Ես սիրում եմ բնապատկերներ լուսանկարահանել, ինչ բնականն է ու բնությանը. Վարդան Պետրոսյան

Երիտասարդ լուսանկարիչ, որ գրավել է շատերի ուշադրությունը: Վարդանի տեսախցիկըորսում է անորսալին: Լուսանկարչի սերը դեպի իր աշխատանքըերևում է յուրաքանչյուր նկարից:

Citylife-ի հյուրն է Վարդան Պետրոսյանը:

Citylife. Վարդա՛ն, ե՞րբ և ինչպե՞ս ծնվեց լուսանկարչականարվեստին տիրապետելու Ձեր ցանկությունը:

Վարդան. Ամեն ինչ սկսվեց մոտ երեք տարի առաջ: Ընկերս ֆոտոխցիկ ուներ, միշտ ինձ նկարում էր, ոգեշնչվեցի, ես էլ գնեցի: Գիտե՞ք՝ այն ժամանակ մտքովս էլ չէր անցնի, որ մի օր կդառնամ լուսանկարիչ:

Citylife. Հետաքրքիր գունային երանգներ մեկ նկարում, կրակվողարևների շարք, լուսնային գիշերներ, խոսուն բնապատկերներ. երիտասարդ լուսանկարչիֆոտոխցիկի փիլիսոփայությունը ո՞րն է:

Վարդան. Յուրաքանչյուր նկար ունի իր փիլիսոփայությունը: Ես սիրում եմ բնապատկերներ լուսանկարահանել, ինչ բնականն է ու բնությանը. յուրաքանչյուր նկար նկարչի համար իր հոգու հայելին կարելի է համարել: Ինչ մեղքս թաքցնեմ, ես ռոմանտիկ եմ, մայրամուտի, լուսնային, գիշերային պատկերները դրա վառ ապացույցն են, բայց չմոռանանք դրանցում առկա արևը ևս: Ֆոտոխցիկիս փիլիսոփայությունը իմ մեջ է սահմանված:

Citylife. Մեծ արձագանք ունեցավ զինվորներիպատկերներով Ձեր լուսանկարների շարքը: Կարելի՞ է ասել, որ հայրենիքին ծառայելու մի ձևէ նաև ձեր աշխատանքը, թե՞ ուղղակիցանկություն ճիշտ ժամանակին ճիշտ շարքներկայացնելու:

Վարդան. Ոչ, ես հաճախ եմ այցելում սահմանի տղաներին, լուսանկարում նրանց և ներկայացնում հանրությանը: Ես էլ եմ սահմանում ծառայել, երևի դա է պատճառը. միշտ հոգով ու սրտով տղաների հետ եմ: Ապրիլյան դեպքերի հետ կապ չունի լուսանկարների այդ շարքը, մոտ մեկ տարվա լուսանկարներ էին: Վաղուց էի լուսանկարել նաև Սաշային՝ համառ հայացքով քաջ զինվորին:

Citylife. Ո՞րն է Ձեր ամենասիրելի լուսանկարը՝ Ձեր ֆոտոխցիկից:

Վարդան. Եթե ողջ կյանքումս ցանկանայի նման լուսանկար անել, վստահ եմ, որ չէր ստացվի: Մինչև հիմա աչքերիս չեմ հավատում, որ պատահաբար կարողացա նման լուսանկարի տեր դառնալ, երեք օր չէի հավատում, նույնիսկ օրվա լուսանկար էր հրապարակվել երեք հեռուստաընկերություններով: Եթե մի ամբողջ կյանք նստեի ու սպասեի, նման պահ չէի կարող որսալ:

Citylife. Վարդան, Ձեր սոցէջից էլ կարելի է տեղեկանալ, որ լուսնային պատկերներիսիրահար եք: Ինչու՞ է երիտասարդ լուսանկարիչըձգտում հասնել երկնային պատկերներին:

Վարդան. Լուսին երկնային մարմինը վաղուց էր ուշադրությանս կենտրոնում: Փոքր տարիքում, երբ լուսինը նոր դուրս էր գալիս, պապիկիս ասում էի, – պապի՛կ, նայի՝ ինչ սիրուն ա, ոնց որ կարագ լինի,- դրանից հետո էլ միշտ ցանկանում էի խառնարանները տեսնել՝ չմտածելով, որ մի օր կլուսանկարեմ ու կունենամ սեփական շարքը՝ լուսնի բոլոր փուլերով:

Citylife. Կա՞ն պլաններ գործունեությունըշարունակել Հայաստանից դուրս:

Վարդան. Պլաններ չէի ասի. ինձ համար երազանք է Նասայում աշխատելը, բայց ուր էլ գնամ, կարոտը ինձ բերելու է հայրենիք:

Citylife. Լինելով երիտասարդ և փորձառուլուսանկարիչ՝ խույս չեք տա նաև բազմաթիվերկրպագուների և երկրպագուհիներիառկայությունից: Կա՞ն պլաններ դասավանդելուլուսանկարչական արվեստը նաև նրանց:

Վարդան. Այո, արդեն երկու սան ունեցել եմ: Դե ցանկացողներին էլ միշտ պատրաստ եմ սովորեցնել այն, ինչ գիտեմ:

Citylife. Վարդա՛ն, եթե չլինեիք լուսանկարիչ, ի՞նչաշխատանք կկատարեիք հիմա:

Վարդան. Եթե լուսանկարիչ չլինեի, կցանկանայի լուսային օպերատոր աշխատել:

Citylife. Ի՞նչ նպատակներ ունի Վարդանըլուսանկարչության ոլորտում:

Վարդան. Ինձ համար հիմա գլխավոր նպատակ կարող եմ համարել հյուսիսային երկրներ գնալը: Ցանկանում եմ լինել Ֆինլանդիայում, Իսլանդիայում, լուսանկարել հյուսիսային բևեռափայլ՝ աշխարհում ամենագեղեցիկ երևույթներից մեկը:

Շնորհակալություն, Վարդա՛ն, հաճելի և անկեղծզրույց էր: Ցանկանում եմ Ձեզլուսանկարչական արվեստումանկանխատեսելի գաղափարների անսպասելի իրականացում, հյուսիսային բևեռափայլի մի ամբողջ ֆոտոշարք: Հաճելի է տեսնել իր գործին ու արվեստին նվիրված հայ երիտասարդի:

Հարցազրույցը պատրաստեց Մանյա Մարտիրոսյանը:

Վարդան Պետրոսյանի լուսանկարները կարող եք դիտել այստեղ: