Ընկճախտը՝ ախտորոշում կամ ինչու են լռում իշխանությունները

Տպավորությունն այնպիսին է, որ ողջ Հայաստանը ընկճախտի մեջ է: Սթափվում է միայն արտակարգ իրավիճակների ժամանակ: Հետո էլի հարմար տեղավորվում է դեպրեսիվ բազմոցի վրա ու շարունակում է ննջել` մինչև հաջորդ գույժը: Եվ դա համատարած է: Ամենուր հոգնած դեմքեր, հոգնած մտքեր, հոգնած առօրյա:

Օրեր առաջ, երբ բոլորս «զբաղված» էինք Խոսրովի արգելոցում բռնկված հրդեհը մարելով, ողջ ազգաբնակչությունը մի պահ արթնացավ, սկսեց «խորհուրդ» տալ, կարծիք հայտնել, գնահատական տալ կրակի դեմ պայքարը ճիշտ կամ սխալ կազմակերպելու մասին ու նորից լռեց:

Հիմա բոլորս սպասում ենք պատճառների բացահայտմանը, բայց ո՛չ պետական մարմինները, ո՛չ էլ հասարակական կազմակերպությունները չեն խոսում այն մասին, թե ինչից սկսվեց հրդեհը: Բոլորը համատարած լռում են այն մասին, որ 2013 թվականին նույն այդ անտառ-արգելոցի 4 ուղեփակոցների մոտ 14 տեսախցիկ կա տեղադրված, որոնք հսկում են անտառ տանող մուտքերն ու ելքերը: Վերահսկում են նաև, որ որսագողության հնարավոր դեպքերը կանխվեն:

Ի դեպ, տեսախցիկներ տեղադրելուց բացի, Խոսրովի անտառի անց ու դարձը 24 ժամ հսկելու համար ձևավորվել էր նաև հատուկ ջոկատ, որի «առաքելությունն» էր հեթափոխով աշխատել և պահպանել տարածքի անվտանգությունը: Բայց այս մասին կրկին որևէ պաշտոնական տեղեկություն չկա: Բոլորը լռում են, որևէ խոսք անգամ չեն ասում, թե ուր են եղել, կամ հիմա ուր են ջոկատի աշխատակիցները, ինչով են զբաղված եղել հրդեհից առաջ, ինչպես են հսկել տարածքը, ինչ են արձանագրել և այլն:

2013 թվականի տվյալներով` նախատեսվում էր տարածքում նաև GPS-ներ տեղադրել, բայց հասարակությունն այդպես էլ չիմացավ, թե դրանք տեղադրվեցի՞ն, չտեղադրվեցին, ժամանակի ընթացքում ինչ արձանագրեցին, որսագողերի երբևէ բռնեցին, թե՝ ոչ:

Այստեղից կարող ենք հանգել երկու եզրակացության. կա՛մ իշխանություններն արդեն գիտեն, թե ում ձեռամբ կամ պատճառով է բռնկվել հրդեհը, կա՛մ էլ տեսախցիկներ, GPS-ներ, հատուկ ջոկատ և այլն, երբեք էլ չի եղել: Բայց համաձայնեք, որ իշխանությունների կողմից այս ամենի մասին լռություն պահպանելը նույնպես հանցանք է:

Ստացվում է, որ կա՛մ նրանք զբաղված են հերթական աղետը պարտակելով, կա՛մ պարզապես լռում են` սեփական անճարությունը պարտակելու համար: Այս դեպքը ցույց տվեց, որ, փաստորեն, ամեն ինչ իմիտացիա է եղել, և իրականում ո՛չ տեսախցիկներ են եղել տեղադրված, ո՛չ հատուկ ջոկատ է աշխատել, ո՛չ էլ տեսախցիկները:

Կարճ ասած, անտարբեր ու փնթի աշխատանք, որը ոչ մի կերպ չի արդարացնում իշխանություններին: Ավելին, այս դեպքով նրանց անգործության բեռին ավելացավ ևս մեկը և կրկին անգամ ընդգծեց նրանց անտարբերությունը երկրի հարստության, հասարակության առջև ունեցած պատասխանատվության մասին: Այսինքն, հաստատեց նրանց սին գոյությունը: Ստացվում է, որ տեսախցիկների առջև աշխարհը նվաճելու դրայվով հարցազրույցներ տվող պաշտոնյաներն իրականում ոչ թե զբաղված են երկիրը կառավարելով, այլ իրականում իրենք էլ նույն դեպրեսիայի մեջ են, ինչպես ողջ երկիրը ու ո՛չ կարողանում են, ո՛չ էլ ուզում են հաղթահարել այն:

Արմինե Գրիգորյան