Ձնագունդը կարող է գլորվել ու մեծանալ՝ անգամ անկախ նախաձեռնողներից

Տևական դադարից հետո, երբ ամեն ինչ՝ թե՛ քաղաքական մտքի ընթացքը, թե՛ տնտեսական նախաձեռնություններն ու իրողությունները գնում էին այնպես, ինչպես պետք է գնային, այսինքն՝ նախապես սահմանված ճանապարհով, այժմ ասես այդպես չէ:

Բոլորովին չկանխատեսելի ձևով, զինապարտության օրինագծի վերաբերյալ ուսանողների բողոքը նոր բնույթ է ձեռք բերում:

Բողոքը համարյա ձգվում է արդեն մեկ շաբաթ: Միանում են ուսանողական նոր խմբեր, և ակնհայտորեն շարքերը ստվարանում են: Իսկ երեկ արդեն համալսարանի լսարաններից մեկում հինգ երիտասարդներ նստեցին հացադուլի:

Ի՞նչ խոսք, մենք մեր երիտասարդներին գիտեինք դեռ էլեկտրիկ Երևանից: Գիտեինք, որ նրանք նախանձախնդիր են, կարող են պինդ կանգնել ու գնալ մինչև վերջ:

Սակայն դրա մեջ չէինք ընդգրկում ուսանողներին: Երկրում շատ ու շատ առիթներ են եղել, որ ուսանողները կարող էին ընդդիմանալ, բայց դա չեն արել: Ու, ինչ մեղքներս թաքցնենք, թե ես՝ անձամբ, թե՛ նաև այլք, դժգոհել ենք, որ ունենք իներտ, երկրի լավ ու վատով չհետաքրքրվող ուսանողներ: Ավելին՝ մտածել ենք, որ նրանք պարզապես հայտնվել են քաղաքականացված ուսանողական խորհուրդների ազդեցության տակ:

Բայց այս շարժումն արդեն բոլորովին այլ բանի մասին է խոսում: Եվ եթե առաջին հայացքից այնպիսի տպավորություն էր ստացվում, որ պարզապես զինապարտության նոր կարգը վերաբերում է անձամբ իրենց, դրանից էլ գալիս էր նրանց ընդվզումը, ապա այսօր բոլորովին այլ կերպ կարելի է արձագանքել փաստին:

Նաև իրենք են հստակ մեսիջ հղում հասարակությանը, երբ հացադուլավոր հինգ երիտասարդներից չորսը բանակում ծառայած տղաներ են: Նշանակում է՝ հիմքում գաղափարն է, սկզբունքը: Կամ որ նույնն է՝ երկրում եղած իրողությունների հանդեպ անհանգստությունն է: Նրանք այլ կերպ են նայում երկրի կառավարմանը վերաբերող հարցերին: Եվ իրավունք ունեն այլ կերպ նայելու:

Այսինքն՝ երիտասարդների շարժումը աստիճանաբար ձեռք է բերում այլ երանգներ ու այլևս այլ մակարդակների է հավակնում: Որքան էլ իրենց արտահայտությունը բառերով գտած չլինեն:

Իսկ մյուս բողոքի ցույցը՝ տոնավաճառների աշխատակիցների բողոքի ցույցը ոչ միայն չի մարում, այլև արդեն բացեիբաց նրանց սատարում են Ազգային ժողովի պատգամավորները:

«Ծառուկյան» խմբակցության ողջ անդամներն ուղղակի գրոհի դուրս եկան կառավարության դեմ: Ընդհանրապես՝ երկրում վարվող քաղաքականության դեմ: Անգամ կարող ենք ասել, որ պատգամավորական այս ըմբոստությունը հատում է կարմիր գիծը ու մտնում բարոյաքաղաքական դաշտ:

Մատնացույց են անում Մոնումենտի առանձնատներն ու ասում՝ այնտե՛ղ փնտրեք այն փողը, որը պետք է մտներ պետական բյուջե, բայց դարձել է, ահա, տեսնում եք, թե՝ ինչ:

Սա քիչ է, վստահաբար ասում են նաև, որ մեր երկրում կոռուպցիան գազի ոլորտում է, նաև բենզինի ոլորտում է, նաև այն ոլորտներում է, որտեղ գործում են մենաշնորհները:

Իսկ ովքե՞ր են գազի ոլորտի մեր երկրի պատասխանատուները. բնականաբար կառավարության ղեկավարն է ու ՊԵԿ ղեկավարն է:

Իսկ մենաշնորհների մասին երբ խոսում են, ապա հասկանալի է, թե խոսողն ի՞նչ է ուզում ասել: Ուզում է ասել, որ հարցը քաղաքական դաշտում է, որ քաղաքական դաշտի պատասխանատուները պարզապես ցանկություն չունեն շտկել իրավիճակը: Որ ցանկության դեպքում շտկելը բնավ խնդիր էլ չէ: Իսկ ինչո՞ւ չեն ցանկանում շտկել, որովհետև... Բոլորս գիտենք, թե ինչու:

Այս վիճակն արդեն դուրս է եկել կանոնիկ բողոքների ու կանոնիկ քննադատությունների շրջանակներից, մի քիչ այլ բանի է հասել: Իսկ թե ո՞ւր կտանի վերջնարդյունքում, պարզ կդառնա հետո: Ավելի ճիշտ՝ պարզ կլինի, թե այն ի՞նչ նպատակ է հետապնդում. խնդիր ունի ընդամենն այսրոպեական հա՞րց լուծել, թե գուցե և ձնագունդը կարող է գլորվել ու մեծանալ: Անգամ անկախ իրենցից՝ հեղինակներից ու նախաձեռնողներից:

Որովհետև, եթե երկրում կա այդ անհրաժեշտությունը, այսինքն՝ ընդվզումն ունի պարարտ հող, ապա մի օր այն տեղի է ունենալու: Անպայման տեղի է ունենալու: Եթե անգամ այսօր դրանք կոնյուկտուրային են ու նպատակ են դրել գնալ մինչև այսքան, բողոքը հասցնել մինչև այս նիշի:

Տեսնենք:

Գոհար Սարդարյան