Իտալիան դեմ կանգնեց Բրյուսելին

ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ 6 Դեկտեմբեր, 2016 21:12

Իտալիայի վարչապետ Մատեո Ռենցին ընդունել է իր պարտությունը Սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեում և, նախնական խոստման համաձայն, հայտարարել իր հրաժարականի մասին: Ակնհայտորեն, վարչապետը նման արդյունք չէր սպասում, որովհետև նախ՝ խորհրդարանն էր հավանություն տվել առաջարկին, ապա նաև՝ լուրջ աշխատանք էր տարվել հանրության հետ, որպեսզի նա հավատ ներշնչեր իշխանության կենտրոնացման, քաղաքական կայունության և Իտալիայի ծաղկուն եվրոպական ապագայի՝ վարչապետական տեսլականին: Ու չնայած վերջին խոսքը նախագահինն է, որը կարող է չհաստատել վարչապետի հրաժարականը, ակնհայտ է, որ Ֆլորենցիայի նախկին քաղաքագլուխն իր դիրքերը կզիջի ընդդիմությանը, որին արդեն կոչ է արել հակաառաջարկներ ներկայացնել երկրի զարգացման համար:

Իհարկե, առաջին հայացքից թվում է՝ խոսքը սովորական խորհրդարանական բարեփոխումների մասին է, որովհետև նույնիսկ միջազգային առաջատար մեդիան հիմնականում այդ լույսի ներքո է ներկայացնում սահմանադրական հանրաքվեն՝ փոխանցելով, թե վարչապետը կամենում էր կրճատել սենատորների թիվն ու նրանց լիազորությունները, ավելի ներկայացուցչական դարձնել հանրային նախաձեռնությամբ խորհրդարան ներկայացվող օրինագծերը և այլն, բայց ակնհայտ է, որ տապալվել է երկրի զարգացման մի ամբողջ հայեցակարգ: Ընդ որում՝ չի բացառվում, որ ընդդիմությունն օգտվեց վարչապետի՝ Բրյուսելի միգրանտային քաղաքականության հավանությունից, և այժմ էլ իտալական բրեքսիթի է պատրաստում նրան: Մինչդեռ Մատեո Ռենցին, իմ տպավորությամբ, կամենում էր փոխել անընդհատ քաղաքական ցնցումների և փոփոխվող կառավարությունների միջով անցնող դրությունը և չափից ավելի իշխանություն ունեցող տեղական մարմիններին, որոնք առանձին դեպքերում ուղղակի կենտրոնախույս էին դարձել, դարձյալ միավորել երկրի զարգացման ընդհանուր տեսլականով:

Եթե հարցին այսպես ենք նայում, իհարկե, Սենատի վերին պալատի կազմը հարկ է, որ կրճատվեր, և խնդիրը միայն պետական միջոցների արդյունավետ կառավարումը չէ. Երկրորդ համաշխարհայինից հետո ընդունված Սահմանադրությամբ այստեղ այնպիսի խճճված պրոցեդուրա է նախատեսված օրենքների ընդունման համար, վերին–ներքին պալատների աստիճաններին այնքան ժամանակ է վատնվում, որ իսկապես կարիք կար այդ ամենը կարգի բերել: Ինչ վերաբերում է ընդդիմության առանձին ներկայացուցիչների և որոշ փորձագետների պնդմանը, թե նախաձեռնությունը հակասում էր տեղական իշխանությանը լայն լիազորություններ տրամադրելու եվրոպական տրամաբանությանը, որ կենտրոնական իշխանությունն, իբր, նրանց ձեռնասուն էր դարձնում, սա իսկական պոպուլիզմ է, որովհետև նոր Սահմանադրությամբ բոլոր շրջանների, ինչպես նաև խոշոր քաղաքների ղեկավարները, ավտոմատ կերպով էին դառնում սենատորներ և այլևս լոբբիզմի կարիք չէին ունենում: Այնպես, որ՝ ընդդիմության, այդ թվում՝ նախկին վարչապետ, «Առաջ Իտալիա» ընդդիմադիր կուսակցության նախագահ Սիլվիո Բեռլուսկոնիի հայտարարությունը, թե Ռենցին կամենում է ուզուրպացնել իշխանությունը, լուրջ չէ:

Իհարկե, գուցե խնդիր կա այն առումով, որ ինչպես որոշ փորձագետներ են նշում՝ միանգամից չորս հարց մի հանրաքվեի մեջ տեղավորելը սխալ որոշում էր կամ առանձին պարբերություններ լավ չեն ձևակերպված, բայց օրինագիծը երկու տարի քննարկվում էր՝ կարող էին նաև համաձայնության գալ: Ինչ վերաբերում է Բրյուսելի դուդուկի տակ պարելու մեղադրանքներին՝ շատ են դեպքերը, երբ Ռենցին դեմ է կանգնել: Օրինակ՝ ԵՄ բյուջեին դեմ քվեարկելով: Այլ բան է, որ իտալացիներին անհրաժեշտ էր ավելի լավ ճանաչել, և, այո՛, Օբամայի, Մերկելի ու մյուսների ջերմեռանդ քարոզչությունը անթաքույց թշնամանքով ընդունվեց երկրում: Ինչպիսի քաղաքական հետևանքներով, որովհետև հիմա նաև արտահերթ ընտրություններ կլինեն, դեռ վաղ է ասել: Բայց ֆինանսական շուկան արդեն բացասական միտումներով է արձագանքել կատարվողին ...