Ֆրանսիան հերթական անակնկալն է մատուցում

Երկու օր առաջ Ֆրանսիայի վարչապետ Մանուել Վալսը հայտարարել էր, թե հատկապես ներկայիս նախագահ Օլանդի չառաջադրման պայմաններում չի պատրաստվում հանդուրժել ծայրահեղ աջերի հնարավոր իշխանությունը Ֆրանսիայում, նրանց հին գաղափարներն ու գործելու՝ ութսունականների մեթոդները: Հետևաբար, հրաժարական ներկայացնելով, պատրաստվում է կենտրոնանալ նախընտրական արշավի վրա՝ Սոցիալիստական կուսակցության փրայմերիզներից առաջ: Նախագահ Օլանդը երեկ ընդունել է վարչապետի հրաժարականը՝ կառավարության կաբինետի նոր ղեկավար նշանակելով Ներքին գործերի նախարար Բեռնար Կազնյովին, որն օրերս կձևավորի իր թիմը: 

Այսպիսով՝ Ֆրանսիայում կրքերը թեժանում են, որովհետև Վալսն արդեն Ֆիյոնին և ընդհանրապես աջերին մեղադրել է ծայրահեղ անպատասխանատվության մեջ, որոնք նորից կամենում են ժողովրդին տանել շատ աշխատելու, քիչ վաստակելու, հասարակ մարդկանց, թոշակառուներին վնասելու, առողջապահության համար պետության չվճարման ճանապարհով: Ընդ որում, հետաքրքիր է, որ Վալսն ինքն իրեն ընդհանրապես «Հաշտության թեկնածու» է որակում՝ համարելով, որ ձախերի միավորման դեպքում իր աշխատանքից գոհ կմնան բոլորը: 

Հավանաբար, վարչապետը ակնարկում է ֆրանսիացիների շրջանում «բացակա նախագահ» որակվող Օլանդին, որի քաղաքականությունը նույնիսկ հարազատ կուսակցությանն էր զայրացնում: Եվ ահա Ifor կազմակերպության հարցումների համաձայն՝ Վալսն իսկապես էլ այն թեկնածուն է, որը կարող է պատշաճ կերպով ներկայացնել ձախերին: Այս պահին արդեն նա վայելում է կուսակիցների 45% վստահությունը՝ ի տարբերություն Օլանդի` Էկոնոմիկայի նախարար Առնո Մոնտեբուրի, որը նույնպես կամենում է առաջադրվել որպես նախագահի թեկնածու, բայց որին կուսակցության միայն 25%–ն է պաշտպանում:

Մանուել Վալսն, ի դեպ, հայրական կողմից կատալոնացի է, մայրական կողմից՝ շվեյցարացի: Ծնվել է 1962–ի օգոստոսին, նկարչի ընտանիքում: Սիրում է ոչ միայն գեղանկարչություն, այլև դասական երաժշտություն: Ազատ խոսում է ֆրանսերեն, կատալոներեն, իտալերեն, իսպաներեն: Առաջին կնոջից՝ Նատալի Սուկյեից չորս զավակ ունի, իսկ ներկայիս կինը՝ Աննա Գրավուանը, երաժիշտ է և, ամուսնու նմանությամբ, «Բարսելոնայի» երկպրագու: 

Ի տարբերություն քաղաքական էլիտայի, որոնք հիմնականում մի քանի բարձրագույն կրթություն են ստացել և այն էլ՝ ճանաչված հաստատություններում, Վալսն ընդամենը երեք տարի պատմություն է ուսանել Սորբոնում: Իսկ քաղաքականությամբ մանկուց է հետաքրքրվել: Դեռ տասնյոթ տարեկանից տարվել է սոցիալիզմով, պաշտպանել Միշել Ռոկարին և նույնիսկ նրա խորհրդականը դարձել ուսանողության գծով, թեպետ անգամ Ֆրանսիայի քաղաքացիություն չի ունեցել: 1988–ին դարձել է Ռոկարի խորհրդականը կառավարությունում, 1997–2001 թթ. համակարգել է Լիոնել Ժոսպենի և հանրության հետ կապերը, նույն թվին ընտրվել է Էվրի քաղաքապետ, այնուհետ՝ պատգամավոր, 2001–ին՝ ՆԳ նախարար, իսկ վերջին տարիներին՝ Օլանդի կառավարության ղեկավար: Այս ամբողջ ընթացքում հանրությունը նրան կարծես հասցրել է սիրել, որովհետև Վալսը միշտ ոչ պոպուլյար քայլերի հեղինակ է եղել այս ընթացքում: Բայց այժմ, ինչպես երևում է, ժամանակն է դեմ դուրս գալ նաև օլանդիստներին, որոնք, կարծես թե, Առնո Մոնտեբուրին են պատրաստվում պաշտպանել…

Գոհար Սիմոնյան