Բենոն մեր սրտերում է մնալու. ապրիլյան պատերազմի հերոս Բենիամին Եղոյանի ծննդյան օրն է

Ապրիլյան պատերազմի հերոս, տանկի հրամանատար, ավագ լեյտենանտ Բենիամին Եղոյանի ծննդյան օրն է: Բենիամինը՝ նույն ինքը Մոնթեն (հայրը Ազգային հերոս Մոնթե Մելքոնյանի հետ մտերիմ է եղել), հաղթանակած 321-րդ տանկի հերոսներից մեկն էր, ով տանկի անձնակազմի մյուս անդամների՝ Տիգրան Աբգարյանի եւ Վլադիմիր Ալիխանյանի հետ երկու օր շարունակ հերոսաբար պայքարել էր հակառակորդի դեմ՝ ոչնչացնելով 3 տանկ, 1 հետևակի մարտական մեքենա (ՀՄՄ), տապալել նրանց դրոշը:

Դպրոցը Մոնթեին շատ լուսավոր հիշողություններ էր թողել ընկերների, անցկացրած օրերի մասին, բայց ամենակարեւորը՝ տվել էր նրան իր ամենասիրելի դասղեկին ճանաչելու, նրանից սովորելու հնարավորություն: Մտերիմ էին թե դպրոցում, թե այն ավարտելուց հետո. միշտ հանդիպում էին, զրուցում անցած-գնացած օրերի մասին: Ու դասղեկը՝ Նարինե Առաքելյանը, հիշում է՝ կարծես երեկ էր, երբ գրկեց նրան: 

«5-րդից մինչեւ ավարտական դասարանները ես եւ դասավանդում էի, եւ նրանց դասղեկն էի: Ինչպես բնութագրեմ Բենոյիս. իմ ամենալավ երեխաներից է եղել: Նրա մեջ հայրենասիրությունն անսահման էր, դա դեռ փոքր տարիքից էր նկատվում: Շատ աշխատասեր էր: Հիշում եմ՝ ավարտական տարին էր, ես էլ դասերին զուգահեռ հայոց լեզվի եւ գրականության լրացուցիչ պարապմունքներ էի անցկացնում: Բենոյին միասնական քննությունների համար ուրիշ առարկաներ էին պետք, բայց եկավ, խնդրեց, որ պարապմունքներին մասնակցի, ես էլ սիրով համաձայնեցի: Այնքան ոգեւորությամբ էր մասնակցում… Մի օր հարցրի՝ Բենո ջան, ինչու ես պարապում, եթե դա քեզ պետք չի գալու, զուր ժամանակ ես ծախսում: Ասաց՝ ընկեր Առաքելյան, Ձեզ հետ հետաքրքիր է, ուզում եմ մասնակցել պարապմունքներին: Վայ, ասացի, իմ լավ տղա, ինչքան եմ քեզ սիրում»,-«Արմենպրես»-ի հաղորդմամբ՝ վերհիշում է տիկին Առաքելյանը:

Ուսուցչուհին պատմում է, որ Մոնթեն շատ լավ տիրապետում էր բանավոր խոսքին, բայց ուներ անընթեռնելի ձեռագիր, ինչը շատ էր մտահոգում տիկին Առաքելյանին: Նա այդ հարցում որոշել էր օգնել աշակերտին, սկսել էին միասին հատուկ դրա համար նախատեսված վայելչագրության տետրում հղկել ձեռագիրը:

«Հատ-հատ մասնիկներով աշխատում էինք միասին, և ահագին փոփոխություն կար: Մի օր էլ ինձ գրեց՝ տիկին Առաքելյան, գիտեք՝ ինչքան օգտակար է եղել դա ինձ համար: Այդպիսի մի սովորություն կար, որ աշակերտներս հարցնում էին՝ ընկեր Առաքելյան, ասեք, մեզ ինչ մասնագիտություն կսազի: Կրթահամալիրում մենք երկար ժամանակ աշակերտների հետ էինք անցկացնում, նրանց շատ լավ էինք ճանաչում: Բենոյիս ասացի՝ քեզ գեներալ կսազի: Պատասխանեց՝ ընկեր Առաքելյան, ես, ճիշտն ասած, այնքան եմ ուզում տանկիստ դառնալ, չեք պատկերացնում: Ասացի՝ դու հաստատ կդառնաս: Մեկ էլ ասում էր՝ երազ ում եմ, որ գա այն օրը, երբ ես գեներալ դառնամ, Դուք գաք ինձ տեսնելու, և ես բոլորին ասեմ, որ իմ դասղեկն եք:  Ասում էր՝ երեխաներ որ ունենամ, բերելու եմ բոլորին այստեղ, որ  դուք սովորեցնեք:  Ես էլ ասում էի՝ դու ունեցիր, Բենո ջան, խոստանում եմ, կսովորեցնեմ:  Ամենը, ինչ մնացել է Բենոյից, սրբորեն պահում եմ: Մենք շատ-շատ կապված ենք եղել իրար հետ: Մարտի 31-ին այնպիսի մի նամակ էր գրել, որ փշաքաղվեցի, հուզվեցի. ոնց որ իր հրաժեշտի նամակը լիներ»:

Ապրիլի 2-ին «Փոքր Մհեր» կրթահամալիրը նշում էր հիմնադրման 15-ամյակը: Տիկին Առաքելյանը զինվորական ամուսնուց էր իմացել, որ իրադրությունը սահմանին լարված է, անմիջապես եկել ու գրել էր իր նախկին աշակերտներին, ովքեր ծառայում էին Արցախում:

«Նրանց հերթով գրեցի, բոլորն էլ ընթացքում ինձ գրեցին, մենակ Բենոյիցս այդպես էլ պատասխան չստացա: Իմ փափուկ արջուկն էր Բենոս, դասարանի ամենահաղթանդամ տղան էր: Երբ առաջին անգամ մտա դասարան, ասացի, որ ներկայանան, կարմիր թուշիկներով փոքր տղան ասաց՝ Մոնթե Եղոյան, ես էլ նայեցի, մատյանում Մոնթե չկար, ինձ բացատրեց, որ անունը Բենիամին է, բայց բոլորը նրան Մոնթե են ասում: Մոնթե Մելքոնյանի մահից հետո նրան սկսել էին այդպես անվանել: Նա էլ էր շատ հիանում Մոնթեով, առանձին հերոսամարտի տետր ուներ, որտեղ ներառել էր մեր բոլոր հերոսներին: Դպրոցում բոլորն էին Բենոյիս սիրում, բոլորի հետ էլ մտերիմ էր, տարբերություն չէր դնում»:

Ուսուցչուհին երբեք չի մոռանա հերոս աշակերտի հետ վերջին հանդիպումը, որի ժամանակ երկար զրուցել էին, բայց դա էլ բավարար չէր նրա համար, որովհետեւ Մոնթեին շատ էր սիրում:

«Նոյեմբերն էր: Կարծեմ, արձակուրդ էր եկել: Ավտոբուսի կանգառում կանգնած էի, մեկ էլ հետեւից ինձ գրկեցին, շրջվեմ, տեսնեմ՝ Բենոս է. վայ, ինչքան էի ուրախացել, դուք մենակ մեր հանդիպումը տեսնեիք: Ասաց՝ ընկեր Առաքելյան, մտածում էի՝ մի հրաշք լինի, եւ այս կողմերում Ձեզ տեսնեմ: Գիտեր, որ այդ տարածքում եմ ապրում: Շատ երկար զրուցեցինք: Չնայած նրա հետ կապված ամեն ինչին տեղյակ  էի, բայց  չէի ուզում կտրվել նրանից: Շատ էր սիրում, որ խոսում էինք դպրոցական տարիներից: Մյուս ծառայող աշակերտներիս հետ էլ կապը պահպանում եմ, հատկապես այս դեպքերից հետո զան գում էին ինձ, որովհետեւ գիտեին, թե ինչ նշանակություն է ունեցել Բենոն ինձ համար: Զանգում, ասում էին՝ ընկեր Առաքելյան, Ձեր տղաները Ձեզ հետ են: Օրերս այցելեցի Բենոյիս քրոջը՝ Գայանեին ու մի քանի ամիս առաջ ծնված նրա փոքրիկին, ով պարզապես քեռու նմանակն է. աչքերը, հայացքը: Բենոն ինձ համար միշտ ողջ է. քանի հիշում ու խոսում ենք նրա մասին,  միշտ մեր սրտերում է լինելու»: