Աննա Դեմիրխանյան. Յու­րա­հա­տուկ կի­նը պետք է ան­հա­տա­կա­նու­թյուն ու­նե­նա

​- Ին­չո՞ւ սկ­սե­ցիք մո­դե­լային գոր­ծու­նե­ու­թյամբ զբաղ­վել:

– Իմ մո­դե­լային կա­րի­ե­րան մա­նուկ հա­սա­կից է սկս­վել: 17 տա­րի ա­ռաջ, ե­րբ ես չա­րաճ­ճի դե­ռա­հաս է­ի, հա­ճախ է­ի ծառ մագլ­ցում և կռ­վում բա­կի տղա­նե­րի հետ: Մայրս ան­հանգս­տա­նում էր իմ պա­հե­լաձ­ևով, տղա­յա­կան քայլ­ված­քով: Կա­նա­ցի դարձ­նե­լու հա­մար ի­նձ տա­րավ մո­դե­լային գոր­ծա­կա­լու­թյուն, որ­տեղ ես գե­ղե­ցիկ քայլ­վածք ու է­թի­կետ ձեռք բե­րե­ցի:

– Մաս­նա­գի­տա­կան ա­ռա­վե­լու­թյուն­նե­րի ու թե­րու­թյուն­նե­րի մա­սին կպատ­մե՞ք:

– Ես կպատ­մեմ իմ ան­ձնա­կան փոր­ձը: Ես սի­րում եմ պո­դի­ու­մը, դե­ֆի­լեն ի­նձ հա­մար մի ամ­բողջ մշա­կույթ է: Մո­դե­լը հա­գուս­տի կա­խիչ չէ, ո­րը դի­զայ­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյու­նը կամ բրեն­դը պետք է ցու­ցադ­րի. նա պետք է կեր­պա­րի մեջ մտ­նի քայլ­ված­քով, ժես­տով, մի­մի­կայով և հա­յաց­քով: Մո­դե­լը պետք է տրա­մադ­րու­թյուն և հա­մա­պա­տաս­խան աու­րա ստեղ­ծի պո­դի­ու­մում, նա պետք է հան­դի­սա­տե­սին փո­խան­ցի այդ է­ներ­գե­տի­կան: Չեմ վա­խե­նում ան­հա­մեստ թվալ և կա­սեմ, որ ես դա կա­րո­ղա­նում եմ: Դժ­վա­րը օ­րեր շա­րու­նակ նկա­րա­հա­նում­նե­րի մաս­նակ­ցելն է, ա­նընդ­հատ դի­մա­հար­դար­վելն ու վար­սա­հար­դար­վե­լը: Նման օ­րե­րից հե­տո ցան­կու­թյուն ու­նեմ լվաց­վել ու մաք­րել ամ­բողջ այդ դի­մա­հար­դա­րու­մը և ա­զատ­վել մա­զերս ֆիք­սող նյու­թե­րից:

– Ի­նչ­պե՞ս եք Ձեր աշ­խա­տան­քը հա­մա­տե­ղում մայ­րիկ լի­նե­լու հետ:

– Գի­տե՞ք, ի­րա­կա­նում շատ բարդ և միև­նույն ժա­մա­նակ շատ լավ: Ես միշտ հրա­շա­լի գոր­ծա­տու­ներ եմ ու­նե­ցել, ո­րոնք թույլ են տվել, որ ես ծնո­ղա­կան ժո­ղով­նե­րին գնամ կամ հա­մա­ձայ­նեց­րել են աշ­խա­տան­քային գրա­ֆիկս, որ­պես­զի կա­րո­ղա­նամ խնա­մել դս­տերս: Այլ պա­րա­գա­յում ես եր­բեք հա­նուն կա­րի­ե­րայի չէ­ի զո­հա­բե­րի իմ դս­տեր դաս­տի­ա­րա­կու­թյու­նը: Պետք է լի­նել ե­րե­խա­նե­րի հետ և նրանց դաս­տի­ա­րա­կու­թյամբ զբաղ­վել, տես­նել, թե ի­նչ­պես են մե­ծա­նում. չէ՞ որ ժա­մա­նակն ան­ցնում է, ի­սկ ե­րե­խա­ներն ա­րագ են մե­ծա­նում:

Շարունակությունը՝ այստեղ