Երիտասարդ տարիները հիշելիս Յոժի մոտ տրամադրության անկում է լինում

ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ 6 Դեկտեմբեր, 2016 23:24

Past.am-ի հյուրն է դերասան Սերգեյ Դանիելյանը` Յոժը.

– Արվեստագետ Սերգեյ Դանիելյանն այսօր ի՞նչ է անում, ինչո՞վ է զբաղվում:

– Ներկայացումներ եմ խաղում, եթեր եմ վարում: Այդքան բան:

– Իսկ կա՞ քո արվեստի ընկալումը հասարակության մեջ. գո՞հ ես:

– Իհարկե: Փառք Աստծո: Ես իմ հանդիսատեսին ստեղծել եմ, նորմալ գալիս են ներկայացումների և գոհ են մնում: Կան և որ չեն գալիս. Աստված իրենց հետ:

– Իսկ դու ի՞նչ ես ասում մարդկանց:

–Ես խոսում եմ կենցաղից, խոսում եմ ճաշակից, իմ մտքերն եմ կիսում իրենց հետ:

– Իսկ քո ասածը ինչո՞վ է առանձնահատուկ: Նոր բան պետք է ասի՞, թե` չէ, ամեն արվեստագետ: Ժխտի հինը, նորը բերի:

– Ես` որպես արվեստագետ Հովհաննես Թումանյանը չեմ, որ նոր բան ասեմ: Ես ապրում եմ իմ բավականին հետաքրքիր ու աշխույժ կյանքով: Այդ կյանքի մի մասը թատրոնն է, որի միջոցով իմ խոսքը կիսում եմ հանդիսատեսի հետ, որը նրան հետաքրքիր է և լսում ու ընդունում է:

– Իսկ ինչ–որ բան կա՞, որ ժխտում ես մեր հասարակության մեջ, մեր մեջ: Ի՞նչը քեզ դուր չի գալիս:

– Շատ բան դուր չի գալիս: Անճաշակությունը դուր չի գալիս: Չնայած` ճաշակին ընկեր չկա: Նյութապաշտություն չեմ սիրում. մարդու համար առաջին տեղում չի կարող նյութը լինել: Բայց չեմ կարծում, թե նոր բան եմ ասում. թե դրանք մյուսներին դուր են գալիս:

– Ինչպե՞ս. նյութապաշտությո՞ւնը ուրիշներին դուր չի գալիս… Կան մարդիկ, որ նյութով են ապրում:

– Ես նկատի ունեմ, որ նման ակնհայտ երևույթները խանգարում են ապրել: Դե, նյութին տրվելն էլ է խանգարում մարդուն:

– Բայց դա իրենք գիտակցու՞մ են:

– Բնակչության 90%–ն ամեոբայի ուղեղ ունեն. ո՞նց գիտակցեն: Հուսամ, որ իմ հանդիսատեսի` ինձ լսող մարդկանց ուղեղի բջիջները մի քիչ ավելի շատ են:

– Քո գործերը միայն դո՞ւ ես բեմադրում, թե ուրիշ բեմադրողների էլ են հետաքրքրում:

– Նախկինում, երբ խաղում էի կոլեկտիվ թատրոնում, ուրիշներին էլ էին հետաքրքրում: Իհարկե, լավ ռեժիսորներ, լավ ուսուցիչներ եմ ունեցել: Բայց հետո առանձնացա ու սկսեցի անել միայն այն, ինչ ես եմ ուզում:

– Դու ամեոբայի ուղեղից ես խոսում: Բայց ամեոբայի ուղեղ ունենալով ապրելը հեշտ է. ինչո՞ւ մարդիկ իրենց կյանքը չհեշտացնեն:

– Ես չեմ ասում, թե իրենք երջանիկ չեն: Ես նրանց չեմ էլ նախատում: Իհարկե, այդպես ավելի հեշտ է: Հեշտ է միայն` սնվել, բազմանալ ու արտաթորել: Բայց նա, ով այդ երեք ֆունկցիայից քիչ ավելի բան է ուզում իր կյանքից, նրան արդեն ուրիշ բաներ էլ են հետաքրքրում, և մի քիչ ավելի դժվար է:

– Դու գիրք ունե՞ս, որտեղ համահավաք լինեն քո գործերը:

– Չէ, հիմա հո գրքի դար չէ: Եթե առաջ պետք է գրեիր, հանձնեիր թղթին, որ հետո կարդային, հիմա այդպիսի բան չկա: Յուրաքանչյուր ներկայացում, յուրաքանչյուր ասված խոսք, ինտերնետ կա, կարելի է հանձնել նրան, ու 300 տարի հետո կբացեն–կնայեն:

– Իսկ արագության մեջ որակը չի՞ կորչում:

– Չգիտեմ: Ես տասը տարվա մեջ ստեղծել եմ հինգ ներկայացում: Հիմա երկու տարի է, ինչ փորձում եմ ծննդաբերել. մի բան կա` ուզում եմ հանձնեմ թղթին ու անգիր անեմ` դուրս գամ բեմ: Ու ոչ մի կերպ չեմ կարողանում: Որովհետև շատ բարդ է:

Ինչ վերաբերում է արագության վերաբերյալ քո ասածին, ի՞նչ կարող ենք անել. հիմա մեր կյանքը սա է: Այն ֆաստֆուդային, կլիպային մի բան է: Եվ շատ դժվար է որակով բան ստեղծելը: Բայց էլի ստեղծվում է: Սպառողները հնարավորություն ունեն ամեն ինչ գտնել. և լավը, և վատը, և որակովը, և անորակը, և արագը, և դանդաղը: Էդ մենք ժամանակին ընտրության հնարավորություն չունեինք ու միայն Դոստոևսկի էինք կարդում: Անգամ էդ գրականությունն էլ զտվեց. Բուլգակով կարդացողին կոխում էին բանտ: Հիմա բաց է ինֆորմացիան. ինչ ուզում ես` կարդա:

– Աջաբսանդա՞լ:

– Եթե քո ներսում աջաբսանդալ է, այնտեղից աջաբսանդալը կվերցնես: Մյուսը` մեկ այլ բան կվերցնի:

– Համենայն դեպս, այս ժամանակները քեզ դուր են գալիս:

– Շատ են դուր գալիս: Եվ չէի ուզի երիտասարդ լինել: Շատ բարդ եմ ապրել այդ ժամանակվա իմ կյանքը: Հնարավոր է ֆինանսական խնդիրներ չեն եղել. մաման–պապան էին պահում, լավ կրթություն եմ ստացել, գնում էինք ծով` հանգստանալու: Բայց անգամ այն փողոցով անցնել չեմ ուզում, որտեղ մեծացել եմ: Մի տեսակ тоска էր: Մարդ կա` սիրում է հիշել պատանեկությունը: Ինձ մոտ, հակառակը, հիշելիս միանգամից տրամադրության անկում է լինում: Ես չեմ ուզում վերադառնալ. չեմ ուզում երիտասարդ լինել ու մի հատ նորից ապրել կյանքս:

– Հազիվ էսքան եկել եմ` էլ ո՞ւր հետ գնամ:

– Հա, հազիվ էսքան եկել եմ. կրթություն ստացել եմ, բանակ գնացել–եկել եմ, էրեխեքին ծնել եմ, էլ ի՞նչ անեմ, որ երջանիկ ապրեմ:

Գոհար Սարդարյան