Վիգեն Սարգսյանի մոտ գոյություն ունի հանրության հետ շփման պրոբլեմ

«Փաստ» օրաթերթի հյուրն է քաղաքական փորձագետ Ռուբեն Մեհրաբյանը

 

– Պարոն Մեհրաբյան, պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը վերջերս անընդհատ սկանդալների մեջ է հայտնվում: Ո՞րն է դրա պատճառը, ինչի՞ հետ եք դա կապում:

– Նա ունի հանրության հետ շփման խնդիրներ: Նման խնդիրներ կան, և դրանք մնում են դեռևս չլուծված: Դրա հետևանքով էլ ծագում են այդ անախորժությունները:

 

– Իսկ ինչո՞ւ նա արեց դրամահավաքի այդ առաջարկությունը: Համարժե՞ք էր այն եղած իրավիճակին: Ի վերջո, կարող էր և նման բան չանել:

– Հանգանակություն հայտարարելը վատ բան չէ ինքնին: Սակայն տեսանք, որ այն ուղեկցվեց անհաջող հասարակական արձագանքով, որը ստվեր գցեց տվյալ նախաձեռնության վրա:

 

– Մեր ժողովո՞ւրդն է չարացած: Դա՞ է պատճառը:

– Դե, իհարկե, դա էլ կա: Բայց, իհարկե, միայն դա չէ պատճառը:

 

– Իսկ գուցե դրանով նախարարը ցանկանում էր իր նախաձեռնած Ազգ–բանակ հայեցակարգին բովանդակությո՞ւն տալ, այսպես ասած:

– Չեմ կարող բացառել, որ գուցե և նման շարժառիթ էլ կար նրա կողմից արված այդ քայլում:

 

– Իսկ որպես հրապարակային գործչի՝ նախարարի այդ հայտը ողջունո՞ւմ եք, թե ոչ: Նկատի ունեմ ֆեյսբուքյան նրա գործունեությունը:

– Ես կարծում եմ, որ ընդհանրապես պետական պաշտոնյաները չպետք է խորշեն հանրության հետ շփումներից: Այդ թվում՝ նաև ֆեյսբուքի միջոցով:

Այնպես որ, նորմալ է, երբ նա շփվում է ֆեյսբուքով: Բայց թե այդ շփման արդյունքում ի՞նչ ստացվեց, հարցը դա է: Փաստն այն է, որ այդքան էլ լավ չստացվեց:

 

– Իսկ այն կասկածները, որ այս ամենի հետևում կանգնած են որոշ ուժեր: Նաև՝ հե՛նց պաշտպանության նախարարությունից: Գեներալների որոշ խմբեր ցանկանում են արգելակել նախարարի գործունեությունը և այլն, և այլն: Ո՞նց եք դիտում այս ամենը:

– Չեմ բացառում, որ նման բաներ էլ կարող են լինել: Որովհետև պաշտպանության նախարարի պաշտոնն առանցքային պաշտոն է, և միշտ չէ, որ այդ պաշտոնում նշանակված մարդը կարող է բոլորի սրտով լինել: Ուստի, բացառված չէ նաև, որ կարող են խարդավանքներ լինել: Սա՛ էլ կարող է լինել:

Բայց կրկնում եմ, որ այս դեպքում որոշիչը դա չէ: Որոշիչն այն է, որ կա, գոյություն ունի հանրության հետ շփման պրոբլեմ: Եվ այս պրոբլեմի դրսևորումն է այս ամենը: Մնացածը հարակից շարժառիթներ են, հարակից գործոններ են:

 

– Իսկ ինչո՞ւ մեր երկրում պաշտոնյան չի կարողանում շփվել հանրության հետ:

– Չի կարելի հարցը ընդհանրացնել: Պաշտոնյաներ կան, որ շատ լավ էլ շփվում են: Պաշտոնյաներ կան, որ ժամանակից շուտ նյարդայնանում են շփման ընթացքում:

 

– Իսկ ի՞նչ եք կարծում՝ այս միջադեպը ստվեր կգցի՞ պաշտպանության նախարարի վրա:

– Բնականաբար: Համենայն դեպս, բացասական նստվածքը մնացել է արդեն իսկ:

 

– Նախարարի գործունեության մեջ դուք տեսնո՞ւմ եք ռեալ քայլեր բանակում եղած իրավիճակը շտկելու, կոռուպցիոն դրսևորումները բացահայտելու ուղղությամբ:

– Համենայն դեպս, ցանկություններ և մտադրություններ նրա մոտ ես տեսնում եմ: Այլ հարց է, թե որքանո՞վ դրանք կարող են էֆեկտիվ լինել:

Այդ արդյունքները կարող է գնահատել, բնականաբար, հանրությունը: Որովհետև դա, ի վերջո, լայն հանրությանն առնչվող խնդիր է, և հնարավոր չէ չեղած բանը ցույց տալ, թե այն իրականում կա: Կամ էլ լինեն իրական տեղաշարժեր, և կողքից մարդիկ նայեն ու ասեն, թե դրանք չկան, գոյություն չունեն: Նման բան էլ չի կարող լինել: Քանի որ ամեն ինչ երևացող է, մակերեսին է:

 

Գոհար Սարդարյան