Ժամերով հայելու առաջ աշխատում էի ինքս ինձ վրա. Սարգիս Աղամալյան

Life.panorama.am-ի զրուցակիցն է Օպերային թատրոնի մեներգիչ, ՀՀ Վաստակավոր արտիստ Սարգիս Աղամալյանը, ում հեռուստադիտողը ճանաչում է նաեւ տարբեր հեռուստասերիալներից:

-Սարգիս, նախ կխնդրեի պատմել, թե ինչպե՞ս ստացվեց, որ լինելով օպերային երգիչ՝ որոշեցիք հեռուստադիտողին նաեւ որպես դերասան ներկայանալ:

-   Դերասանական արվեստով դեռ մանուկ հասակից եմ երազել զբաղվել: Հիշում եմ, թե ինչ մեծ հետաքրքրությամբ էի դիտում հատկապես արեւելյան մարտարվեստին վերաբերող այն բոլոր ֆիլմերը, որոնք ցուցադրվում էին հեռուստացույցով (ինքս էլ երկար ժամանակ զբաղվում էի այդ մարզաձեւով): Այն ժամանակ կինոյում ինձ հետաքրքիր էր ամեն ինչ՝ դերասանական խաղը, միմիկաները: Երբեմն ժամերով հայելու առաջ աշխատում էի ինքս ինձ վրա՝ խաղալով տարբեր կերպարներ: Բայց քանի որ այդ տարիքում ես արդեն հաճախում էի մանկական ձայների պահպանման դպրոց եւ սիրում էի նաեւ երաժշտությամբ զբաղվել, որոշեցի ուսումս շարունակել այդ ուղղությամբ: Հետագայում ընդունվելով Կոնսերվատորիայի վոկալ տեսական ֆակուլտետի օպերային երգեցողության բաժինը՝ ավելի մոտիկից ծանոթացա դերասանական արվեստին, քանի որ առարկաների թվում նաեւ դերասանի վարպետությունը կար:  Այդ տարիների ընթացքում աշխատելով նաեւ Կոնսերվատորիային կից օպերային ստուդիայում: Տարիների ընթացքում ես ավելի ու ավելի սիրահարվեցի օպերային արվեստին, եւ ինչպես կարելի էր չսիրահարվել մի արվեստի, որտեղ միանգամից երկու երազանքս էլ կկատարվեր: 2007թ-ից աշխատում եմ Օպերային թատրոնում՝ խաղալով շատ հետաքրքիր կերպարներ: Միշտ ձգտել եմ բեմում կատարյալ լինել, թե որքանով է ստացվում, ինքս դժվարանում եմ պատասխանել: Հեռուստասերիալներում  նկարահանվելու համար ես պարտական եմ կնոջս. Նա ինձ ստիպեց զբաղվել նաեւ այդ արվեստով: Ես, իհարկե, երկար ժամանակ դեմ էի, թեեւ նկարներս քասթինգների ուղարկելուց հետո պարբերաբար առաջարկներ էի ստանում: Համաձայնեցի միայն այն ժամանակ, երբ մեր թատրոնը պետք է վերանորոգվեր ու մոտ վեց ամիս պետք է անգործության մատնված լինեի:

-Հիմա Ձեր մեջ արվեստի այս երկու ճյուղերից, որի՞ն եք առավել նախապատվություն տալիս:

-     Իհարկե, նախապատվությունը տալիս եմ Օպերային արվեստին, քանի որ այստեղ միաձուլվում են արվեստի երկու ուղղություններ՝ երգեցողությունը եւ դերասանական խաղը:

-Ֆիլմում որքանո՞վ է հեշտ տրվում կերպարներ կերտելը: Նաեւ կարծես թե միայն դրական կերպարներ եք կերտում, ինչի հետ եք կապում դա:

-  Ամեն դեր, թե դերերգ ունի իր բարդությունը կամ հակառակը: Լինում են դեպքեր, երբ քեզնից երկար ժամանակ է պահանջվում, որպեսզի կարողանաս ճիշտ ընկալել դերն ու ճիշտ մատուցել հանդիսատեսին, բայց լինում է նաեւ հակառակը, երբ դերն այնքան մոտ է լինում քեզ, որ թվում է՝ նա, ում խաղում ես, իրականում դու ես: Սերիալներում դեռ չեմ հասցրել բացասական կերպարներ խաղալ, բայց օպերային թատրոնում երգել եմ բացասական կերպարով դերերգեր. Դրանցից մեկն էլ Չուխաջյանի «Արշակ 2» օպերայից Տիրիտի դերերգն է: Հավանաբար կինոյում ինձ չեն տեսնում բացասական կերպարում:

-Կխնդրեի պատմել ապագա ծրագրերի մասին՝ կապված թե դերասանական, թե օպերային արվեստի հետ:

-   Ապագա պլանների հետ կապված Օպերային թատրոնում պատրաստվում ենք մի քանի նոր ներկայացումների, միաժամանակ նաեւ համերգների: Իսկ կինոյում, եթե լինեն ինձ հետաքրքրող առաջարկներ, անշուշտ, մեծ սիրով կմասնակցեմ:

-Ինչ խոսք, օպերային արվեստը դասվում է բարձրարժեք արվեստների թվին: Որպես մեկն այդ մեծ ընտանիքից, ի՞նչ եք կարծում, Հայաստանում օպերային արվեստն ի՞նչ հարթության վրա է:

-   Հայաստանում օպերային արվեստը բարձր մակարդակի վրա է: Մենք ունենք երգիչներ, որոնք հանդիսանում են թե ռուսական, թե եվրոպական բեմերի սպասված հյուրերը: Դրա վառ ապացույցներից մեկն էլ բոլորովին վերջերս ներկայացված Պուչինիի Տոսկա օպերան էր՝ իր ռեժիսորական բարձր աշխատանքով եւ իմ գործընկերների թե վոկալ, թե դերասանական գեղեցիկ խաղով:

-Որպես օպերային երգիչ ի՞նչ նպատակներ ունեք ապագայի հետ կապված:

-  Նպատակս մեկն է՝ աշխատել, աշխատել ու էլի աշխատել: Ձգտել լինել կատարյալ քո գործում, կատարելագործվել: Սա արվեստ է, որտեղ լավից լավը միշտ էլ կա: