Միլանն ու Վենետիկը լայն ինքնավարություն են պահանջում

Եվրոպայում շատ հետաքրքիր պրոցեսներ են ընթանում: Բրյուսելը դեռ չէր հասցրել մարսել կատալոնական իրադարձությունները, երբ հայտնի դարձավ, որ այժմ էլ Իտալիայի 2 մարզերը՝ Լոմբարդիան ու Վենետոն են կենտրոնախույս տրամադրությունների գրկում հայտնվել: Ճիշտ է՝ Միլանում և Վենետիկում անկախության կոչեր չեն հնչել, և հոկտեմբերի 22–ին անցկացված հանրաքվեն էլ սոսկ լայն ինքնավարություն է պահանջել Հռոմից: Բայց նաև ակնհայտ է, որ ամեն բան հենց դրանից է սկսվում, և Կատալոնիայում նույնպես Մադրիդի վարած անարդար հարկաբյուջետային քաղաքականությունը առիթ դարձավ Բարսելոնայի անջատողականության համար: Սխալ, որ նույնությամբ կրկնվում է նաև Իտալիայում: Տեսեք. Լոմբարդիան ու Վենետոն Իտալիայի համախառն ներքին արդյունքի մոտ 30%–ն են ձևավորում: Միաժամանակ, Կենտրոնին վճարած հարկերի համեմատությամբ, 2 մարզերն էլ անհամեմատ քիչ են ֆինանսավորվում (Լոմբարդիան, օրինակ, ամեն տարի ստացած ֆինանսավորումից 54 մլրդ եվրո ավելի շատ հարկ է վճարում Հռոմին, իսկ Վենետոյի դեպքում տարբերությունը 15,5 մլրդ եվրո է կազմում), և անարդարացի չէ, որ տեղի ղեկավարությունը կամենում է առնվազն 2 անգամ կրճատել Հռոմին փոխանցվող գումարների չափը: Ավելին՝ հենց այսօրինակ քաղաքականության արդյունքում են մարդիկ Լոմբարդիայում ղեկավար ընտրել Ռոբերտո Մարոնին, Վենետոյում՝ Լուկա Ձայանին, որոնք ընդգրկված են ընդդիմադիր, աջ–կենտրոնախույս և հակամիգրացիոն գաղափարախոսությամբ մի կուսակցության՝ Հյուսիսի լիգայի շարքերում, որը համոզված է, որ նախ՝ հարուստ հյուսիսը պարտավոր չէ կերակրել աղքատ հարավին, և հետո՝ իրենք ընդհանրապես պարտավոր չեն հյուրընկալել Բրյուսելի քվոտայով իրենց երկիր ժամանող միգրանտներին: Փաստ, որ այժմ կրկնակի է տագնապեցրել Կենտրոնին: Այստեղ մի կողմից՝ կասկածում են, որ Սահմանադրությամբ չարգելված գործընթացն ինչ–որ պահի անկառավարելի կդառնա, մյուս կողմից՝ տագնապում են, որ հաջորդ տարվա ընտրությունների շեմին Հյուսիսի լիգայի քաղաքական դիրքերն էլ ավելի կամրապնդվեն՝ սաստկացնելով միասնական, բայց այդպես էլ մինչև վերջ չմիավորված Իտալիայի հյուսիս–հարավ հակասությունը: Հենց այս պատճառով են Հռոմում խիստ թատերականացված դետալներ տեսել 2 մարզերի ղեկավարության պահվածքում, և մամուլն էլ իր հերթին է առայժմ զգուշորեն, բայց հստակ ակնարկում այն մասին, որ Լոմբարդիան ու Վենետոն կարող էին Սահմանադրության համաձայն՝ ուղիղ բանակցություններ սկսել Հռոմի հետ և խուսափել այդ նպատակի համար լուրջ գումարներ ծախսելու հոգսից ու հանրաքվեի ավելորդ աղմուկից:

Ինչ են սրան պատասխանել Միլանում և Վենետիկում՝ չգիտենք, բայց, տեղի ղեկավարության գործելակերպն էլ հասկանալի է: Բանն այն է, որ չնայած առավել լայն ինքնավարություն պահանջող Հանրաքվեն թույլատրված է իտալական Սահմանադրությամբ, սակայն, այն պարտադիր իրավական ուժ չունի և կառավարությանը ոչնչով չի պարտավորեցնում: Եվ քանի որ այդ դժգոհություններն էլ նոր չեն, հավանաբար, տեղերում հանգել են Հանրաքվեին այն պարզ բացատրությամբ, որ Հռոմի համար դժվար կլինի հաշվի չնստել երկրի ՀՆԱ–ի համարյա 1/3–ը արտադրող 15 միլիոնանոց բնակչության հետ: Ի վերջո, պաշտոնական արդյունքների համաձայն, Լոմբարդիայում անցկացված Հանրաքվեին մասնակցել են ընտրելու իրավունք ունեցող բնակչության 40, իսկ Վենետոյում՝ 57%–ը: Իսկ եթե նկատի ունենանք այն հանգամանքը, որ թե՛ Միլանը, թե՛ Վենետիկը, 90% մեծամասնությամբ, կողմ են արտահայտվել ինքնավարության ընդլայնմանը, ի տարբերություն Մադրիդի՝ թերևս, Հռոմից պիտի առավել մեծ խոհեմություն ակնկալել: Համենայն դեպս, Միլանն ու Վենետիկն այդ հարցում լիահույս են: