Գյուղ կանգնի, անտառ կկտրի

Երեկ, Երևան-Իջևան ավտոճանապարհի Հաղարծին համայնքի տարածքում մի խումբ գյուղացիներ փակել էին փողոցը և բողոքի ցույց էին անում ՝ պահանջելով Կարեն Կարապետյանին գալ իրենց հետ խոսելու: Ցուցարարների բողոքի առիթ էրր հանդիսացել այն, որ կառավարության որոշմամբ ուժեղացվել էր ոստիկանության հսկողությունը շրջակա անտառներում ծառահատումներ չիրականացնելու դեմ: Սա առաջին դեպքը չէ: Օգոստոսի սկզբին ևս գյուղացիները փակել էին նույն ճանապարհը ` նույն պահանջով:

Իսապես, որ պարադոքսալ իրավիճակ է: Քաղաքացիները դժգոհում են, որպեսզի կարողանան օրենք խախտել: Այն էլ բնության հաշվին: Պարադոքսալն այստեղ այն է, որ չբացառելով ակցիայի հետևում ազմակերպիչների առկայությունը, ինչպես նաև տուրք չտալով աշխատատեղ չկա դրրա համար ենք ծառ կտրում ոճի պնդումներին, իշխանությունը սպառել է վստահության և լեգիտիմության այն պաշարը, որով կկարողանա ասենք ցուցարարների ցրել կամ կոշտ դիրքորոշումը հստակ արտահաել:

Վախենալով գյուղացիական ըմբոստության փորձերից, բայց միաժամանակ ճիշտ լինելով ու ճիշտը առաջ տանել չարողանալով իշխանությունը խնդրի պատասանատվությունը բարդում է տեղական իշխանության մարմինների վրա որոնք էլ ժամանակ են շահում տեղում:

Այս իրավիճակը իրականում միայն կոնկրետ խնդրին չի վերաբերվում և տարածվում է ամբողջ Հայաստանի վրա: Նույնիսկ իրավացի և իրավական առումով ճիշտ լինելու դեպքում էլ իշխանությունը չի կարողանում կտրուկ դիրքոոշում հայտնել, քանի որ սպառել է վստահությունը և կորցրել կապը հասարակության հետ: Հասարակությունն էլ հղում է անում իշխանության ամբարտավանությաանը և որոշում, որ ինքն էլ կարող է օրենք խախտել: Այսպիսի տխուր և տրագիկոմիկ իրավիճակ, որ իրականում քաղաքկան ճգնաժամի ախտանշաններից մեկին է:

 

Սարգիս Մեսրոպյան