Գողականը, քաղաքականը և բիզնեսը. նույն դիմակի տարբեր երեսները

Հայաստանում քրեական աշխարհը կարծես թե բավական լավ է զգում իրեն. այն վայելում է թե՛ պետական ապարատի «դաբռոն», թե՛ հասարակության լոյալությունը: Այլապես, անընդհատ հնչող արտառոց դեպքերի մասին տեղեկատվությունն այդքան սովորական չէր դառնա: Մի կողմից կարծես թե կրկնվող և բոլորին հայտնի դեպքերը չեն դառնում պետության հատուկ վերաբերմունքի թիրախ, մյուս կողմից էլ հասարակությունը դրանց վերաբերվում է որպես կայացած փաստի: 

Երեկ լրատվամիջոցները գրեցին Ազգային ժողովի պատգամավոր, հանրությանն ավելի շատ հայտնի՝ «Շշի Մելո» մականվամբ Մելիք Մանուկյանի և քրեական աշխարհի ներկայացուցիչների միջև տեղի ունեցած տհաճ միջադեպի, ծեծկռտուքի մասին: Կայքերից մեկի տեղեկություններով՝ դեպքը տեղի է ունեցել մեկ ամիս առաջ: ԱԺ պատգամավորին շշով հարվածողը քրեական հեղինակություն Ազատանցի Պետոն է եղել, ով Օշականցի «օրենքով գող» Գևորիկի և «օրենքով գող» Զապի մտերիմ ընկերն է, ինչպես նաև՝ գեներալ Օգանովսկու սանիկը:

Մի պարբերության մեջ և՛ բիզնես, և՛ բանակ, և՛ կրիմինալ, և՛ քաղաքականություն: Այս ամենի կապն այնքան խիտ է, որ դժվար է ասել դրանք իրար հետ կապված են, թե միահյուսված են մեկ մարմնի մեջ: Բոլոր տեղերում էլ կա կազմակերպված հանցավորություն ունենալու հավանականություն: Հարցն այն է ՝ քո պետությունը նրանց ընկալում է որպես համակարգային թշնամինե՞ր, թե փորձում է օգտագործել ու կառավարել նրանց՝ փոխարենը ինչ-որ բաներ զիջելով: 

Ինքնին կրիմինալի առկայությունն արտառոց բան չէ: Արտառոց է Հայաստանի վերխանավի վերաբերմունքը այդ ամենին: Հասկանալով դրա հասարակական ազդեցիկությունը, իշխանությունները չեն ուզում հրաժարվել այդ հեշտ ու կառավարելի ռեսուրսից և նրանց համար կանաչ լույս են բացում դեպի բիզնեսի, քաղաքականության և միջանձնային հարաբերությունների ոլորտ: 

Արտակ Ասլանյան