Իսրայելը Սիրիայում ուղիղ դիմակայության է պատրաստվում

Մի առիթով «Փաստը» գրել էր այն մասին, որ Մերձավոր Արևելքում Իսրայելի քաղաքականությունից ելնելով՝ չպետք է բացառել, որ ինչ–որ X պահի Նեթանյահուի կառավարությունը ստիպված է լինելու դուրս գալ ստվերից և ուղիղ դիմակայությամբ կասեցնել ոչ միայն Ասադի հաղթանակն, այլև դաշնակիցների, հատկապես՝ Իրանի ու Հըզբոլլահի ընդարձակումը տարածաշրջանում: Մյուս կողմից էլ՝ երբ ակնհայտ դարձավ, որ պաշտոնական Դամասկոսը հասել է իր տարածքների շուրջ 90%–ի վերահսկմանը, ինչի հետ նույնիսկ Իրանի թիվ 1 թշնամի Սաուդյան Արաբիան ստիպված հաշվի նստեց Մոսկվայում, վերջնականապես «գզրոցը նետեցինք» նման սցենարիհավանականությունը՝ համոզված լինելով, որ Իսրայելը, գոնե տեսանելի ապագայում, բաց թողեց նաև իր համար անվտանգ դիմակայության հարմար առիթը: Ամերիկյան Foreign Policy–ն և Global Research in International Affairs Center–ը, սակայն, հակառակ տեսակետն ունեն և պնդում են, որ Իսրայելը Սիրիայում հենց այս պահին է պատրաստվում «Արմագեդոնի»: Մի բան, որ ինչքան էլ զարմանալի թվա, Jerusalem Post–ն ու իսրայելական IDC ուղեղային կենտրոնը նույնպես հաստատեցին՝ բացահայտելով, որ «Իսրայելը մոբիլիզացնում է ուժերը՝ հակադրվելու տարածաշրջանային աննպաստ և պարտադրվող վերակազմավորմանը»: 

Հիմա. որպեսզի հավատ ընծայենք ասվածին՝ պարտավոր ենք համարյա ավարտվող զինված հակամարտության մեջ բացահայտ թշնամու երևան գալու տրամաբանությունը հասկանալ և շատ կոնկրետ մի հարցի պատասխանել. իսկ ինչո՞ւ Իսրայելը հենց հիմա՛ որոշեց դադարեցնել ուրիշի ձեռքերով կրակից շագանակ հանելու քաղաքականությունը, երբ դրա համար շատ ավելի հարմար առիթներ կային: «Արմագեդոնը» հիմնավորողների կարծիքով՝ 2 պատճառով.
ա. թեպետ Իսրայելը երբեք էլ ձեռքերը ծալած չի նստել, շատերի նմանությամբ՝ երկար ժամանակ հավատ չի ընծայել Ասադի հաղթանակի հնարավորությանը, ինչպես նաև՝ խուսափել է հավելյալ միջազգային քննադատությունից, Ռուսաստանի հետ ունենալիք խնդիրներից և այլն,
բ. ակնդետ հետևելով հատկապես Գոլանի բարձունքներում ընթացող պրոցեսներին, հարկ եղած դեպքում պաշտպանելով Ասադի դեմ կռվող և այստեղ ապաստանած գրոհայիններին, նաև՝ օդային հարվածներ հասցնելով սիրիական ուժերին, Թել Ավիվը տագնապել, բայց անհնար է համարել սցենարը, որ ինչ–որ պահի «իրանական ուժերը կհասնեն Իսրայելի կողմից վերահսկվող Գոլանի բարձունքներին ու իրենց Սիրիայից բաժանող Կունեյտրայի փակուղուն: Բայց քանի որ այժմ իրական վտանգ կա, որ Սիրիայի հարավ–արևմուտքը, հարավային Լիբանանի նմանությամբ, Իրանն ու Հըզբոլլահը կարող են նոր ճակատի վերածել՝ Իսրայելի դեմ պայքարի ռազմավարության շրջանակներում, Իսրայելին ահա այլ ելք չի մնում, քան՝ զինված գործողությունների անցնել անմիջապես Սիրիայում:
Անկեղծ ասած՝ տրամաբանական բացատրություն է: Մանավանդ, որ՝ հաստատվում է կոնկրետ տեղեկատվությամբ: Մյուս կողմից էլ՝ նոր բան չէ: Եթե հիշում եք, դեռ այս տարվա հուլիսի 7–ին ԱՄՆ–ՌԴ համաձայնություն կայացավ՝ Սիրիայի հարավ–արևմուտքում անվտանգության գոտի ստեղծելու և Գոլանի բարձունքներին հարող Կունեյտրայի, Դարաայի և Սուվեյդայի շրջաններում կրակի դադարեցման ռեժիմ ապահովելու մասին: Իսրայելն այդ ժամանակ էլ նույն փաստարկները բերեց, ակտիվ հակադրվեց այս համաձայնությանը և նույնիսկ հայտարարեց իրեն որևէ բանով պարտավորված չզգալու վերաբերյալ՝ հընթացս մի քանի անգամ նաև Սիրիայի ուղղությամբ ավիահարվածներ տեղալով: Մի՞թե հիմա պիտի Նեթանյահուն հանգեր ռազմական գործողությունների ծավալման «փայլուն մտքին», երբ հենց այս պահին նրա դեմ Իսրայելում ցույցեր են կազմակերպվում, Հոլիվուդն է հետաքրքրված նրա ու տիկնոջ անվան հետ կապված կոռուպցիոն սկանդալներով, իսկ իսրայելական բազում փորձագետներ՝ «Սիրիան այլևս չկա, կան Իրանը, Հըզբոլլահն ու ռուսներն» իրավիճակի համար հենց Նեթանյահուի հակաասադական ցնորքով տարված կառավարությանն են մեղադրում: բայց դրանից իրողությունները չեն փոխվում: Ավելին՝ Իսրայելի նկատմամբ այս պահին միջազգային քննադատությունը, թերևս այնպիսի բարձրակետի է հասել, որ New Eastern Outlook հանդեսում, օրինակ, քաղաքագետ և Արևելյան Եվրոպայի գծով փորձագետ Ֆիլ Բաթլերը խոսել է նույնիսկ Իսրայելին հարվածելու անհրաժեշտության մասին՝ առկա ճգնաժամն, ի դեպ, նաև Հարավային Կովկասին կապելով: «Մենք հաճախ չենք կարդում և լսում, այսպես կոչված Դարի գործարքի մասին, որ կնքվեց Ադրբեջանի և արևմտյան նավթային ծանրաքաշների միջև, բայց հենց այս որակումն է հրաշալի լուսաբանում խնդիրը: Ադրբեջանական Չիրագ և Գյունեշլի հանքավայրերի բացահայտումը, ԱՄՆ ակտիվ քաղաքական–դիվանագիտական ջանքերով, տարածաշրջանը վերածեցին ոչ–մերձավորարևելյան էներգետիկայի կարևոր աղբյուրի… ինչպես նաև՝ վեր հանեցին Ռուսաստանի, Իրանի շրջանցմամբ էներգետիկ փոխադրման և այդ առումով՝ տարանցման դարպաս հանդիսացող Սիրիային մեջտեղից հանելու խնդիրը: Հետևելով տարածաշրջանում իսրայելական իշխանությանը հակադրվելու ցանկացած փորձ ձախողելու քաղաքականությանը, ամրապնդելով ԱՄՆ գերիշխանությունը գլոբալ սխեմաներում՝ ահա այս գործարքներն ու մարտավարությունն ի ցույց դրին այն բոլորը, որոնք զանգվածային ճգնաժամեր առաջացրին: Եվ սիոնիստները, որոնք կառավարում են Իսրայելը, թևածում են այս ամենի վերևում. սա արդեն անվիճելի է: Հարց է ծագում՝ ի՞նչ կարող ենք անել այս ամենի հետ… Թել Ավիվում ընդունվող միակ միջնորդությունը ուժն է: Իմ կարծիքով՝ քանի դեռ միջազգային հանրությունը, հնարավոր է՝ Ռուսաստանը, ծանր հարված չհասցնի Իսրայելին, այս ճգնաժամերը միայն կուժգնանան: Այդ երկիրն առանցքային դերակատարում է ունեցել Արաբական գարնան և Սիրիայում Ասադի ռեժիմի տապալման հարցում: Արդյունքում միլիոնավոր մարդիկ տեղահանված են,կամ՝ ավելի վատ: Եկել է ժամանակը, որպեսզի այդ սիոնիստական ավտոկրատները դեմ հանդիման կանգնեն կոնկրետ երաժշտության: Այլընտրանքը կատակլիզմն է»,– գրում է Բաթլերը մի իրավիճակում, երբ մի կողմից՝ Իրան–ԱՄՆ հարաբերություններն են նորից վատթարանում, մյուս կողմից՝ ինչպես շատերն են պնդում, Իսրայելն է ռազմական գործողության պատրաստվում: