Դավոսն անիմաստ հարթակի է վերածվում

«Փաստ» օրաթերթը գրում է 

 

Բրիտանական հեռուստաալիքներից մեկն անցած տարի հետաքրքիր մի նախագիծ էր կյանքի կոչել: Տուրիստական գործակալությունների միջոցով ընտրել էին այնպիսի քաղաքացիների, որոնք տարվա մեջ մի քանի անգամ սովորություն էին դարձրել հանգրվանել աղքատ երկրների (Թրամփը կասեր՝ կեղտոտ խորշերի) շքեղ հյուրանոցներում և, առանց հյուրանոցի տարածքից անգամ դուրս գալու, տրվել էլիտար հաճույքների:

Այս մարդիկ այնքան էին հղփացել, որ կարող էին սենյակ ուղարկված միրգը կոպիտ որակումներով հետ վերադարձնել միայն այն պատճառով, որ, օրինակ, նարնջի կեղևին աննշան կետ էին հայտնաբերել: Կամ՝ օրը յոթ անգամ լոգարանի սրբիչները հատակին գցել՝ սենյակից արված զանգով պահանջելով փոխել դրանք: Նախագծի նպատակն, ուրեմն, հետևյալն էր. հղփացածներին թույլ տալ 2–3 օր վայելել իրենց սովոր հանգիստը, այնուհետ տեղափոխել նրանց կամ հյուրանոցում աշխատելու կամ աշխատակիցներից մեկի ընտանիքում հյուրընկալվելու:

Չարքաշ աշխատանքի արդյունքում ստացված կոպեկներով կերակրվելուց հետո միայն Եղիսաբեթ թագուհու անհոգ հպատակները պիտի ըմբռնեին, թե որքան ծանր կյանքով են ապրում, օրինակ, ֆիլիպինցիները և ինչ ծիծաղելի գրոշներ են վաստակում նույնիսկ մահճակալ չունեցող այդ մարդիկ այն նույն սրբիչներն ու անկողինը լվալու համար, որոնք հյուրերն այդքան հեշտությամբ են ոտնատակ անում: Որպես կանոն՝ քչերն էին դիմանում փորձությանը և ողբ ու կականով Լոնդոն էին վերադառնում:

Բայց կային նաև այնպիսիք, որոնք հերոսաբար հաղթահարելով միշաբաթյա տառապանքը՝ ևս երկու օրով վերադառնում էին շքեղ հյուրանոցներ, իբր վարձատրություն՝ ձրի հանգստանում այդ ընթացքում և իրենք իրենց համար զարմանքով պարզում, որ աշխարհը չի քանդվել, երբ մեկ օրում մեկ սրբիչով են բավարարվել կամ երբ ժպտացել ու սրտանց շնորհակալություն են հայտնել այն մարդկանց, որոնց նախկինում առանց նույնիսկ բարևելու են հրամաններ արձակել:

Հիմա. նայելով շվեյցարական Դավոսում հավաքված համաշխարհային էլիտայի վարքին, այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, որ նման մի փորձառության անհապաղ անհրաժեշտություն էլ այս մարդիկ են զգում: Դավոսյան էլիտային, պարզվում է, իրենց սովոր միջավայրում ոչինչ չի փոխում: Այս մարդիկ եթե նույնիսկ ամենատարբեր մարտահրավերների, աշխարհը փոխելու, գոնե առանձին հարցերում անհապաղ քայլեր ձեռնարկելու մասին են խոսում, վերջում միշտ հրաշալի կյանքի վերաբերյալ են ուղերձներ հղում:

Օրինակ, եթե հավատալու լինենք Արժույթի միջազգային հիմնադրամի նախագահ Քրիստինա Լագարդին, համաշխարհային տնտեսական աճի՝ տարիներ տևած բացասական կանխատեսումներն այս տարի փոխարինվել են դրական սպասումներով, և բոլորն են մոռացել նոր համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի հետ կապված՝ 2017–ի տագնապների մասին:

Համարյա նույնատիպ ուղերձներ էին հնչում նաև մյուսների խոսքում, և ձեզ արդեն քաջ հայտնի Oxfam–ի նախագահի հեթական տագնապալի հայտարարությունն անհետացավ համընդհանուր խանդավառության ծիրում: «Ես այստեղ եմ, որպեսզի հիշեցնեմ, որ նորմալ չէ, երբ մոլորակի ողջ հարստության 82%–ը 1%–ի ձեռքում է հայտնվել, որ անցած տարվա համեմատությամբ՝ այս բախտավոր 1%–ի հարստությունն ավելացել է ևս 13%–ով... որպեսզի բարձրաձայնեմ, որ քաղաքական ու բիզնես էլիտայի քաղաքականությունը դարձել է աղքատության ու անհավասարության գլխավոր պատճառը:

Եվ նշեմ, որ մենք հոգնել ենք անընդհատ այն մասին լսել, որ իրենք էլ են անհագստացած: Այս մարդիկ ոչինչ չեն անում, և մենք նորից ու նոր գործելու կոչով ենք դիմում»,– հայտարարեց Ուննիֆրեդ Բյանիմը: Եվ ինչպես միշտ՝ ապարդյուն: Դավոսյան էլիտան այս անգամ էլ ոչ թե կարևոր հարցերի մասին խոսեց՝ լուծումներ առաջարկելով, այլ բոլորի ուշադրությունը շեղեց դրանցից: Ուղիղն ասած՝ տպավորություն է, որ Դավոսն անիմաստ մի հարթակի է վերածվել, որտեղ տարին մի անգամ ժամկետանց գլոբալիստ–լիբերալներն են հավաքվում, սրճում, միմյանց առողջությամբ հետաքրքրվում, և վերջ: Միակ հետաքրքրությունը կամ ինտրիգը, թերևս, միայն ԱՄՆ նախագահի սպասվող ելույթն է շարունակում լինել...

 

Գոհար Սիմոնյան