«Գոր­ծըն­թաց՝ հա­մա­ձայ­նեց­ված թեկ­նա­ծուի շուրջ.հե­ռան­կա­րա­յին կա­րող է լի­նել Մա­յի­լյան-Ղուլյան ա­լյան­սը»

Արցախում գարնան սկզբին սպասվելիք ընտրությունները որոշակիության փուլ են մտնում։ Քաղաքական ուժերը և հիմնական դերակատարներն արդեն ուրվագծվել են։ 

Դժվար թե շատ մեծ անակնկալներ լինեն, թեպետ ոչինչ չի բացառվում։ 

«Փաստի» հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց քաղտեխնոլոգ Վիգեն Հակոբյանը՝ ադրադառնալով Արցախում սպասվելիք ընտրություններին, առկա վերադասավորումներին։ 

«Սպասվելիք ընտրությունների առանձնահատկությունն այն է, որ և՛ նախագահական, և՛ ԱԺ ընտրությունները նույն օրն են անցկացվելու։ 

Արցախի Սահմանադրությունից բխող այդ առանձնահատկությունն իր խաղի կանոններն ու հնարավորություններն է ընձեռում քաղաքական ուժերին և անհատներին՝ թե՛ մանևրելու, թե՛ իրենց մարտավարությունն ընտրելու տեսանկյունից։ 

Առանձնահատուկ էր նաև այն, որ ընտրությունների շուրջ մրցավազքը բավականին վաղուց էր սկսվել, ինչի պարագայում ռիթմը պահելն ու այն չկորցնելը բարդ խնդիր է։ 

Ինչևէ, այս պահի դրությամբ արդեն ուրվագծվել է, թե ովքեր են մասնակցելու ընտրություններին։ 

Թեկնածուները քաղաքական, անգամ հասարակական տարբեր շերտեր են ներկայացնում։ 

Պարզ է, որ ընտրություններին մասնակցելու է «Ազատ հայրենիք» կուսակցության ղեկավար, ԱՀ նախկին պետնախարար Արայիկ Հարությունյանը, Արցախի ԱԳ նախարար Մասիս Մայիլյանը, ԱԽ նախկին քարտուղար Վիտալի Բալասանյանը և Արցախի ժողովրդավարական կուսակցության ղեկավար, Արցախի ԱԺ նախագահ Աշոտ Ղուլյանը»,-ասաց քաղտեխնոլոգը՝ ընդգծելով, որ սա չի նշանակում, թե ալյանսները բացառվում են։ 

«Ամենակարևոր ինտրիգներից մեկը գուցե նաև այն է, թե, ի վերջո, ի՞նչ է անելու ՀՅԴ-ն, որն անընդհատ բանակցությունների մեջ է և փորձում է հանդես գալ համաձայնեցված թեկնածուով։ Եվ, կարծես, չեն պնդում, որ անպայման դաշնակցության թեկնածուն լինի։ 

Նշվածին զուգահեռ՝ Արայիկ Հարությունյանը հայտարարել է, որ ամեն դեպքում միայնակ է գնալու, և մերժում է ցանկացած ալյանս։ 

Միգուցե նման վարքագիծը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ նա կարծում է, թե ունի Հայաստանի այսօրվա իշխանությունների աջակցությունը։ 

Այդուհանդերձ, պարզ է, որ հայաստանյան իշխանություններն ամեն դեպքում փորձելու են ունենալ իրենց նախընտրելի թեկնածուն՝ անկախ նրանից, թե ինչ կհայտարարվի պաշտոնական մակարդակով։ 

Ընտրություններում հայաստանյան իշխանությունների մասնակցության չափը տեխնոլոգիաների, գործիքակազմի խնդիր է, բայց մի բան պարզ է՝ կցանկանան, որ Արցախում իրենց համար կոմֆորտային նոր իշխանություն լինի։ 

Առավել ևս, որ հայաստանյան իշխանությունները, կարծես, բավականին ամբիցիաներ ունեն Արցախում իրենց ազդեցությունը մեծացնելու առումով։

 Նիկոլ Փաշինյանի՝ «Արցախը Հայաստանն է և վերջ» հայտնի հայտարարությունը, ըստ իս, ուներ նաև այն մեսիջը, ըստ որի, այնուամենայնիվ, շատ բան որոշվելու է Հայաստանից»,-նշեց Վ. Հակոբյանը՝ նկատելով, որ թեև երկար ժամանակ համարվում էր, որ Արայիկ Հարությունյանն է լինելու հայաստանյան իշխանությունների նախընտրելի թեկնածուն, բայց վերջին երկու ամիսներին երևանյան թեկնածուի հավակնությունների մասին խոսակցություններ սկսվեցին նաև Մասիս Մայիլյանի շուրջ։ 

«Շատ դեպքերում նրան ասոցացնում են հայաստանյան իշխանության միայն մի թևի հետ՝ նկատի ունենալով այն, որ նրա լոբբինգով զբաղվում է ԱԽ քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը, որը համարվում է սորոսյան թևի ներկայացուցիչ։ 

Հարց է, թե Ա. Գրիգորյանը որքանո՞վ կարող է ազդեցություն ունենալ հայաստանյան քաղաքական իշխանության նախապատվությունների վրա։ 

Մեղմ ասած, մի քիչ կասկածում եմ այդ ազդեցությունն ունենալու առումով։

 Բացի այդ, չէի ասի, որ եթե ինչ-որ մեկը ներկայանում է որպես հայաստանյան իշխանությունների պրոտեժե, ապա այդ հանգամանքն այսօրվա Արցախում ամենաորոշիչ գործոնն է լինելու»,-նկատեց մեր զրուցակիցը՝ հավելելով, որ այդ հանգամանքը միանշանակ չի ընկալվում այնտեղի ընտրազանգվածի կողմից։ 

Անդրադառնալով վերադասավորումներին՝ նա շեշտեց. 

«Արցախում կա թեկնածու՝ գեներալ Վիտալի Բալասանյանը, որը հանդես է գալիս արմատական ընդդիմադիր դիրքորոշումներով, և կա Ա. Ղուլյանի դիրքավորումը, որը, ըստ էության, չափավոր կենտրոնամետ ընտրազանգվածն է ներկայացնում։ 

Այսինքն, որ հայաստանյան իշխանությունների հետ նորմալ հարաբերություններ լինեն, բայց, միևնույն ժամանակ, ամբողջովին կախյալ վիճակում չլինեն հայաստանյան իշխանությունների կարծիքից կամ տրամադրություններից։ 

Չի բացառվում, որ նա աջակցություն կստանա ոչ միայն արցախյան հասարակության այն հատվածից, որը դեմ է և՛ ծայրահեղ ռադիկալիզմին, և՛ ծայրահեղ կախվածությանը, այլև ռազմաքաղաքական էլիտայի այն մասի ներկայացուցիչներից, որոնք կայունության կողմնակիցն են։ 

Փաստ է, որ Արայիկ Հարությունյանն ունի բավականին լուրջ թե՛ ֆինանսական, թե՛ կառուցվածքային ռեսուրսներ։ Եվ եթե անգամ համարենք, որ թե՛ Ա. Հարությունյանը, թե՛ Մ. Մայիլյանը հայաստանյան իշխանությունների ֆավորիտներն են, պարզ է, որ այս պարագայում հայաստանյան իշխանությունները փորձելու են միացնել թեկնածուներին։ 

Բայց դա, թերևս, ծանր հեռանկարներ կարող է ունենալ, որովհետև նրանցից ոչ ոք, կարծես թե, պատրաստ չէ զիջել նախագահի թեկնածուի մասով ունեցած հավակնությունները։ 

Այս պարագայում, կարծես, բավականին հետաքրքիր գործընթացներ կան Արցախում, որովհետև բոլորը հասկանում են, որ համաձայնեցված թեկնածուով հանդես գալը, մանավանդ՝ Աշոտ Ղուլյան-Մասիս Մայիլյան ալյանսը կարող է բավականին մրցունակ լինել և բավականին մրցակցային դարձնել ընտրությունները։ 

Որքանով հասկանում եմ, ՀՅԴ-ն ևս աշխատում է, որպեսզի միասնական թեկնածուով հանդես գալու հնարավորությունն ընձեռվի»։ 

Քաղտեխնոլոգը միաժամանակ շեշտեց, որ շատ հանգամանքներ կախված են լինելու Մասիս Մայիլ յանի դիրքորոշումից. «Նաև ճիշտ հաշվարկից, թե իր ռեսուրսները որքանո՞վ են բավականացնում միայնակ աշխատելու համար։ 

Ընդհանուր առմամբ, Արցախում հիմա կա գործընթաց՝ համաձայնեցված թեկնածուի շուրջ։ 

Եվ այս տեսակետից բավականին հեռանկարային կարող է լինել Մասիս Մայիլյան-Աշոտ Ղուլյան ալ յանսը։ 

Երկուսն էլ ընկալվում են որպես բավականին փորձված քաղաքական գործիչներ, որոնք որևէ քրեաօլիգարխիկ կամ կոռուպցիոն դեպքերի մեջ երբևիցե ներգրավված չեն եղել։ 

Այս տեսանկյունից իրենք բավականին հավասար ստարտային հնարավորություններ ունեն։ Իսկ եթե միանում է նաև ՀՅԴ-ն, ապա թեկնածուները ուժեղանում են նաև ինստիտուցիոնալ առումով»։

ԱՆՆԱ ԲԱԴԱԼՅԱՆ