«Հոգևոր Հայաստանի» կոչ–հայտարարության առիթով. իրակա՞ն միավորում, թե դեկլարացիա

«Հոգևոր Հայաստան» նախաձեռնությունը, որը ստեղծվել է վերջին շրջանում, հանդես է եկել կոչ–հայտարարությամբ: Ահազանգում է, որ վտանգ է սպառնում մեր երկրին, որ հարկավոր է մենք ամենքս՝ թե այստեղ ապրողներս, թե սփյուռքի հայությունը, համախմբվենք ու կարողանանք մեր ընդհանուր ներուժն օգտագործել ու դիմագրավել ժամանակի մարտահրավերներին:

Ասվում է այսպես՝ «Օրվա հրամայականն է բացահայտել ու միավորել դեռևս առկա իրական ազգային մտավոր ներուժը, առաջ քաշել ազգի ու երկրի փրկության ճշմարիտ օրակարգ, որն ի վիճակի կլինի իր շուրջը համախմբել համայն հայության ներուժը և առաքելական մեծագործությունների մղել մեր ժողովրդին»:

Ուշադրություն դարձնենք՝ «առաքելական մեծագործություններ» արտահայտությանը:
Այսօր Հայաստանում շատ են հենց նման մարդիկ, ովքեր կարծում են, թե հայը մեծագործություններ կատարելու համար է աշխարհ եկել:

Գիտակա՞ն է, թե՝ ոչ, ռացիոնա՞լ դաշտի խոսակցություն է, թե՝ իռացիոնալ, համենայն դեպս նման մտածողներ շատ են այսօր մեր մեջ: Ես անձամբ եմ հանդիպել առանձին մարդկանց, նաև տարբեր խմբերի, ովքեր այս կամ այն ձևով, այս կամ այն ճանապարհով ձգտում են միևնույն նպատակին: Այն է՝ արթնացնել մեր ժողովրդի մեջ այն ուժը, որը ըստ էության աստվածատուր շնորհ է, ու նրան մղել կարևոր գործողությունների:

 Նախախնամությունն իր գործն անո՞ւմ է այստեղ, թե չի անում՝ չգիտեմ: Նաև այդ մարդիկ որտեղի՞ց են ստանում այդ ներշնչումը, էլի՛ չգիտեմ: Բայց որ նրանք ամենայն հավատով ու պատասխանատվությամբ են վերաբերվում իրենց առջև դրված խնդրին, և ամեն կերպ փորձում են իրականություն դարձնել այն, ակնհայտ է:

…Մի մասն ասում է, որ մեր երկրից պետք է սկսվի մարդկության փրկության գործը: Որովհետև Աստվածաշունչն ասում է, որ փրկությունը գալու է Արևելքից: Իսկ մեր եկեղեցին Արևելյան եկեղեցի է կոչվում: 

 Մի մասն ասում է, որ սրբազան օրենքների երկիր ենք եղել ի սկզբանե, այդ մասին տեղեկանում ենք շումերական գրություններից: Ուստի մեր միջոցով սրբազնագույն այդ կեցաձևը պետք է կրկին վերադառնա աշխարհ:

Մի մասն ասում է Հայկական լեռնաշխարհը բացարձակի ինֆորմացիոն դաշտն է: Նախ մեզ է հասնում, ապա այստեղից՝ Հայկական լեռնաշխարհից է տարածվում վերևից եկող ինֆորմացիան: Ուստի մենք պարտավոր ենք մեր խոսքն ասել աշխարհի հարցերը կարգավորելու գործում: 

Ես էլի՛ եմ ասում՝ ոչինչ չգիտեմ, չգիտեմ, թե որքա՞ն է ճշմարտության հատիկն այս խոսակցությունների մեջ: Եվ որքանո՞վ է այն ազգային սնապարծության դրսևորում իրականում: Ես նաև չգիտեմ՝ այս պարագաներում ևս պետք է խոսենք գիտությունը սոցիալական հարցերին ծառայեցնելու փորձերի մասին, թե ոչ: Բայց կարող եմ հստակ մի բան դատել. եթե մեր հասարակության մեջ կան այդպես մտածող տասնյակ ու հարյուրավոր մարդիկ, նաև ձևավորվել են տարբեր խմբեր ու նախաձեռնություններ, և ամենքը լծված են նույն գործին, ապա ինչո՞ւ չեն միավորվում, ինչո՞ւ չեն փորձում իրենց առանձինը դնել ընդհանուր կաթսայի մեջ ու միացնել ամբողջին: Գուցե մի բան, իրո՞ք, դուրս գա:

Եթե անգամ դուրս էլ չգա, ապա այն գեներացնող դեր կխաղա մեր հոգևոր ու բարոյական արժեքների համար: Սա որ՝ հաստա՛տ:

Որովհետև ինչ ասում են այդ մարդիկ ու խմբերը, նախ և առաջ բարոյական դաշտի խոսակցություններ են: Նրանք խոսում են արժեքներից, որոնք օդի ու ջրի նման անհրաժեշտ են այսօրվա հային: Լինի այստեղ ապրող, թե՝ դրսում ապրող:

Հենց հիշատակեմ պատմաբան Գուրգեն Կարապետյանի խոսքը.
«Ես, ևս մի քանի մարդիկ, տասնհինգ տարի շարունակ առանձին–առանձին, սակայն վերջին չորս տարին՝ միասին, մշակել ենք հասարակական բնույթի տիեզերական համաերկրային օրենքներ: Ցանկացած խնդիր, երբ դնում ես այս օրենքների մեջ, պարզվում է էությունը, նաև որոշակի ձևով երևում է, թե ինչ լուծում կարող է այն ստանալ:

Մենք չենք ասում, որ մեր հայտնագործած օրենքները կատարյալ են: Հայտնագործա՛ծ. հնարած ՝ չէ: Մենք ասում ենք՝ ովքեր լրջորեն մտածելու ունակ են և ովքեր ցավում են այս երկրի համար, թող գան ու միասին դիտարկենք այդ օրենքները: Նրանք կարող են լինել մի քանի տասնյակ մարդիկ ընդամենը: Պետք է հասկանանք մի պարզ ճշմարտություն՝ պետությունների այս մոդելը, որը փաթաթված է ողջ աշխարհի վրա, արդեն սպառել է իրեն: 
Իսկ հայոց պատմությունը կառավարման նոր մոդելի ստեղծման հնարավորություն տալիս է»:

Եվ պետք է ասեմ, որ այս դեպքում արդեն միավորվելը կլինի իրական գործողություն, կդադարի հնչել որպես դեկլարացիա: