Այս տղան մահացավ հենց լսարանում՝ աղջկա վրա պառկած. երբ իմանաք, թե ինչու, չեք կարողանա զսպել ձեր արցունքները

Լեյսիի կյանքում ամենաերջանիկ օրերն էին։ Թեթևամիտ դեռահասից այս աղջիկը վերածվեց հասուն և կրթված կնոջ, ով օգնում է ուրիշներին։ Սակայն մի քանի ամիս անց մի տղամարդ փորձեց պոկել նրա կյանքից այն ամենը, ինչը նա գնահատում էր։

Լեյս Սքրոգինսն ԱՄՆ-ի Օրեգոն քաղաքում ապրող հոգևորական ընտանիքում է մեծացել և սովորական դեռահաս էր։ Նա պաշտում է ֆուտբոլն ու երկրպագում է իր սիրելի թիմին, այցելում է եկեղեցի։ Ազատ ժամանակը նա ծախսում է իր սիրելի ձիու՝ Թաքերի հետ, որին խնամել է դեռ մանկուց։ Այս աղջկա աչքերը փայլում են երջանկությունից, ու այսօր նա միանգամայն գոհ է իր կյանքից։

Լեյսին ինքնամոռաց զբաղվում է շրջապատող մարդկանց հոգսերով ու դրանից մեծ բավարարվածություն է ստանում։ Նա կամավոր է տեղի ծերանոցներից մեկում և օգնում է տարեց մարդկանց, ում լքել են նրանց հարազատները, ու վերադարձնում է ծերերի կենսուրախությունը։

Երբ աղջիկն ընդունվեց բժշկական քոլեջ, երազում էր դառնալ վիրաբույժ և մարդկանց կյանքեր փրկել։

Սակայն ուսման չորրորդ օրը սարսափելի դժբախտություն տեղի ունեցավ։ Հենց դասի ժամանակ Լեյսին ու նրա համակուրսեցիներն անսպասելիորեն վեր թռան՝ կրակոցի ձայն լսելով։ Վայրկյաններ անց նրանց լսարան ներխուժեց քոլեջի ուսանողներից մեկը՝ Քրիս Հարփեր-Մերսերը, ու միանգամից երկու անգամ վերև կրակեց իր հրացանից։ Փախչելու, ճիշտ արձագանքելու կամ էլ տեսածները հասկանալու ժամանակ ո՛չ ուսանողները, ո՛չ դասախոսը չունեին։ Դասախոսը տեղում ուշաթափվեց, իսկ զինված հանցագործը, նշանառության տակ առնելով ուսանողներին, սկսեց անկանոն կրակել։

Լեյսին միանգամից պառկեց գետնին՝ մտածելով, որ այս մղձավանջը պարզապես չի կարող իրականություն լինել։ Մինչդեռ մարդասպանն այդ միջոցին սկսեց հարցնել ուսանողներից, թե արդյո՞ք նրանք քրիստոնյաներ են։ Դրական պատասխան տվող բոլոր ուսանողներին նա տեղում սպանում էր։ Այդ ժամանակ Լեյսին գիտակցեց իր կյանքին սպառնացող վտանգը, և հենց այդ պահին նրա կողքին ինչ-որ մարմին ընկավ։ Աղջիկը հասկացավ, որ դա իր համակուրսեցի Թրևին Անսպահն է, ում գնդակահարեց մոլագարը։

Լեյսին մեծ դժվարությամբ է հիշում այդ ամենը, քանի որ ամեն հիշողություն նրան ցավ է պատճառում։ Նրա հայրը՝ հովիվ Ռենդի Սքրոգինսը, այսպես է բնութագրել եղելությունը. «Նա զգաց, թե ինչպես ընկավ ընկերոջ մարմինը։ Այն Լեյսիից քիչ առաջ էր, իսկ հետո աղջիկս տեսավ արյունը, որը հոսալով հասել էր նրա ձեռքերին։ Ապշեցուցիչ է, բայց մահացու վիրավորված տղան փորձում էր սողալով մոտենալ Լեյսիին ու իր մարմնով պատսպարել նրան»։

Հայր Ռենդին շարունակում է. «Լեյսին լսեց, թե ինչպես մոլագար հրաձիգն ասաց՝ «վե՛ր կաց»։ Նա անշարժացավ, իսկ հանցագործը, ցույց տալով Լեյսիին, հարցրեց. «Նա մահացե՞լ է»։ Նրան պատասխանեցին, որ չգիտեն, ու մարդասպանը, անցնելով աղջկաս մոտով, սպանեց մեկ ուրիշ ուսանողի։ Այս տղայի արյունը փրկեց աղջկաս կյանքը, որովհետև մարդասպանը մտածել էր, թե դա աղջկաս արյունն է։ Ես կարող եմ ասել, որ այդ տղան ընդմիշտ հերոս կմնա մեր ընտանիքի համար»։

Նույնիսկ իր կյանքի վերջին վայրկյաններին Թրևինը չէր դադարում մտածել մերձավորների մասին ու իր վերջին շնչով, արյան վերջին կաթիլով փրկեց Լեյսիի կյանքը։

Ռենդի Սքրոգինսը պատմել է Թրևինի մորը նրա որդու հերոսական արարքի մասին։ Կինը նրան միայն մեկ բան է պատասխանել. «Ես ցանկանում եմ, որ դու դստերդ սիրես, գրկես ու համբուրես ամեն օր։ Մեզ մոտ այսուհետև յուրահատուկ կապ կա։ Ամեն անգամ, երբ դու գրկես քո երեխային, ես կզգամ, որ իմ որդին իմ գրկում է»։

Որոշ ժամանակ անց Լեյսին վերադարձավ բնականոն կյանքին։ Հանգստյան օրերին նրա մայրն ու քույրերը նրան տանում էին գեղեցկության սրահ ու մատնահարդարման։ Ապրած ողբերգությունից հետո աղջիկը ձգտում է հնարավորինս շատ ժամանակ անցկացնել իր սիրելիների հետ։ Լեյսին փորձում է ապրել ու պահպանել իր համակուրսեցու մասին հիշողությունը։ Թվում է, թե Թրևինը սովորական դեռահաս էր, սովորական համակուրսեցի, բայց այդքանով հանդերձ՝ նա փրկեց իր ընկերուհու կյանքը՝ չկարողանալով փրկել սեփականը։

Նրա շնորհիվ Լեյսին կարողացավ շարունակել իր ուսումը։

Ողջ Ամերիկան էր ողբում կատարվածի համար, իսկ կատարված սպանդի մասին լուրը տարածվեց աշխարհով մեկ։

Թրևինի պատմությունն ապացուցում է, որ նույնիսկ ամենադժվարին պահերին պետք է հավատալ բարությանն ու մարդկայնությանը, որոնք ի վերջո օգնում են դուրս գալ մութ թունելից։