Փախստականները Մակրոնի համար տեսակների են բաժանվում

Թուրքիայից Սև ծովով Եվրոպա հասնող փախստականների թիվը գնալով աճում է, և Միջերկրականի փոխարեն ընտրվող այս նոր ճանապարհի թիրախն այժմ էլ Ռումինիան է դարձել, որտեղ ամառվանից սկսած՝ օր չկա, որ տեղի ծովափնյա պահակազորի փրկարարները հարյուրավոր մարդկանց օգնություն ցույց չտան:

Օգոստոսի վերջին Փարիզում անցկացված գագաթնաժողովը, սակայն, որ վերաբերում էր դեպի Եվրոպա շարունակվող զանգվածային միգրացիայի կարգավորման խնդրին, ըստ էության, որևէ բանական ծրագիր չառաջարկեց խնդրո առարկայի վերաբերյալ: Ավելին՝ հարցի առնչությամբ մշտապես լոկոմոտիվի դերում հանդես եկող և Արևելյան Եվրոպայի ղեկավարներին սանձող Ֆրանսիայի, Գերմանիայի, Իտալիայի և Իսպանիայի նախագահներն այնպիսի դիրք բռնեցին Փարիզում, ասես՝ խնդիրը սահմանափակվում է միայն աֆրիկյան Չադով, Նիգերով ու Լիբիայով: Իսկ որ ամենակարևորն է՝ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնն ուղղակի ռասիստական ծրագրով հանդես եկավ, առաջարկելով խնդրին լուծում տալ հենց տեղերում ձևավորվելիք ճամբարների, իսկ մեր համոզմամբ՝ փաստացի գետտոների միջոցով:

Խնդիրը, սակայն, այն է, որ նույնիսկ գետտոներ ձևավորելու համար Եվրոպան պիտի կոնկրետ պետությունների հետ գործ ունենա: Լիբիայի՝ որպես միասնական պետության մասին խոսելն ու կառավարության հետ համագործակցության միջոցով հուսահատ մարդկանց օգնություն ցույց տալու գաղափարը որևէ քննադատության չի դիմանում: Նիգերում ու Չադում Բոկո հարամի մարդակերներն են իշխում, որոնք իրենց գազանություններով, թերևս, միայն ԴԱԻՇ–ի հետ կարող են մրցակցել:

Բացի այդ, եթե խոսում ենք միայն աֆրիկյան միգրացիայի վերաբերյալ՝ չպետք է զանց առնել նաև Էրիթրեային, Մալիին, Գամբիային, Նիգերիային ու Սոմալիին, որոնք շատ ավելի լուրջ խնդիրներ ունեն և Եվրոպա շարժվող ավելի մեծ թվով փախստականներ, բայց որոնց ներկայացուցիչներին փարիզյան գագաթնաժողովն այդպես էլ հարկ չէր համարել հրավիրել: Տեսեք. միայն անցած տարի այս երկրներից մոտ 363401 մարդ է Միջերկրական ծովով հասել Իտալիա, Հունաստան, Կիպրոս և Իսպանիա: Այս տարվա օգոստոսին նրանց թիվն արդեն 121517 էր, և թե՝ ինչ տրամաբանությամբ է Մակրոնն առաջարկում այս մարդկանց ջնջել ցանկից և սև Աֆրիկայի երեք երկրների փախստականների համար ճամբարներ կառուցել, անհայտ է:

Դժվար է որևէ բան հասկանալ նաև այն տրամաբանությունից, թե ինչ չափանիշներով են մարդիկ ընտրվելու: Ըստ Մակրոնի՝ նրանք պիտի առնվազն տեսականորեն Եվրոպա մուտք գործելու արժանի անձինք լինեն, որում համոզվելու համար, պարզվում է, հարկ կլինի նույնիսկ ֆրանսիական հատուկ ծառայությունների օգնությանը դիմել:

Մյուսները, ըստ Ֆրանսիայի նախագահի, պիտի խստորեն մերժվեն, և այս կարգը Մալիի, Մավրիտանիայի, Նիգերի, Բուրկինա–Ֆասոյի, Չադի և ՄԱԿ–ի՝ Մալիում խաղաղասիրական առաքելություն իրականացնող զինվորականները պիտի պահպանեն:
Ուղիղն ասած՝ սա, իհարկե, խայտառակություն է, եթե նույնիսկ հավատանք, որ երբևէ նաև իրականություն կդառնա: Ի վերջո, անգամ եթե ենթադրենք, որ տեսակի ընտրության՝ մակրոնյան գործընթացը անց է կացվելու Ժնևյան կոնվենցիայի խստագույն «հայացքի» ներքո, միևնույն է, սույն ծրագրի ռասիստական գարշահոտությունը՝ խառնված Կոկո Շանելի նրբագույն բույրերին, դեռ շատ երկար չի դադարելու:

Եվ շատերն են հասկանում, որ իրականում Ֆրանսիայի նախագահի իրական ցանկությունը ոչ թե խնդրի լուծումն է, կամ՝ մարդկանց օգնելը (չխոսենք արդեն մի կտոր հաց տալու փոխարեն հաց աշխատելու հնարավորության ստեղծման՝ ներդրումների մասին), այլ ընդամենը սեփական հատուկ ծառայությունների ընդարձակումը դեպի սև աշխարհամաս, որտեղից նրանք միայն զեկույցներ կգրեն ընդունելի ու անընդունելի սևերի միջև մի կտոր հացի համար բռնկված նոր արյունահեղությունների և այն մասին, թե ինչպես են սևերը ջանում ընդունելի դառնալ սպիտակ Մակրոնի համար: