Վազգեն Մանուկյանի ղեկավարած կառույցը վերածվել է կոշտուկի

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

 

«Հարգելի բարեկամ,

Մեր երկրում առաջին անգամ փորձ է արվում կիրառել հանրային կյանքի կազմակերպման մի ինստիտուտ, որի ընձեռած հնարավորությունները տարիներ ի վեր հաջողությամբ օգտագործում են ժամանակակից աշխարհի բազմաթիվ երկրներում:

Հանրային խորհրդի շնորհիվ հանրությունը հնարավորություն է ստանում, օգտագործելով ոչ կառավարական կառույցներում գործող հմուտ և փորձառու անհատների կարողությունները, իր անմիջական մասնակցությամբ հասարակությանը հուզող ցանկացած հարց ոչ միայն հասցնել Երկրի ղեկավարությանը, այլև նպաստել դրանց վերաբերյալ հանրության հիմնական հատվածի սպասումները բավարարող լուծումների կայացմանը:

Ավելին, ունենալով պետական և տեղական իշխանության մարմինների գործունեության նկատմամբ հասարակական վերահսկողություն իրականացնելու իրավասություն, այն կարող է էապես նպաստել մեզանում կոռուպցիայի և անօրինականությունների նվազեցմանը, քաղաքացիների օրինական շահերի պաշտպանությանը և երկրում բարոյա–հոգեբանական մթնոլորտի առողջացմանը»,– ասված է ՀՀ հանրային խորհրդի կայքում տեղադրված՝ նախագահ Վազգեն Մանուկյանի ուղերձում:

Բայց, ինչպես ասում են, սրանք լոկ խոսքեր են, որոնք սովորաբար շարադրվում են ընդամենը առաջին հայացքից դրական տպավորություն ստեղծելու համար: Ու երբ մի փոքր ուսումնասիրում ենք նրանց գործունեությունը, անմիջապես պարզ է դառնում, որ ստեղծված հարթակն ամենևին էլ չի ծառայում իր բուն նպատակին: Ավելին, մի սովորական անատամ կառույց է, որը նմանատիպ այլ կառուցների նման նստել է պետության «վզին»:

Եվ արդեն տարիներ շարունակ հասարակությանը հուզող ցանկացած հարց այդպես էլ մնում է հարց, քանի որ այս խորհուրդը, որն իբրև թե պետք է պաշտպաներ հանրության շահերը, կամ բերանը ջուր առած լուռ նստած է, կամ էլ հասարակությանը ոչինչ չտվող հանդիպումներ է ունենում ու դրանով բավարարվում, համարելով, որ գործ է անում:

Այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե օրինակ Վազգեն Մանուկյանը երկրի նախագահի ականջին շշնջալու ժամանակ հասարակական որ պահանջի մասին է ռիսկ անում խոսել, թե՞ ինքն էլ մյուս չինովնիկների նման ավելի շատ լսողի, ոչ թե ասողի դերում է: Եվ այս գործելաոճը «կոչվում» է հանրության շահերի պաշտպանություն: Ամենակարևորը սակայն այն է, թե այս ընթացքում հարգարժան Վազգեն Մանուկյանը, ով երկար տարիներ ընդդիմություն խաղալով հասարակությանը համոզում էր, թե ինքն է այն միակը, այս ընթացքում ինչպես է կարողացել էապես նպաստել մեզանում կոռուպցիայի և անօրինականությունների նվազեցման, քաղաքացիների օրինական շահերի պաշտպանության և երկրում բարոյա–հոգեբանական մթնոլորտի առողջացման հարցերի լուծմանը, առավել ևս, երբ ունի պետական և տեղական իշխանության մարմինների գործունեության նկատմամբ հասարակական վերահսկողություն իրականացնելու իրավասություն:

Եվ այս ֆոնին, համաձայնեք, որ բավականին զվարճալի է թվում, երբ Վազգեն Մանուկյանը լուրջ–լուրջ ընդունում է ասենք Բելգիայի դեսպանին և դեսպանության առաջին քարտուղարին ու նրանց հետ քննարկում Հայաստանի ու Եվրամիության միջև ստորագրված Համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության համաձայնագիրը, հույս հայտնելով, որ նոր համաձայնագիրը է՛լ ավելի կսերտացնի Եվրամիության հետ Հայաստանի գործընկերային հարաբերությունները կամ ԵԱՏՄ–ում Հայաստանի մասնակցությունն ու դերը: Էլ չենք ասում նրանց հետ «բրեքսիթի» և Ուկրաինայի հարցերը, որի ժամանակ ՀԽ նախագահն ընդգծել է, որ «կամ՛, կա՛մ» քաղաքականությունը ցանկալի է փոխարինել «և՛, և՛»–ով, ինչն առավել արդյունավետ ճանապարհ է, և Հայաստանը գնացել է հենց այդ ճանապարհով:

Մնում է հարցնել՝ պարոն Մանուկյան, հիմա Ձեր գործը հասարակության շահերը պաշտպանե՞լն է, թե՞ աշխարհաքաղաքական վերլուծություններ անելը: Ու երբ հասարակությունն անճարությունից դրդված շարունակում է լքել երկիրը, ինչքանո՞վ է Հանրային խորհուրդը փորձում հասարակությանը հուզող հարցեր բարձրացնել և երկրում իրավիճակ շտկելու քայլեր ձեռնարկել: Եվ եթե այդպիսիք, այնուամենայնիվ կան, ապա լավ կլիներ, որ տարեկան զեկույց հրապարակեիք, որ նույն այդ հասարակությունն էլ հասկանա, թե ինչի համար է այդ կառույցն ընդհանրապես «ապրում»:

Իսկ այն, որ մեր երկրում առաջին անգամ փորձ արվեց հանրային կյանքի կազմակերպման մի ինստիտուտ ձևավորել, որի հնարավորությունները տարիներ ի վեր հաջողությամբ օգտագործում են ժամանակակից աշխարհի բազմաթիվ երկրներում և ոտքի կանգնում, մեզ մոտ կրկին վերածվեց ձևական կառույցի:

 

Արմինե Գրիգորյան