Լիազորությունների հստակ բաժանում է լինելու. լուրջ ազդակ՝ 2018–ից առաջ

Past.am-ը զրուցել է քաղտեխնոլոգ Վիգեն Հակոբյանի հետ.

– Պարո՛ն Հակոբյան, վարչապետի պաշտոնի շուրջ մրցապայքարն ի՞նչ փուլում է:

– Ես համոզված եմ, որ Սերժ Սարգսյանի և Կարեն Կարապետյանի միջև կա հստակ պայմանավորվածություն, որը ձեռք են բերել դեռ 2016 թ. աշնանից առաջ: Պայմանավորվել են, թե ի՞նչ սխեմայով են աշխատելու և մինչև ո՞ւր են գնալու: Հիմա յուրաքանչյուրը ձեռք բերված պայմանավորվածության իր ճանապարհն է անցնում: Վարչապետի պաշտոնի համար պայքար գոյություն չունի: Նախագահը, ով պաշտոնից ազատելու համար լիակատար լիազորություններ ունի, իր ապագա պաշտոնի համար պե՞տք է պայքարի: Եթե իսկապես Կ. Կարապետյանն իր մրցակիցն է ու խոչընդոտ իր ապագա ծրագրերի համար, ապա նա կարող է այդ հարցը բավականին հեշտ լուծել՝ մեկ ստորագրությամբ: Այլ հարց է, որ իշխող կուսակցության ներսում կան տնտեսաֆինանսական ազդեցիկ խմբեր, որոնք ունեն իրենց կոնկրետ շահերը և դրանք կապում են այս կամ այն պաշտոնյայի հետ: Օրինակ՝ Գալուստ Սահակյանը շատ կոնկրետ հայտարարեց, որ վարչապետի պաշտոնում ցանկանում է Ս. Սարգսյանին տեսնել: Համոզված եմ՝ կան նաև խմբեր, որոնք այդ պաշտոնում Կարեն Կարապետյանին են տեսնում:

Եթե անգամ կա Ձեր նշած այդ պայքարը, ապա այն ավելի շատ իշխանության մեջ գտնվող ինչ–որ ազդեցության խմբերի միջև է:

Այդ երկու գործիչները իրենց միջև կիսել են լիազորությունները: Մեկը զբաղվում է տնտեսությամբ, մյուսը՝ Սերժ Սարգսյանը, հիմնականում կենտրոնանում է անվտանգության և պաշտպանության խնդիրների վրա: Իշխանության նման բաժանումը կարող է պահպանվել նաև 2018 թ. ապրիլից հետո, երբ Սերժ Սարգսյանը վայր կդնի նախագահական լիազորությունները:

– «Կառավարությունը Ազգային ժողով է ներկայացրել «Պաշտպանության մասին» օրենքի նոր նախագիծը, որով Անվտանգության խորհրդին բավականին լիազորություններ են տրված: Օրենսդրորեն նվազեցվում են պաշտպանության և անվտանգության ոլորտում վարչապետի լիազորությունները։ Նախագիծն էլ է՞ Ձեր նշած այդ պայմանավորվածությունների համատեքստում:

– Այո: Այդ օրենքի փոփոխությունները տեղավորվում են իմ նշած համագործակցության և պայմանավորվածությունների շրջանակում: Սա ևս մեկ շատ լուրջ ազդակ է, որ լիազորությունների հստակ բաժանում է լինելու: Ըստ էության՝ 2018 թ. վարչապետին թողնում են տնտեսական հատվածը: Իսկ ի՞նչ է հուշում նախագիծը: Ենթադրենք՝ Ս. Սարգսյանը մտադրություն ունի շարունակել իր քաղաքական ու պետական գործունեությունը վարչապետի պաշտոնում: Բայց տրամաբանություն կա՞, որ նա այսօր կրճատում է իր ապագա լիազորությունները: Ես որևէ տրամաբանություն չեմ տեսնում:

Սա հուշում է, որ նախագահը զբաղեցնելու է որևէ պետական պաշտոն, որն ուղղակիորեն կապված է լինելու անվտանգության, պաշտպանության հարցերի հետ: Ինչու չէ՝ կարող է լինել հենց Ազգային անվտանգության ոլորտը: Այդ դեպքում լրիվ տրամաբանական է, որ նախագահը, ով որոշել է զբաղվել անվտանգության հարցերով, ընդլայնում է իր լիազորությունները:

– Սա չի՞ ապացուցում այն հանգամանքը, որ Սերժ Սարգսյանի գերխնդիրը վարչական լծակներն իր ձեռքի տակ ունենալն է՝ եթե անգամ վարչապետի պաշտոնում չլինի:

– Եթե նույնիսկ Սերժ Սարգսյանը մնա միայն կուսակցության նախագահ՝ նստի կուսակցական գրասենյակում, ամեն դեպքում, նոր Սահմանադրությամբ քաղաքական մեծամասնության ղեկավարը բավականին լուրջ լծակներ ունի:

Ինչ վերաբերում է կոնկրետ Ձեր հարցին, ապա՝ այո: Սա նշանակում է, որ անկախ նրանից, Ս. Սարգսյանը վարչապետի պաշտոն է զբաղեցնում, թե ոչ, իր լուրջ ազդեցությունը պահպանելու է:

Իսկ թե որքան ժամանակ՝ դժվար է ասել: Բայց մի բան հաստատ է՝ 2018 թ. ապրիլից հետո Սերժ Սարգսյանը չի պատրաստվում ամեն ինչից հրաժարվել ու տուն գնալ: Նա չի պատրաստվում թոշակի անցած հերթական պաշտոնյան դառնալ: Նման հեռանկարներն իրեն չեն սպառնում: Շատ գործոններից, այդ թվում նաև այդ օրենքի նախագծից հետո ինձ մոտ այն տպավորությունն է, որ 2018 թ. հետո Ս. Սարգսյանի և Կ. Կարապետյանի գործերի բաժանումը պահպանվելու է: Ուղղակի այդ բաժանումն արդեն դե յուրե ֆիքսվելու է:

Աննա Բադալյան