիտակցության լրջագույն փուլի մեջ է» Ապրիլի 19-ին անցկացվող հավաքի և երթի մասին իրազեկում չի ներկայացվել Փոփոխություններ «Դեղերի մասին» օրենքում. առաքման, դեղապահովման հարցեր ԵԱՀԿ-ում քննվում է Ադրբեջանում նախագահական ընտրությունների հարցը Ի՞նչ ծախսերից կազատվեն նախկին ոստիկանները Դատական նիստը կրկին հետաձգվեց. Ամբաստանյալ Մարինա Պողոսյանը չէր ներկայացել Դատական նիստը կրկին հետաձգվեց. Ամբաստանյալ Մարինա Պողոսյանը չէր ներկայացել Գալուստ Սահակյանի կինը 23 միլիոն դրամ շահաբաժին է հայտարարագրել Գավառում հողմակայան կկառուցվի

Կրթական ճգնաժամ

Վերջերս խոսվեց այն մասին, որ Հայաստանյան որոշ շրջանակներում խոսվել ու վարչապետին դիմել են ԿԳ նախարար Լևոն Մկրտչյանի հրաժարականի առիթով: Հիմնավորումն այն է, որ կրթական պոտենցիալը Հայաստանում վատն է:

Հայաստանում գործող կրթական համակարգն ըստ էության  ժառանգվել է սովետականից, սովետական կադրերով, սովետական բազայով, առաջին տարիներին նաև սովետական մեթոդաբանությամբ: Խորհրդային միությունում պետությունն ապահովում էր ուսանողին անվճար կրթություն, տալիս էր թոշակ, իսկ ավարտելուց հետո տեղավորում աշխատանքի: Այսինքն, կրթությունը անվճար էր, կարիք չկար դրա համար ֆինանսական պատասխանատու խնդրի առջև կանգնել, հեշտ էր նաև աշխատանք գտնելու մեխանիզմը, այն օտարված էր անհատից: Նույն իներցիան է նաև այսօր, ուսանողների միջավայրում ու ընդհանրապես աշխատանքի բացակայությունը հիմնավորվում է պետության աշխատատեղեր ապահովել չկարողանալով:

Առանձնապես չի փոխվել նաև ներկրթական բյուրոկրատիաների զարգացման մեխանիզմը, երբ «լավագույն ու նվիրված» ուսանողներն ուսանողական բյուրոկրատիաներից անցում էին կատարում կոմունիստական կուսակցության կաբինետներ, շարունակելով քաղաքական գործունեությունը: Ու չնայած մի շարք կոնվենցիոնալ բարեփոխումներին, առնվազն կադրերի՝ համալսարանների, դպրոցների ադմինիստրացիաների իմաստով, սովետական ռեսուրսն առանձնակի փոփոխության չի ենթարկվել: Բայց միջավայրն ամեն դեպքում փոփոխության է ենթարկվել, այսինքն իներցիան հին է, կամ հնի շարունակությունն է, բայց իրավիճակը նոր է, կնքվել ու որդեգրվել են նոր ֆորմալ չափանիշներ, ու այս իրավիճակում առաջանում են խզումներ:

Նախ, ստացվում է այնպես, որ կրթությունը որպես անհատի ինքնադրսևորման ու կայացման համակարգ չի գործում: Հայտնի բան է, որ դիմորդների մեծ մասի համար մասնագիտություն ընտրում են ծնողները: Սա նաև այն պատճառով, որ Հայաստանում դիմորդների տարիքը բավական ցածր է, ու ըստ էության 16-18 տարեկանների համար բարդանում է ընտրության հնարավորությունը: Նաև պարզ է, որ 16-18 տարեկանում աղջիկներն ու տղաները բավարար ինքուրույնությամբ օժտված չեն, որոշումներ կայացնելու համար, այդպիսին է մշակույթը, կամ գոնե այդպիսին էր: Միաժամանակ տեսանելի է, որ ամենաբրենդային բաժիններ ընդունելության քանակները բավական շատ են, ինչը նույնպես տեղավորվում է ավանդական տրամաբանության շրջանակում, երբ հեղինակությունը առաջնային պլան է դուրս գալիս: Դիցուկ, քաղաքագետներն ու միջազգայնագետները միշտ ավելի շատ են, բայց պետության դիվանագիտական կորպուսը ստիպված է սեփական դպրոցն ունենալ նոր կադրեր պատրաստելու համար: 

Դժվար չէ նաև տեսնել, որ համալսարանը երիտասարդության մի մասի համար դառնում է այլ խնդիրների իրացման վայր: Կարելի է ուղղակի ընտրել ցանկացած հայաստանյան համալսարան, գնալ այնտեղ, հետևել ուսանողների հագուստների ընտրությանը, վարքին ու համոզվել, որ ժամանցի մշակույթի որոշ դրսևորումներ ուղղակի կրթական գործընթացի կենտրոնում են: Համալսարանը դառնում է միակ վայրը, որտեղ երիտասարդներն ըստ էության կարող են հաղորդակցվել ավելի ազատ, ինտեգրված: Այն ըստ էության ընտանիքից դուրս միակ ինստիտուտն է, որտեղ անհատը հնարավորություն ունի տնօրինել սեփական ժամանակը, սա միակ ժամանակն ու տարածությունն է, որը ընտանիքի կողմից չի վերահսկվում: 
 
Կրթությունը Հայաստանում իրականացնում է բազմաթիվ ֆունկցիաներ, բացի հիմնականից: Կրթությանը հատկացվող գումարները չնչին են, կրթական համակարգում հուսադրող ոչինչ չկա: Եվ նման կրթական համակարգով հնարավոր չէ պատրաստվել որևէ փոփոխության:
 
Արտակ Ասլանյան
website by Sargssyan