Քաղաքացիական նախաձեռնություններն ընդամենը ներկա են ուսանողական ակցիաներին. ոչ ավելին

Past.am-ի հյուրն է քաղաքացիական ակտիվիստ Վաղինակ Շուշանյանը

– Պարոն Շուշանյան, վերջին տարիներին դուք եղել եք մեր քաղաքացիական շարժման նախաձեռնողներից ու կազմակերպիչներից: Իսկ այժմ, կարելի է ասել, ձեր տարեկիցներն են փողոց դուրս եկել՝ ուսանողները: Ինչպե՞ս եք վերաբերվում նրանց պայքարին:

– Բավականին դրական է իմ վերաբերմունքը: Որովհետև ցանկացած մարդ, եթե տեսնում է, որ իր իրավունքները ոտնահարվել են ինչ–ինչ հարցերում, պարտավոր է դրանց տեր կանգնելու համար իր բողոքի ձայնը բարձրացնել և պայքարել ցանկացած միջոցով, ինչն օրենքի սահմաններում է:

Իսկ այս դեպքում արդեն երիտասարդները՝ ուսանողները, իրենց բողոքի ձայնը բարձրացրեցին դասադուլի միջոցով: Ապա արեցին բողոքի երթեր, նրանցից հինգը հացադուլ հայտարարեց:

Եվ նրանց այս պայքարը բավականին գնահատանքի է արժանի:

Այնպես որ, շատ լավ է, որ մեր երկրում՝ Հայաստանում, հասարակության քաղաքական գիտակցությունը զարգացում է ապրում:

– Իսկ կիսո՞ւմ եք նրանց գաղափարները:

– Այո, ես համաձայն եմ երիտասարդների հետ: Որովհետև իմ ուսանող եղած տարիներին էլ բանակի հետ կապված խնդիրը կար: Ես ինքս դեմ էի, չէի ցանկանա, որ իմ ուսումը կիսատ մնար՝ գնայի բանակ, գայի, ապա նոր շարունակեի այն: Քանզի չգիտես, թե ինչ կլինի քեզ հետ երկու տարի անց. արդյո՞ք կցանկանաս շարունակել ուսումդ:

Սակայն այնպես չէ, որ ես չէի ցանկանում բանակում ծառայել: Պատրաստ էի ծառայել, բայց՝ բուհն ավարտելուց հետո:

– Բայց կշեռքի մյուս նժարին էլ երկրի պաշտպանության հարցն է. բանակի համալրման խնդիր կա նաև ամենայն հավանականությամբ:

– Ես դրա հետ էլ եմ համամիտ: Բայց նաև ընդունենք, որ զորակոչային տարիք ունեցող երիտասարդներից ոչ բոլորն են ուսանող: Եվ այդպիսիների մեջ կան մարդիկ, ովքեր երկար ժամանակ խուսափել են ծառայությունից: Թող նրանց միջոցով բանակի համալրումը տեղի ունենա նախ և առաջ:

Քանզի ուսանողի պարագայում այլ է. մենք ցանկացած դեպքում կգնանք երկրի պաշտպանության կոչով: Նաև կամավոր կգնանք, ըստ անհրաժեշտության: Օրինակ, ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ես՝ ինքս, լինելով բանակում չծառայած, կամավոր եմ գրվել ու գնացել–եղել եմ Ջաբրայիլի հենակետերում:

Այնպես որ, այս հարցը հեշտությամբ լուծվող հարց է, ուղղակի իշխանություններն ընկնում են ծայրահեղությունների մեջ: Յուրաքանչյուր առիթի դեպքում ցանկանում են հասարակությանը ցույց տալ իրենց ուժը, թե տեսեք՝ մենք ամեն ինչ կարող ենք անել, որ ձեր ուզածով չլինի. մենք ենք որոշելու, թե ինչն ինչպես է լինելու:

– Իսկ կոռուպցիա՞յի հարցը. տարկետման հնարավորությունը, կարելի է ասել, կոռուպցիոն օջախ է բուհական համակարգերում:

– Կարծում եմ, որ դեռևս բավականին շատ տարիներ հարկավոր կլինեն, որ բուհական համակարգից կոռուպցիան վերանա: Որովհետև, ամեն մի գնահատականի հարց, սկսած ամենացածրից, լուծվում է կոռուպցիոն ճանապարհով: Այնպես որ, այդ հարցին այլ թիրախավորում պետք է տալ և այլ պայքար ծավալել դրա դեմ: Իհարկե, եթե լինեն պայքար ծավալողները:

– Բայց կոնկրետ՝ տարկետումից օգտվում էր առավելապես նա, ով լավ վճարում էր կամ լավ ծանոթ ուներ: Եվ ոչ թե նա, ով ցանկանում էր գիտությամբ զբաղվել:

– Համաձայն եմ: Բայց այդ հարցի նկատմամբ արդեն պետք է բավականին ուշադիր լինեն հենց այն մարդիկ, ովքեր սկսել են այս շարժումը, կամ սկսել են խնդիրը բարձրացնել ու քննարկումներ իրականացնել այդ առթիվ: Խոսքս, բանականաբար, ուսանողների մասին է:

Եթե նրանց պայքարն արդյունք տա, ու մնա տարկետումը, ապա պարտավոր են մեխանիզմներ ստեղծել, որոնցով կպայքարեն կոռուպցիոն տվյալ երևույթների դեմ:

– Քաղաքացիական նախաձեռնությունները կամ երիտասարդական նախաձեռնություններն ինչո՞ւ չեն միանում ուսանողների պայքարին: Հնարավո՞ր է դա տեղի ունենա:

– Միանալու դեպքում, տեսեք, թե ինչ տեղի կունենա: Ինչպես միշտ, իշխանական լրատվամիջոցները կսկսեն աղմկել, թե այս ուժերն ինչ–որ մեկի պրոյեկտներն էին, նորից եկան, նորից խառնեցին ամեն ինչ: Իսկ մենք ուսանողության հետ արդեն կլոր սեղանի էինք նստել, քննարկումներ էինք անում… Նորից եկան ու խանգարեցին, ասացին՝ հարկավոր չէ բանակցություններ վարել իշխանական և ոչ մի ներկայացուցչի հետ:

Մի բան, որ իրականում ես հենց այդպես էլ մտածում եմ: Այն է՝ չի կարելի իշխանական և ոչ մի ներկայացուցչի հետ քննարկումների գնալ, քանի որ նրանց մոտ շատ լավ է ստացվում մարդկանց մատների վրա խաղացնելն ու խաբելը:

Այնպես որ, մենք մեր ֆիզիկական աջակցությունը ցույց ենք տալիս նրանց՝ ներկա լինելով կազմակերպված երթերին ու միտինգներին: Իսկ ինչ վերաբերում է բարձրացվող հարցերի մեջ խորանալուն, դրանք քննարկելուն և, ընդհանրապես, նրանց գործողություններին ուղղություն տալուն, ձեռնպահ ենք: