Ոստիկանության PR–ը հերթական անգամ ձախողվեց

Լիանա Զուրաբյանի պահվածքի, ինչպես նաև հայաստանյան գեղագիտական ընկալումներում նրա պաթետիկ գործունեության գերագնահատված դերի մասին առանձին կարելի է խոսել: Հիմա ոստիկանության մասին: Տեսանյութը հրապարակվել է ցույց տալու համար, թե ինչ անխտրական է մեր ոստիկանությունը, որ հեղինակություններ նրա համար չկան: Եվ ինչպես միշտ, սլաքները հակառակ կողմ են ուղղվել: Ինչպես դիպուկահարի դեպքում: Որովհետև ոստիկանությունն իրականում անխտրական չէ, և այս մասին գիտեն ՃՈ հետ ամեն օր հարաբերվող բազմաթիվ վարորդներ, ոստիկանությունը պրոֆեսիոնալ չէ ՝ իր անխտրականության հազվադեպ դրսևորումներում:

Դիպուկահարի դեպքում ոչ պրոֆեսիոնալությունը դրսևորվում էր հարակից մարդաշատ թամաշայի անվրդով ներկայությամբ: Իսկ Լիանա Զուրաբյանի դեպքում՝ ոստիկանների կողմից նրան բերման չենթարկելու փաստով, այն բանից հետո, երբ ասմունքողը համարձակվեց չներկայացնել փաստաթղթերն ու հեռանալ մեքենայով: 

Հասկանալի է ոստիկանության՝ հանրային վարկանիշը բարելավելու ձգտումը: «Սասնա ծռերի» գործողությունը կասկածի տակ է դրել պետության բռնության մենաշնորհը, ոստիկանությունը դարձել է իշխանության և հասարակության բուֆերը ու դառնում է ցանկացած դժգոհության առաջին կրողը, ներկուլիսային ինտրիգներում ոստիկանությանը զոհ են տվել` չթողնելով պատժել ծռերին` մասնավորապես դատարանում ծեծված Արայիկ Խանդոյանին տուժող ճանաչելով:

Հիմա ոստիկանությունն ամեն ինչ անում է հանրային վարկանիշը բարելավելու համար: Բայց ցանկացած գովազդ աշխատում է, եթե գովազդի հետևում կա իրական պրոդուկտ: Մանավանդ Հայաստանում, որը շատ փոքր է, որտեղ սոցիալական տարածությունն այնքան նեղ է, որ բոլորը բոլորի մասին ամեն ինչ գիտեն: Եվ եթե մարդիկ առօրյա կյանքում տեսնում են ոչ հարգալից, օդից ակտ քամող, գոլդ համարներ բաց թողնող, երթևեկությունը բացառապես միայն տոն օրերին կարգավորող ՃՈ աշխատակիցների, նրանց համար դժվար է լինելու հավատալ ոստիկանության տեսանյութերում արտահայտվող անխտրականության դրսևորումներին:

Ինչպես եղավ Սարի թաղի հայտնի դեպքերի ժամանակ: Հասարակությունը բռնության մենաշնորհը ճանաչում է այն դեպքում, երբ պետությունն ու մասնավորապես ոստիկանությունն այդ մենաշնորհն իրացնում են հավասարապես, առանց խտրության, առանց հայկական մենթալիտետին հարիր ներքին ուղղորդումների: Եվ այս հարցում մեղադրել պետք է ոչ թե Լիանա Զուրաբյանի գործունեությունը արվեստ համարող, նրա կին լինելու հանգամանքը վերջինիս պաշտպանության համար մեջբերող հասարակության մի ստվար հատվածին, այլ ոստիկանությանը, որ միայն դրվագից դրվագ է հիշում ի սկզբանե իրեն վերագրված առաքելության մասին:

Հ. Գ. Հիշեցնենք, որ ոստիկանները համեմատաբար հարգալից էին նաև այն պատճառով, որ իրենք գիտեին, որ նկարահանվում են: Իսկ Լիանան սկզբում չգիտեր:

Սարգիս Մեսրոպյան