Նաթանյահուն, համաշխարհային կառավարությունն ու հայոց ղեկավարները

Մեր հյուրն է «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամ Աշոտ Մանուչարյանը

– Պարոն Մանուչարյան, դուք բազմիցս եք խոսել այն մասին, որ Հայաստանն ու Սփյուռքը միասին կարող են լուրջ գործոն դառնալ տարածաշրջանում: Եվ, ընդհանրապես, ռեսուրսների երկուստեք մեկտեղումը կարևոր կլինի աշխարհում ունենալիք մեր դերակատարության համար:

Տեղի ունեցավ Հայաստան–Սփյուռք համաժողովը: Ի՞նչ եք կարծում` մատը դրվե՞լ է այն կետերի վրա, որոնք, իրոք, կնպաստեն այդ խնդիրների լուծմանը

– Այսպես ասեմ. թեկուզ` փոքր, բայց դրականն այն է, որ հարցը, այնուամենայնիվ, մտել է համահայկական օրակարգ: Այսինքն` դրված է հայության ամբողջականացման խնդիրը: Մինչդեռ առայսօր խոսվում է առանձին–առանձին Հայաստանի ու Սփյուռքի մասին: Դա սխալ է: Մենք մի ժողովուրդ ենք, պարզապես ցեղասպանության հետևանքով ցրվել ենք աշխարհով մեկ:

Հարցն այսպես պետք է դրվեր` մենք ցանկանում ենք ապրել որպես ամբողջականություն` անկախ նրանից, թե ով որ երկրում է ապրում: Անշուշտ, ֆունդամենտալ այս հարցն իմ ասած տրամաբանությամբ չի դրված: Բայց, այնուամենայնիվ, այն քննարկվում է, և դա դրական է:

Մյուս խնդիրն այն է, որ նման համաժողովներում մասնակցություն պետք է ունենան բացարձակապես ազնիվ ու բացարձակապես վստահելի մարդիկ: Որպեսզի ոչ մեկի մոտ կասկածներ չառաջանան: Սակայն, անշուշտ, ոչ միշտ է դա հաջողվում:

Կան ավելի ֆունդամենտալ բացթողումներ: Մենք այժմ ապրում ենք շատ բարդ ժամանակաշրջանում: Խոսքը միայն Հայաստանի ու Արցախի մասին չէ: Նաև` սփյուռքի բոլոր հատվածների: Պարզապես տարբեր հատվածներում տարբեր կերպ են վտանգված մեր հայրենակիցները: Օրինակ, ԱՄՆ–ում անհեթեթ կյանքը մարդկանց միջից հանում է հայկականությունը, իսկ Սիրիայում մարդկանց ֆիզիկական գոյությունն է ընկնում հարցականի տակ: Բայց բոլոր դեպքերում թե՛ մեկը, թե՛ մյուսը սպառնալիքներ են հայության համար:

Բայց կա առավել մեծ սպառնալիք, որը վտանգում է Հայաստանի ու Արցախի գոյությունը: Ասես ստեղծվել է հատուկ մեքենա, ինչպես 1915–ին էր, երկրները ոչնչացնելու համար: Համաժողովում ասվեց, որ մեր երկրի անվտանգության երաշխավորը հայ զինվորն է, ընդհանրապես` հայոց բանակը: Սա բացարձակապես կեղծիք է կամ որ նույնն է` այն պատասխանատվությունից խուսափելու միջոց է: Անշուշտ չեմ ասում, թե չարամիտ կեղծիք է, կարելի է բնութագրել նաև որպես մոլորություն:

Բանն այն է, որ ցանկացած երկրի անվտանգության առաջին պատասխանատուն այդ երկրի ընտրանին է, որն իրականացնում է առաջին հերթին հոգևոր–մշակութային և քաղաքական գործընթացները: Եթե երկիրը ճշմարիտ երկիր է` իր հոգևոր–մշակութային առանցքով, իր արժեհամակարգով, նրա վրա, որպես կանոն, չեն հարձակվում: Նա կարողանում է այնպես տնօրինել իր գործերը, որ բոլորն իր հետ բարեկամներ լինեն: Այսպես է եղել հազարամյակների մեր պատմության մեջ: Այնպես որ, վերջին հարյուր–հարյուր հիսուն տարիների անհաջողությունները չի կարելի տարածել մեր ողջ պատմության վրա: Իսկ սա նշանակում է, որ պատասխանատվության իրենց բաժինը քաղաքական–պետական գործիչներն իրավունք չունեն բարդել հայ զինվորի վրա:

Երբ ակնհայտորեն այս տարածաշրջանում պատերազմ չի ուզում և ոչ մի պետություն. ո՛չ Թուրքիան, ո՛չ Իրանը, ո՛չ Ռուսաստանը կամ Սիրիան, Իրաքը և մյուս երկրները, ապա կա մեկ անձնավորություն ընդամենը, որը վերջին այս տասը տարիների ընթացքում սպանդի մեքենայի է վերածել Ադրբեջանը և այդ մեքենան անընդհատ ուղղորդում է դեպի մեզ, Նաթանյահուն է: Եվ եթե այս խորհրդաժողովը` Հայաստանը, Սփյուռքը և Արցախը միասին, չեն տեսնում դա, կամ ավելի ճիշտ` չեն ցանկանում տեսնել, որպեսզի հարված հասցնեն ու կանգնեցնեն այդ պարոնին, նշանակում է ակնհայտորեն հրահրում են նրան իր գործողություններում: Եվ անընդհատ պարտադրվում է, որպեսզի Իլհամ Ալիևը պատերազմ սանձազերծի:

– Իսկ մենք ի՞նչ կարող ենք անել Նաթանյահուի դեմ:

– Հայության համաժողովն իրավունք չուներ խուսափել այս հարցից, նա պետք է մեղադրեր Նաթանյահուին: Եվ պարտադիր փորձեր գտնել մարդկանց, առաջին հերթին հրեաների մեջ, և առաջին հերթին` Իսրայելում, ովքեր նման կերպ են գնահատում Նաթանյահուի գործունեությունը: Իսկ նման մարդիկ շատ–շատ են: Նպատակը մեկը պետք է լիներ` համատեղ քայլեր ձեռնարկելով կասեցնել պատերազմի վտանգը և կանխել այդ հանցագործի գործունեությունը:

Եթե սա չի արվում, ապա վաղը այս կողմից հայ զինվորը, այն կողմից ադրբեջանցի զինվորը սպանելու են միմյանց, որպեսզի Նաթանյահուի և նրա նմանների գումարներն ու իշխանությունը չպակասի:

Ընդհանրապես, այս ամենի մեջ կա մեկ նպատակ` պահպանել համաշխարհային կառավարման համակարգի փողերն ու իշխանությունը: Իսկ Նաթանյահուն այդ համակարգի ակնհայտ ներկայացուցիչն է: Կամ որ նույնն է` մարդկության դեմ ակնհայտ հանցագործներից մեկը:

Այնպես որ, հայության ներկա համաժողովն իրավունք չուներ այս փաստին չանդրադառնալ ու չգրանցել այն որպես իրողություն:

Իսկ թե ինչո՞ւ այդպես չեն անում, մեկ պատճառ կա, և այն վախկոտությունն է. ցանկանում են լավ հարաբերություններ պահպանել այդ համակարգի հետ, որպեսզի իրենք էլ պահպանեն իրենց կողոպուտն ու սեփական իշխանությունը:

 

Գոհար Սարդարյան