Բուլղարիան հուսահատեցրել է Ազատ աշխարհին

Մոլդովայի ընտրություններին զուգահեռ` անցած կիրակի Բուլղարիայում ևս նախագահական ընտրություններ տեղի ունեցան, որում վստահ հաղթանակ գրանցեց սոցիալիստ գեներալ Ռումեն Ռադևը: Միջազգային մեդիան, քաղաքական էլիտան ու փորձագետները, հատկապես ամերիկյան և մոլդովական ընտրությունների համատեքստում, այս փաստը ևս իբրև Եվրոպայի պարտություն և Ռուսաստանի հաղթանակ դիտարկեցին, որովհետև Ռադևն այս շրջանակներում նախ և առաջ պրոռուսական գործիչ է համարվում:

 

Փորձագետներին ամենաշատը մտահոգում է այն հանգամանքը, որ թեպետ էքս–նախագահ և թեկնածու Ռոսեն Պլեվնելիևը փորձեց ամեն բան անել բուլղարական Թրամփի հաղթանակը կասեցնելու համար, սեփական ժողովրդի առջև հստակ հայտարարելով, որ Ռուսաստանն իր մարդկանց միջոցով կամենում է թուլացնել Եվրոպան` նրան կախվածության մեջ դնելով, այդուհանդերձ, ժողովուրդն ընտրեց դարչնագույն գեներալին: Ստացվում է` ճիշտ նույն պատճառով, որով ամերիկյան ու մոլդովական հանրություններն էին առաջնորդվել քվեարկելիս. աղքատություն, կոռուպցիա, գործազրկություն, հիասթափություն պետության հիմքում դրված եթե ոչ արժեքներից, գոնե դրանք կյանքի կոչող քաղաքական էլիտայից, այսպես կոչված` ստատուս–քվոն ջարդելու շատ մեծ ցանկություն և այլն: Համարյա` դեժավյու:

Եվրոպական տխուր տրամադրությունների առաջին արտահայտողը ԵՄ անդամ Ռումինիայի նախագահ Տրայան Բասեսկուն էր, որը խոր ափսոսանք հայտնեց միաժամանակ երկու երկրներում անցկացված ընտրությունների առիթով և եզրակացրեց, թե այդպիսով` հիշյալ երկրներում որդեգրված եվրոպական կուրսը հետաձգվում է: Չէր ուշացել նաև մյուս քաղաքական էլիտաների տագնապալից արձագանքը` Ռումինիայի և նրա հարևանությամբ ապրող Հունգարիայի, Սերբիայի, Չեխիայի, Սլովակիայի հետագա ճակատագրերի առնչությամբ, որոնք այսկերպ ավելի շատ են ռուսական կապկանում հայտնվում…

 

Ուղղակի բացահայտ դեպրեսիվ տրամադրություն էր իշխում Ուկրաինայում: Այստեղ բոլորն էին հիշում, որ Մոլդովայի Դոդոնն անթաքույց հայտարարել էր, թե Ղրիմը պատմականորեն ռուսական տարածք է, իսկ բուլղարական գեներալն էլ նույնիսկ Ցար Բորիսին էր մեջտեղ բերել, որն անգամ ֆաշիստական Գերմանիային չընդդիմանալով, միևնույն է, եղբայրական Ռուսաստանի հակառակորդը չէր դարձել: Այլ կերպ ասած` շատ պարզ ասվել էր, թե Բուլղարիայում հակառուսական տրամադրությունները պարզապես սարքովի են:

 

Ի տարբերություն վերոնշյալ և հատկապես Արևմտյան Եվրոպայի երկրների` բալթյան երկրներն այս անգամ դիվանագիտորեն քաղաքավարի էին: Լիտվայի նախագահ Դալյա Գրիբաուսկայտեն, օրինակ, շնորհավորեց միաժամանակ երկու երկրների նորընտիր նախագահներին` ՆԱՏՕ–ի և ԵՄ շրջանակներում առավել սերտ համագործակցության ակնկալիքներով և կոչով: Իսկ այդ երկրի արտգործնախարար Լինաս Լինկյավիչյուսը հայտարարեց, թե առայժմ իր երկիրը Մոլդովայում և Բուլղարիայում պրոռուսական ուժերի հաղթանակն իբրև աշխարհակործան սպառնալիք չի դիտարկում: Միաժամանակ ակնարկեց, որ եթե ինչ–որ բան չփոխվի եվրոպական քաղաքականության հիմքում, եթե իշխանության ու ժողովրդների միջև խզումը շարունակվի, առաջիկայում բոլորին ավելի շատ նման սյուրպրիզներ են սպասվում:

 

Ցավոք, հատկապես Արևմտյան Եվրոպայում և գոնե հրապարակավ` այս գիտակցումը ոչ մի կերպ առաջին պլանում չի հայտնվում, ու թեպետ ավելի շատ Ուկրաինայում են այդ մասին բացահայտ խոսում, այնպիսի տպավորություն է` հանրություններն իրենք են մեղադրվում դավաճանության, ՆԱՏՕ–ի, Եվրամիության թիկունքին հարված հասցնելու մեջ: Ավստրիայից մինչև Ֆրանսիա` ամենուրեք խոսվում է սոսկ Սովետական միության կործանումից հետո ստեղծված Ազատ աշխարհի ու նրա արժեքների դավադիր երերման մասին, և պատճառների ու հետևանքների այնպիսի շփոթ է ստեղծվել, որ սատանան էլ այդ թնջուկից գլուխ չի հանի:

 

Ռուսներն, իհարկե, հրեշտակ չեն և պատմության ընթացքում երբեք այդպիսին չեն եղել նախ և առաջ Հայաստանի առումով, բայց այդ երկրի այսօրինակ դեմոնիզացումը, սեփական հասարակություններին նույնիսկ ոչ թե հակապուտինյան, այլ հակառուսական ահուսարսափով կերակրելը, ժողովրդավար երկրներին դեմոկրատական ընտրություններ կազմակերպելու համար ասես` մեղադրելը, սեփական սխալները բացարձակապես չնկատելն էլ, խոստովանենք, աղանդավորություն է հիշեցնում…