«Աջ ռույլ մեքենան իմ փրկությունն ա». Արցախյան ազատամարտի ու ապրիլյան պատերազմի մասնակից տաքսու վարորդի պատմությունը

_Էս աջ ռույլ մեքենան իմ փրկությունն ա ախպերս:

_Ուսիդ շռամից հասկացա:

_Էս մենակ շռամ չի, էս պատմություն ա ու անցած կյանք: Ձախ ռույլ, որ քշում եմ քամին էս սրա միջով ներսս սկսում ա քերել:

_Ի՞նչ պատմություն ա:

_93 Լաչին: Սիսիանցի եմ:

_Վուրգ Ոսկանյանի հե՞տ ես եղել:

_Վուրգը կողքիս ա զոհվել: Մարտի 31 ին: Երկուսը իրան կպավ երկուսն էլ ինձ: Բերեցին Նորքի վնասվածքաբանական: Բժշկականից ուսանողներ էին բերել, որ ուսս ու վիզս ցույց տան, թե ոնց կարա մարդը չմեռնի:

_Աստված հետդ ա եղել:

_Աստված, հա էլ հետս ա եղել, էն ժամանակ էլ ապրիլին էլ:

_Էս վիճակով ապրիլին գնացե՞լ ես:

_Աջ ձեռքս էրկուսի տեղ աշխատում ա, արխային ախպերս: Բայց, որ Վուրգի անունը գիտես, փող չեմ վերցնելու քեզնից:

_Ոնց չունի այ ախպեր, շատ կապ ունի: Մենք մեզ չենք ճանաչում, մեր արժեքները չգիտենք: Ապրիլին Սիսիանի տղերքին պիտի հասնեի, կես ժամ առաջ բեսպիլոտնիկը....(լռում ա): Մի խոսքով: Էդ դպրոցու՞մ ես աշխատում:

_Հա:

_Ասում են ուժեղ դպրոց ա:

_Դե հա նենց ոչինչ:

_Այ էդ երեխեքի համար էր էս ամեն ինչը, ես ոչ մեկից ոչ մի պահանջ չունեմ:

_Ուշադրություն չե՞ն դարձնում վերևներում:

_Ես բան չեմ ուզել, մի քանի ամիս առաջ իմացա, որ գրել են բնակարանի հերթի: Ասում եմ այ ախպեր ես ոտ ու ձեռով եմ, իմ գլխի ճարը տենում եմ, ինձ ինչի՞ եք գրել: Ասին չէ, գիտենք, որ վարձով ես ապրում, էդ հարցը պիտի լուծենք: Սենց բաներ ախպերս: Գոհ եմ, մենակ ձախ ռույլ ավտո չասեն քշի, ( ծիծաղում է) մնացածից գոհ եմ:

Նյութը՝ Աղասի Միքայելյանի