Փորձել են բերման ենթարկել ՀԺ-ի լրագրողին, բայց ճանապարհի կես... ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Նիկոյանը նոր մեքենա է գնել՝ «LEXUS GX 460» մակնիշի ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Հակոբյանը խնդիր չունի՝ տարեկան 200 միլիոնի եկամուտ ունի ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
10 հազար դոլար՝ Ալիկ Սարգսյանին ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Մուշեղ Սաղաթելյան. «Եթե դու ցանկանում ես քո հակառակորդին հաղ... ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ
Երևան, 20.Ապրիլ,
00
:
00
:
00
Փոխարժեք
478.65
$
560.79
Ուսանողությանը կառավարելի դարձնելու ծրագիրը ձախողվում է. ուսխորհուրդներն ու բումերանգի էֆեկտը Փորձել են բերման ենթարկել ՀԺ-ի լրագրողին, բայց ճանապարհի կեսից փոշմանել են Արամ Ա կաթողիկոսը Մայր Աթոռում է. նա կհանդիպի ՀՀ նախագահի և վարչապետի հետ Նիկոյանը նոր մեքենա է գնել՝ «LEXUS GX 460» մակնիշի Հակոբյանը խնդիր չունի՝ տարեկան 200 միլիոնի եկամուտ ունի Ազատ Արշակյան. «Կազմակերպիչները սպիտակներով են խաղում, իսկ իշխանությունը պատասխանողն է» 10 հազար դոլար՝ Ալիկ Սարգսյանին Մուշեղ Սաղաթելյան. «Եթե դու ցանկանում ես քո հակառակորդին հաղթել, պետք է ոչ թե ուժ կիրառես, այլ բարություն անես» Արսինե Խանջյանը Գերմանիայից ուղերձ է հղել ցուցարարներին Գյումրիում ապօրինաբար պահվող արջի քոթոթը տեղափոխվել է կենդանաբանական այգի Երևանում էին արցախցի պատանի երաժիշտները ՄԻԵԴ ուղարկված դիմումների հերթական տեղատարափն է լինելու «Պետք է ներողություն խնդրենք, որ այս ժառանգությունն ենք թողել երիտասարդներին». Անահիտ Բախշյան Քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը հանդիպել է ՀՀ-ում դիվանագիտական առաքելությունն ավարտող ՌԴ արտակարգ և լիազոր դեսպանի հետ Կարապետ Ռուբինյանը` ոստիկանության սադրանքների և Նիկոլ Փաշինյանի քայլերի մասին Ստրասբուրգում տեղի է ունեցել Եվրանեսթ խորհրդարանական վեհաժողովի բյուրոյի նիստը Հանրահավաք. օր 7-րդ Յուրաքանչյուր հինգշաբթի մայրաքաղաքի վարչական շրջաններում կազմակերպվում են բնակիչների ընդունելություններ Իսպանիայի հայկական համայնքի ներկայացուցիչները որևէ դրոշ չեն կարել և ցուցարարաներին չեն ուղարկել. Մայիլյան «Ազգը հանրային գիտակցության լրջագույն փուլի մեջ է»

Կոմիտա՞սը, թե Արմենչիկը. ո՞րն է մեր դեմքը

Թումանյանի անվան պետական տիկնիկային թատրոնի տնօրեն և գեղարվեստական ղեկավար Ռուբեն Բաբայանը պատասխանել է Past.am-ի հարցերին:

-Պարո՛ն Բաբայան, հասարակությունը կրկին զարմացավ, հետո զայրացավ ու քննարկեց հերթական մեդալակիրներին՝ մասնավորապես Դիանա Գրիգորյանին: Ի՞նչ երևույթի ենք ականատես լինում: Հաշվի առնելով նախորդ մեդալակիրներին, զարմանալու առիթ, ըստ էության, չպետք է լիներ:

-Չէ: Քանի դեռ մարդը զարմանում է՝ ապրում է: Դա լավ է, որովհետև եթե դադարի զարմանալ, կյանքն անհետաքրքիր կդառնա: Մեծ իմաստ չեմ տալիս ո՛չ կոչումներին, ո՛չ շքանշաններին: Դրանք ավելի շատ բնորոշ են ավտորիտար համակարգերին, երբ պետությունը փորձում է որոշակի շրջանակների մեջ պահել անձանց և թելադրել իր արժեքային համակարգը, որը, կարծում եմ, այդքան էլ ճիշտ չէ: Ինչ վերաբերում է կոնկրետ դեպքին՝ այդ ամենի հետ ծանոթացա աղմուկի արդյունքում, որովհետև սերիալներ չեմ դիտում: Այստեղ ավելի կարևոր հարց կա, որովհետև, բոլոր դեպքերում, «Մովսես Խորենացի» մեդալը նախատեսված է մշակույթով զբաղվող մարդկանց գնահատելու համար: Իսկ ի՞նչ է մեզ համար մշակույթը, որպես ի՞նչ ենք այն ընկալում: Ժամա՞նց է, կոմերցիա՞, ի՞նչ գումար է նա բերում, ի՞նչ ռեյտինգ ունի: Թե՞ մշակույթն ունի այլ չափորոշիչներ: Կոչումների և պարգևների հարցում գալիս են պետության կողմնորոշիչները: Ի՞նչն է պետությունն առաջնային համարում: Կարծում եմ՝ այստեղ մեծ խառնաշփոթ կա: Զուտ մասսայական մշակույթ, ժամանց… «Արվեստի և մշակույթի կապիտալիզացիա» գաղափարախոսության մեջ սա տեղավորվում է: Աշխատելու հնարավորություն է տալիս, ռեյտինգ կա և այլն: Իսկ այլ կողմում կա, օրինակ, դասական երաժշտության քառյակ, որը ոչ մի եկամուտ չի բերում, հեռուստատեսությամբ չի ցուցադրվում, որովհետև ռեյտինգ չունի և այդ գաղափարախոսության մեջ անիմաստ է: Այստեղ շատ կարևոր է որոշել, թե ո՞րն է մեզ համար կարևորը: Այն, որ յուրաքանչյուրն իր ճաշակից ելնելով իր ուզածը պետք է ստանա՝ միանշանակ է, բայց կան բաներ, որոնց վրա պետությունն է իր ձեռքը դնում: Օրինակ՝ հովանավորում են սիմֆոնիկ նվագախումբը կամ թատրոնը, մնացածներն էլ թող իրենց պահեն: Այն կարևորագույն օղակները, որոնք տալիս են երկրի, ազգի ու քաղաքակրթության քո դեմքը, պետությունը պարտավոր է պահել: Մեծ խառնաշփոթ է: Պետությունը չպետք է պարգևատրի նրանց, ովքեր ներկայացնում են տարբեր խավերի ճաշակը: Երբ վերջապես որոշենք, թե որն է մեր դեմքը, Կոմիտասը՞, թե Արմենչիկը, շատ բան կհասկանանք: Կարող ենք, իհարկե, ասել, որ մեր դեմքը և՛ Կոմիտասն է և՛ Արմենչիկը, բայց պետությունը հենց նրա համար է, որ ասի՝ Արմենչիկ կա, բայց Կոմիտասը մեզ համար ավելի կարևոր է:

-Իսկ պետության դիրքորոշումն  իրական արվեստը ճանաչելի դարձնելու առումով որքանո՞վ է կարևոր:

-Մենք գիտենք, որ կոչումներ, պարգևներ տալու հրամանագրերը նախագահն է ստորագրում: Բայց որևէ երկրի նախագահ կամ վարչապետ չի կարող համարվել մշակույթի, կրթական և այլ ոլորտների շատ լավ մասնագետ, ով ունի նաև բացարձակ ճաշակ արվեստի բոլոր ճյուղերում: Ուրեմն՝ պետք է հանձնաժողով լինի, որը պետք է նման հարցերով զբաղվի ու կրի այն պատասխանատվությունը, թե ում է  առաջարկում: Բայց չկա այդ կառույցը: Այստեղ ուրիշ բան կա: Ինչ-որ մեկի համար խնդրում են, ինչ-որ մեկին լավություն են անում կամ ինչ-որ մեկը թելադրում է իր ճաշակը՝ ելնելով այն գաղափարախոսությունից, թե պիտանի է միայն այն, ինչը եկամուտ է բերում, իսկ այն, ինչը չի բերում, պետք չէ:

-Շատերը կարծում են, որ այսուհետ պատիվ չի բերի ինչ- որ մեդալով շնորհվելը, որովհետև այն այսուհետ արժեզրկված է:

-Ես ավելի թեթև եմ մոտենում հարցին: Եվ ստացողները, և նրանք, ովքեր մերժում են, իրականում մեծ արժեք են տալիս այսքան մեծ արժեք չներկայացնող երևույթին: Սա միայն մեր խնդիրը չէ՝ սա աշխարհում վաղուց կա: Այս համատեքստում վերջերս խորհուրդ տվեցի կարդալ Գի դը Մոպասանի «Պարգևատրվել է շքանշանով» պատմվածքը, որը նա գրել է մոտ 120 տարի առաջ: Պատմվածքում կտեսնեք, որ շատ ընդհանուր բաներ կան: Երբ համար մեկ համաշխարհային ահաբեկիչ Յասեր Արաֆաթը Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ է ստանում, այստեղ էլ չէ՞ ինչ-որ բան կա: Կարծում եմ՝ հիմնական լուծումը չկարևորելն է: Կյանքում շատ ավելի կարևոր բաներ կան, քան շքանշաններն ու դրա շուրջ մեծ աղմուկ բարձրացնելը, և աղմուկի արյունքում էլ տեղափոխվել այն նույն դաշտի մեջ՝ ինչն այդ մարդը քարոզում է իր սերիալներում: Եթե մենք բացարձակ հայհոյանքի և վիրավորանքի  ենք անցնում, ցույց ենք տալիս, որ հենց այդ սերիալով դաստիարակված սերունդն ենք:

Աննա Բադալյան


website by Sargssyan