Մեր կառավարության հումանիզմը՝ առ մեր բնակչություն, չափ ու սահման չունի

Մեր իշխանութունները չգիտեն, թե ի՞նչ է անում այս ձեռքը և ի՞նչ է անում այն մյուս ձեռքը: ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար Արտեմ Ասատրյանը հայտնել է, որ կառավարությունում քննարկվում է օրինագիծ, որը հնարավորություն կտա ֆիզիոլոգիական արձակուրդի մեջ գտնվող մայրերին պետության հաշվին դայակներ վարձել, եթե ցանկանում են աշխատել:

Հրաշալի միտք է, եթե պատկերացնենք, թե այսօր երիտասարդ կին մասնագետներն ինչպիսի երկընտրանքի առաջ են հայտնվում: Երբ հաճախ չգիտեն, թե ինչի՞ն նախապատվություն տալ. հաջորդ երեխան ունենա՞լ, թե մտածել աշխատանքային կարիերայի մասին: Իսկ վերջինս մեր օրերում ավելի շատ սոցիալական, առավել որոշակի՝ օրվա հացի հարց է լուծում նաև:

Որովհետև շատ երիտասարդ ընտանիքներում հաջորդ երեխան ունենալը պարզապես շռայլություն է (առաջինը չենք հաշվում. դա պարտադիր է համարյա բոլոր ընտանիքներում), քանի որ մայրը ստիպված է դուրս գալ աշխատանքից ու չմասնակցել ընտանիքը կերակրելու գործին:

Իսկ այս օրինագծով, եթե այն կյանքի կոչվի, հարցի լուծումը որոշ առումով տրվում է:
Սակայն նույն այդ հարցին նայենք մեկ այլ դիտանկյունից, իսկ ավելի ճիշտ՝ պետական այլ կառույցի վարած քաղաքականության տեսանկյունից՝ քաղաքապետարանի և նրա իրավասության տակ գտնվող մանկապարտեզների:

Գիտե՞ք արդյոք, որ մեր մանկապարտեզներում աշխատանքային ժամն ավարտվում է ժամը հինգն անց կեսին: Այսինքն՝ մինչ այս ժամն արդեն պետք է երեխաներին վերցնեն մանկապարտեզից:

Իսկ մեր երկրում, ըստ Աշխատանքային օրենսգրքի, աշխատանքը ե՞րբ է ավարտվում. ավարտվում է ժամը վեցին:

Իսկ եթե, այնուամենայնիվ, նկատի ունենանք, որ մինչև աշխատավայրից մանկապարտեզ հասնելու համար կրկին ինչ–որ ժամանակ կպահանջվի, ապա մի պարզ, առավել քան՝ տրամաբանական, առավել քան՝ բանական, առավել քան՝ ինքնըստինքյան հասկանալի հարց է ծագում՝ հարգելի պաշտոնյանե՛ր, տվյալ դեպքում՝ քաղաքապետարան, աշխատող ծնողը, կամ որ այս դեպքում առավել ընդունված է՝ աշխատող մայրը ինչպե՞ս կարողանա աշխատել և միաժամանակ երեխային պետականորեն նախատեսված ժամին վերցնել մանկապարտեզից: Հասկանալի է, չէ՞, որ չի կարող:

Իսկ այնուամենայնիվ, եթե համառեց ու աշխատեց, միաժամանակ տատիկ–պապիկ էլ չկա կողքին, պետք է մի պարզ բան անի՝ դայակ վարձի, որ դայակը մանկապարտեզից վերցնի երեխային: Մինչ ինքը կավարտի աշխատանքն ու կհասնի տուն:

Հիմա ես ասում եմ մեր պաշտոնյաներին՝ նոր օրինագիծ մշակելու փոխարեն կամ դրանից առաջ, կամ դրան զուգահեռ նաև այս հարցը լուծեք: Հարց, որն այդքան ակնառու անտրամաբանական է ու հակասող է Աշխատանքային օրենսգրքին: Նաև մարդկայնորեն էլ անհասկանալի է: Ավելի ճիշտ՝ մարդկային իրավունքներին, տարրական իրավունքներին հակասող ու այդ իրավունքների վրայով շեմող–անցնող է:

Ես չգիտեմ, թե ձեր մշակած օրինագիծը կյանքի կկոչվի՞, թե՝ ոչ:Կամ եթե կյանքի կոչվեց, ապա ինչպե՞ս ու ի՞նչ որակով գործողության մեջ կդրվի, սոցիալական արդարության ի՞նչ բաղադրիչ կունենա: Կամ՝ կունենա՞, թե չի ունենա: Կամ թափթփված մոտեցում չի՞ լինի հարցին, ինչպես կա մեր կյանքի շատ ու շատ բնագավառներում:

Բայց որ իմ նշած հարցն այսօր օրախնդիր է, և բոլոր մայրերը չարյաց փոքրագույնն են համարում, որ պարտավոր են դայակ վարձել իրենց երեխային մանկապարտեզից վերցնելու համար, քանզի մի կերպ են կարողացել նրան այնտեղ տեղավորել, ու երբեք ձայն ու ծպտուն չեն հանի, կասկած չունեմ:

Այնպես որ, սիրելի պաշտոնյաներ, հերթով հարցերը լուծեք՝ ձեր հումանիզմը՝ առ մեր բնակչություն, մի քիչ զսպեք–սահմանափակեք: Նախ՝ այն, հետո նոր՝ սա: Թե չէ ո՞նց հասկանանք՝ հա՛մ սա, հա՛մ նա՝ իրար կողքի: