Մեզ Ռազմավարական նախաձեռնությունների կենտրոնը չի փրկի, պետք է հավատի մթնոլորտը վերականգնենք երկրում

Հայաստանի արտահանողների միության նախագահ, գործարար Րաֆֆի Մխչյանը հետաքրքիր դիտարկումներ է անում մեր երկրում ստեղծված տնտեսական իրավիճակի վերաբերյալ: Ներկայացնում է տնտեսության զարգացման ճանապարհին ընկած այն հիմնական խոչընդոտները, առանց որոնց վերացման պարզապես հնարավոր չի լինի այն շարժել մեռյալ կետից:

 

Իհարկե, ըստ գործարարի, մեր տնտեսության վրա ազդում են նաև այնպիսի գործոններ, որոնց արմատը մեր երկրի ներսում չեն, գտնվում են այլ երկրների քաղաքական– տնտեսական իրողությունների մեջ:

 

Ի վերջո, մենք Եվրասիական տնտեսական միության անդամ ենք: Նաև մեր տնտեսությունն ամուր թելերով կապված է Ռուսաստանի տնտեսության հետ: Մի երկիր, որը չի հաղթահարել ճգնաժամը: Այս հանգամանքներն ուղղակիորեն ազդում են ու իրենց հետքը թողնում տնտեսական մեր զարգացումների վրա:

 

Սակայն, սրանով հանդերձ, կան խնդիրներ, որոնք հենց մեր ներսում են, մեր երկրի մեջ են, և որոնց լուծումը կախված է հենց մեզանից:

 

Նախ և առաջ, ըստ Մխչյանի, մեր գործարարը պետք է տիրապետի համապատասխան գիտելիքների, ունենա բավարար տեղեկացվածություն: Մենք պետք է իմանանք, թե շուկան ինչ է պահանջում մեզանից: Ժամանակները փոխվում են, բիզնեսը` նույնպես: Ինչ երեք տարի առաջ էր, այսօր նույնը չէ: Ժամանակի հետ այլ են դառնում նաև պահանջները: Եվ գործարարը պետք է իրազեկ լինի դրանց, տեղյալ լինի, թե ի՞նչ է կատարվում շուկայում, ընդհանրապես` բիզնեսի աշխարհում: Հետևաբար պետք է իմանանք, թե ո՞րն է լինելու այդ շուկայում մեր բաժինը, մենք ի՞նչ կարող ենք առաջարկել:

 

Մի հարց երբևէ տվե՞լ ենք մեզ. Չինաստանն ինչպե՞ս տնտեսական նման վերելք ապրեց: Որովհետև գիտեին, թե աշխարհին ինչ էր պետք: Աշխարհին էժան ապրանք էր պետք: եվ այս մարդիկ կարողացան իրենց էժան աշխատուժով բավարարել ողջ աշխարհին:

 

Մենք ևս ուսումնասիրություններ պետք է կատարենք, հասկանանք աշխարհի պահանջն ու մեր հնարավորությունները` ընդհանուր այդ շուկայում: Եվ նոր միայն որոշենք, թե ինչով և ինչքանով կարող ենք այդ պահանջը բավարարել:

 

Իսկ աշխարհի խնդիրը պարզել կարող է շարքային գործարա՞րը, թե դա պետք է անի պետությունն ու արդյունքները տրամադրի գործարարին: Ինչպես պետք է լուծվի խնդիրը: Ըստ Մխչյանի, այս հարցում պետությունը պետք է ստանձնի ուղղորդիչ դեր: Սակայն, դրանով հանդերձ, ամեն մեկը պետք է սկսի նաև իրենից:

 

Մեկ հուսադրող օրինակ եղավ: Վերջերս վարչապետ Կարեն Կարապետյանը հանձնարարեց որոշ նախարարների, որպեսզի ուսումնասիրեն իրանական շուկան և դյուրացնեն մեր ապրանքների արտահանումն այնտեղ: Ըստ այդմ, նաև մենք պետք է մեր ապրանքները համապատասխանեցնենք պարսկական շուկային:

 

Սա շատ ողջունելի քայլ է` ըստ արտահանողների միության նախագահի: Բայց այս նախաձեռնությունը միակը չպետք է մնա, շարունակություն պետք է ունենա:

 

Իսկ մեր երկրում մի տխուր պրակտիկա կա. մի բան հայտարարում են, ինչ որ բան են նախաձեռնում, բայց հենց գալիս է կոնկրետ գործ անելու, աշխատելու ժամանակը, այլևս իրենք չկան. ոչինչ էլ չի արվում: Որոշումն էլ գնում–ընկնում է ինչ–որ դարակի մեջ ու այնտեղ մնում: Մենք կարծես ի վիճակի չենք հետևողականորեն մի հարցի լուծում հասցնել տրամաբանական ավարտի: Մինչև վերջ գնալ մի խնդրի հետևից:

 

Անշուշտ, լավ է համահայկական ուժերով Ռազմավարական նախաձեռնությունների կենտրոն ստեղծելու Կարեն Կարապետյանի մտադրությունը: Սակայն մեր երկրում տնտեսությունը արթնացնելու, նրա զարգացումը խթանելու առաջին խնդիրը այլ դաշտում է: Երկրում պետք է մթնոլորտ փոխվի: Պետք է ստեղծվի ընդհանուր հավատի մթնոլորտ: Եթե այս մթնոլորտը չստեղծվեց, մենք կորած ենք, մեզ ոչ մի կենտրոն էլ չի փրկի:

 

Հենց վերցնենք սփյուռքը. այսօր սփյուռքը ներդրումներ չի անում Հայաստանի տնտեսության մեջ, քանի որ հավատի այդ մթնոլորտն է բացակայում, քանի որ գիտի` եթե բիզնես հիմնեց այստեղ, պետք է գան հետը կիսվեն:

 

Եթե մենք այս առումով չբուժեցինք մեր երկիրը, ոչնչի չենք հասնի; Այնպիսի միջավայր պետք է ստեղծենք, որտեղ մարդը կգա ու հանգիստ խղճով ներդրում կանի` առանց դյուզն ինչ անհանգստության ու վախի:

 

Իսկ մենք մեծ ներուժ ունենք, ըստ Րաֆֆի Մխչյանի, պարզապես այդ ներուժը չենք կարողանում օգտագործել: