Մեկ կենդանու համար 95 դրամ, իսկ խոզերն ու հավերը դուրս են մնացել պետպատվերից. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Անասնաբուժասանիտարիայի և բուսասանիտարիայի ծառայությունների կենտրոն» ՊՈԱԿ–ի տնօրեն Նորիկ Բարսեղյանը թեև 6 ամիս է ինչ ղեկավարում է կառույցը, բայց այս ընթացքում արդեն իսկ հասցրել է լինել բոլոր գյուղերում: Գիտի ոլորտի լավ ու թերի կողմերը, բայց հույս ունի, որ կամաց–կամաց հնարավոր կլինի կուտակված խնդիրները լուծել:

Ի դեպ, համայնքների անասնաբույժներն աշխատանքի են անցնում այս կազմակերպության և համայնքի ղեկավարի հետ եռակողմ պայմանագիր կնքելով, իսկ նրանց աշխատավարձը գոյանում է բուժած անասնագլխաքանակից:

Պայմանագրի մեջ հստակ երևում է, թե տվյալ համայնքում ինչքան կենդանի կա: Եվ այդ կենդանիների խնամքը կազմակերպելու դիմաց մատուցված պետական պատվերի շրջանակներում իրականացվող ծառայությունների դիմաց անասնաբույժը գումար է ստանում»,– ասում է Ն. Բարսեղյանը:

Ի դեպ, 1 կով սրսկելու համար անասնաբույժը ստանում է տվյալ հիվանդության կանխարգելման համար նախատեսված պատվաստանյութն ու 95 դրամ գումար: 913 համայնքը սպասարկվում է 544 անասնաբույժների կողմից: Փոքր գյուղերի դեպքում 2–3 գյուղին մեկ անասնաբույժ է բաժին հասնում, իսկ օրինակ Մեղրու, Վայոց Ձորի տարածաշրջաններում աշխատող մասնագետները, խոշոր եղջերավոր կենդանիների գլխաքանակի սակավության պատճառով, բավականին ցածր աշխատավարձ են ստանում:

«Գեղարքունիքի, Արագածոտնի, Շիրակի մարզերում անասնաբույժներ կան ում միջին աշխատավարձը հասնում է 100–120 հազար դրամի: Իսկ Մեղրիում, Վայոց Ձորում կամ Եղեգնաձորում անասնաբույժների միջին աշխատավարձը մինչև 15–25 հազար դրամ է կազմում: Այդ համայնքներում խնդիր է դառնում անասնաբույժ ունենալու հարցը, որը բավականին բարդացնում է աշխատանքը»,– ասում է ՊՈԱԿ–ի տնօրենը:

Ի դեպ, հավերի, խոզերի և մյուս ընտանի կենդանիների պատվաստումները կազմակերպելու հարցն այս տարի ներառված չէ պետական պատվերի շրջանակներում իրականացվող միջոցառումների ցանկում: Ն. Բարսեղյանի տեղեկացմամբ այդ կենդանիների առողջության վերահսկողությունն իրականացվում է ՍԱՊԾ ռիսկերի կենտրոնի կողմից: Եվ եթե կենտրոնի մասնագետների կարծիքով կենդանու հիվանդությունը ռիսկեր է պարունակում, ապա նրանց միջոցով էլ կազմակերպվում է բուժումը:

Եվ ստացվում է, որ հենց այստեղ էլ կարող են լուրջ ռիսկեր լինել: Անասնապահները մինչև կենդանու այս կամ այն հիվանդության մասին ՍԱՊԾ–ին տեղեկացնելը կարող են կենդանուն մորթել և հիվանդ անասունի միսն այս կամ այն կերպ իրացնել, որ լրացուցիչ ծախսերի կամ գլխացավանքի առաջ չկանգնեն:

Ի դեպ, մեկ կովին պատվաստելու դիմաց ստացվող 95 դրամից անասնապահը ներարկիչ ու ասեղ է ձեռք բերում, իր ուժերով հասնում է տվյալ համայնք և վերադառնում: Այսինքն, անկախ եղանակային պայմաններից անասնաբույժները պարտավոր են այդ չնչին գումարով գնալ պատվաստանյութի հետևից, այն սառնարանային պայմաններում պահելու համար վճարել, հետո վազել գյուղից գյուղ՝ աշխատանքն իրականացնելու: Բայց սա է պետության ներկայի հնարավորությունը, ասում է ՊՈԱԿ–ի տնօրենը և որպես լավ լուր ավելացնում, որ հաջորդ տարվանից պետպատվերի շրջանակներում անասնաբույժներին և՛ ներարկիչներ են տրվելու, և՛ արտահագուստ: Բայց գումարի բարձրացման մասին առայժմ որևէ խոսք չկա:

«Մենք պայմանագիր ենք կնքում անասնաբույժների հետ տվյալ համայնքի կենդանիներին սպասարկելու համար, որի դիմաց վճարում ենք: Սա է այսօրվա պետության հնարավորությունը: Անասնաբույժներն իրավունք ունեն հավելյալ գումար աշխատել կովի ծննդօգնության, կենդանիների բուժումը կազմակերպելու համար, որը պայմանագրի մեջ չի մտնում և անասնապահը կարող է լրացուցիչ գումար վճարել անասնաբույժին: Իսկ թե մնացած ազատ ժամանակն անասնաբույժն ինչով է զբաղվում դա մեր գործը չէ»,– ասաց Ն. Բարսեղյանը:

Ի դեպ, ներկայի անասնաբույժների միջին տարիքը 60 է: Ու թեև բոլորը բարձրագույն կամ միջին մասնագիտական կրթություն ունեն, սակայն երիտասարդները չեն ցանկանում անասնաբույժ դառնալ, քանի որ և՛ աշխատանքն է բավականին ծանր, և վարձատրությունն է բավականին ցածր:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում