Տխուր մտորումներ ուսանողական բողոքների վերաբերյալ

Այս օրերին հասարակության մեր երկու շերտեր բողոքի ակցիաներ են անում: ՓՄՁ ներկայացուցիչներն են (հիմնականում՝ տոնավաճառների աշխատողները) և ուսանողները:

Թե ի՞նչ են ասում առաջինները, գիտենք վաղուց: Դեմ են փաստաթղթաշրջանառությանը, այսինքն՝ փաստաթղթերով աշխատելուն:

Ի դեպ, ասենք, որ սա այն հարցն է, որ տարիներ շարունակ բարձրացվել է իշխանությունների կողմից՝ ցանկացել են նրանց բերել լիարժեք հարկային դաշտ, բայց հանդիպել են կոշտ դիմադրության և տեղի են տվել: Կարող ենք անգամ ասել, որ սա միակ խավն է, որը փաստորեն հաղթում է իշխանություններին ու շարունակում այնպես աշխատել, ինչպես ինքն է ուզում:

Թո՛ղ այդպես անի. այս մարդիկ նրանք են, ովքեր, իրենց բառով ասած՝ տուն են պահում: Իսկ մեր երկրում հայտարարվում է, թե փոքր և միջին ձեռնարկությունները պետք է գտնվեն գուրգուրանքի դաշտում, քանի որ ներկայում տնտեսության կառուցվածքում փոքր տոկոս են կազմում: Այն դեպքում, երբ յուրաքանչյուր զարգացած երկրում այս խավն է, որ պետության իրական ողնաշարն է:

Համենայն դեպս, ելնելով այս ընկալումներից, ներում ենք նրանց, ընդառաջ գնում կապրիզներին: Ասում ենք՝ դե, լա՛վ, գնացեք ու աշխատեք ձեր ուզած ձևով:

Հիշենք, թե քանի վարչապետ է հանդիպել այս խնդրին ու հետքայլ արել՝ զիջել նրանց: Հետ–հետ գնալով կհասնենք մինչև Արթուր Բաղդասարյանի՝ խորհրդարանի նախագահության տարիները, երբ այն ժամանակ Օրինաց երկիր կոչվող կուսակցությունը թիկունք կանգնեց այս մարդկանց ու ասաց՝ ձեր ուզածով պետք է լինի:

Հաջորդ խավը, որ դուրս է եկել բողոքի, ուսանողներն են: Ա՛յ, այստեղ է, որ ինտրիգ կա: Ուսանողները դուրս են եկել, իրենց ասելով՝ տարկետման իրավունքի վերացման դեմ, որը նախատեսվում է զինվորական ծառայության վերաբերյալ նոր օրինագծով:

Այնքան ողջունելի է, որ մեր երիտասարդները քաղաքացիական առումով ակտիվ են, ցուցաբերում են հստակ դիրքորոշում՝ հասարակական այս կամ այն հարցի վերաբերյալ: Կարծում եմ, չեք ժխտի, որ ամենքիս ուզածն էլ հենց դա է: Կամ որ նույնն է՝ տարիներ շարունակ հենց այդ ենք երազել՝ երիտասարդն իրեն զգա այս երկրի տերը, որովհետև վաղը իր ձեռքում է հայտնվելու նրա ղեկը:

Ուսանողները նախաձեռնություն են ստեղծել ու փորձում են կազմակերպված ձևով հասնել օրինագծի չեղարկմանը: Ու պատճառաբանում են, որ դա բխում է մեր երկրում գիտության զարգացման վերաբերյալ իրենց մտահոգություններից. ուսանողը պետք է ունենա կրթության անընդհատության իրավունք: Եվ այլն, և այլն:

Սակայն՝ հարց. այս ուսանողն ինչո՞ւ է կռվում հետևանքների դեմ: Ի վերջո լավ օրից չէ, որ մեր երկրում, իրենց արտահայտությամբ՝ վերացվում է տարկետման իրավունքը, և բոլոր երիտասարդներին քշում են բանակ:

Բա ի՞նչ անեն. երկրում մա՞րդ է մնացել, որ բանակը համալրվի: Մենք ի՞նչ գիտենք, թե բանակի համալրման հարցում ինչպիսի՞ իրավիճակ է ստեղծվել, որ իշխանություններն այս քայլին են դիմում: Գուցե, իրո՞ք, դրա անհրաժեշտությունը կա, գուցե, իրո՞ք, վիճակն օրհասական է:

Հիմա, երբ հարցը հասել է հենց անձամբ իրենց՝ ուսանողներին, ելել են ոտի ու ասում են՝ մեզ բանակ մի տարեք: Ու բոլորը դարձել են ուսումնատենչ ու կրթության ու գիտության ջատագով:

Ա՛յ, ուսանողներ, բա դուք այսքան ժամանակ չե՞ք տեսնում, որ մենք միակ երկիրն ենք, որտեղ վճարում են, որպեսզի չսովորեն: Ասել է թե՝ վճար՝ չսովորելու դիմաց: Ինչո՞ւ այս համակարգի դեմ դուրս չեք գալիս: Վստահ եմ՝ անձամբ ձեզնից յուրաքանչյուրը մի քանի անգամ փող է սահեցրել դասախոսի գրպանը, որպեսզի գնահատական ստանա:

Ա՛յ, դուք, եթե գիտության մասին եք մտածում, սրա՛ համար պետք է անհանգստանայիք ու դուրս գայիք փողոց: Կամ, երիտասարդ եք՝ երկրում ընկալում փոխեիք, նոր մշակույթ փորձեիք ներդնել: Կասեինք՝ կեցցե՛ք. ինչ պայծառ երիտասարդներ ունենք:

Հիմա ես, կներեք ինձ, այսպես եմ պատկերացնում. այն ժամանակ, երբ սաքուլիկները որոշում են, թե մեր ուսանողությունն ի՞նչ պետք է անի՝ ձեզնից յուրաքանչյուրը որտե՞ղ պետք է կանգնի, լավ էլ ենթարկվում եք նրան՝ սաքուլիկին: Բայց հիմա վերացական հակառակորդ է դիմացներդ, համարյա ֆանտոմային մի բան՝ ինչ– որ որոշում, և դուրս եք եկել այդ որոշման դեմ: Համ էլ հերոսական կեցվածքով եք դուրս եկել:

Եթե այլ հարցերում ևս դուք լինեիք այնպես նախանձախնդիր, ինչպես այս հարցում եք, ես կասեի, ինչպես ընդունված է ասել՝ մեր երկրի ապագան վստահելի ձեռքերում է: Թե չէ հիմա, երբ ընդամենը, նորից ասեմ՝ պայքարում եք հետևանքների դեմ, այնքան էլ ձեր արածը սրտովս չէ:

Որովհետև մեկ օրում երկրում տնտեսություն չի քանդվում, որովհետև մեկ օրում երկիրը չի դատարկվում իր բնակչությունից, որովհետև մեկ օրում կառավարման ավտորիտար մոտեցումներ չեն ներդրվում, ու կյանքն էլ մեկ օրում վարընթաց չի ապրում:

Դուք երիտասարդներ եք, ձեզ ավելի շատ է հարկավոր ինքներդ ձեզ հետ ազնիվ լինելը, քան՝ մյուսներին: Փորձեք:

Գոհար Սարդարյան