Էրդողանը Թուրքիայում կառուցելու է իսլամական ոճի «ստալինյան համակարգ»

Էրդողանը «զտել» է բանակը, ինչպես ժամանակին Ստալինը, զինված ուժերի նկատմամբ ստանալով միանձնյա վերահսկողություն`հավատարիմ կադրերով համալրելով ԳՇ–ն և բանակային տարբեր առանցքային պաշտոնները։
Քեմալի Թուրքիան այլևս անցյալում է`քեմալական, աշխարհիկ`իշխանության ճյուղերի բալանսի վրա հիմնված Թուրքիային փոխարինման է գալիս միահեծան, սուլթանական ոճի Թուրքիան`Աթաթուրքի անձի պաշտամունքի տարրերը ժամանակի ընթացքում փոխարինվելու են Էրդողանի անձի պաշտամունքի տարրերով`Էրդողանին վիրավորելը`ԶԼՄ–ներով կամ մասնավոր զրույցներում, ինչպես Ստալինի օրոք, կարող է արժենալ աշխատանք, քրեական հետապնդում, իսկ Թուրքիայում մահապատժի վերականգնումից հետո`նաև ընդդիմախոսների նկատմամբ մահվան դատավճիռների կայացում։

Ինչ վերաբերվում է ազգային հարցին, ապա Էրդողանը քրդական հարցը լուծելու է, ինչպես ժամանակին Ստալինը լուծում էր մի շարք ժողովուրդների ճակատագիրը`աքսոր, հետապնդում, իսկ թուրքական բարքերը հաշվի առնելով նաև ազգային հողի վրա էթնիկ զտումներով։
Ազգային հարցում Թուրքիայում Էրդողանը փորձելու է կառուցել իսլամիստական, ծայրահեղ աջ գաղափարներով մի հասարակական համակարգ, որտեղ գովերգվելու է ամեն թուրքականը, օսմանականը, թյուրքականը։ Ազգայնականության բորբոքումը թույլ կտա Էրդողանը անատոլիական շրջանների`նրա հիմնական էլեկտորատի վրա հենվելով պայքարել ալևիների, քրդերի, հայերի, այլ ազգային–կրոնական փոքրամասնությունների դեմ, որոնք կփորձեն պահպանել իրենց ազգային դեմքը, կամ հանդես գալ պահանջատիրական`քրդական հարց, Հայոց ցեղասպանություն, պահանջներով։

Այդ շրջանակների դեմ էլ Էրդողանը «դուրս է բերելու» թուրքական ազգայնական փողոցը`ազգային,կրոնոնական փոքրամասնությունները կամ ասիմիլյացվելու են`թրքացվելու կամ բռնելու են արտագաղթի ճանապարհը`ազգային–կրոնական փոքրամասնությունների հատկապես ակտիվ զանգվածը, ակտիվիստներն ու հասարակական–քաղաքական գործիչներ գտնվելու են թուրքական հատուկ ծառայությունների ուշադրության ներքո։ «Վհուկների որսն» ու արտաքին թշնամու կերպարի ձևավորումը լինելու են Էրդողանի ներքին քաղաքականության կարևոր տարրեր։