Կյանքս ձեռքիցս գնաց, դարձավ հին, սև-սպիտակ, թրթռացող սովետական հեռուստացույց. Հարութ Փամբուկչյան
ԼԱՅՖՍիրված երգիչ, վերջերս ՀՀ վաստակավոր արտիստի կոչմանն արժանացած Հարութ Փամբուկչյանը պատասխանել է 168.am-ի հարցերին:
– Կա՞ մի բան, որ Դուք անընդհատ մոռանում եք կյանքի արագ ընթացքի` մանավանդ արևմտյան կյանքի ռիթմի մեջ։
– Երբեմն մոռանում եմ, որ գոյություն ունի մահ։
– Իսկ պե՞տք է այդ մասին հիշել։
– Ո՞նց չէ… Կնոջս մահից հետո ինձ էլ ոչինչ չի զարմացնում։ Էն, որ մարդիկ հրճվում են իրենց կյանքի հաճույքների ու հաջողությունների համար` լողալով տարփանքների ծովում, մոռանում են, որ դրա վերջը կյանքից մահ ընկած մի ակնթարթն է։ Ես, որ կյանքս խաղ ու պար էի պատկերացնում, առավոտից-իրիկուն` երգ ու պար, աղջիկներ ու հաճույքներ, հանկարծ միանգամից կյանքս ձեռքիցս գնաց, դարձավ հին, սև-սպիտակ, թրթռացող, խռխռացող սովետական հեռուստացույց… Հիշո՞ւմ ես այդ հեռուստացույցները։
– Այո, իսկ, պատահե՞լ է, որ Դուք անեք մի բան, որը ոչ մի կերպ չեք ուզեցել անել։
– Իհա՛րկե։
– Եթե կյանքն այնքան կարճ է, ինչպես Դուք քիչ առաջ ասացիք, ապա ինչո՞ւ ենք մենք ստիպված անում բաներ, որոնք չենք ուզում անել։
–Որովհետև կյանքը չընդհատվող փորձություն է։ Մարդիկ նույնիսկ փորձում են անձնասպան լինել ու նորից ետ դառնալ դրանից, որ զգան, թե ո՞նց է կատարվում մահվան պրոցեսը, ինչպե՞ս է մարդը մեռնում, ի՞նչ է զգում այդ պահին, ու հետո հետ են գալիս։ Հատկապես Արևմուտքում սա շատ տարածված իրականություն է։ Մարդը բնության ամենաառեղծվածային երևույթն է։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ սկզբանղբյուր կայքում:



