Արյա՞ն, թե՞ շոուի ձգտում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մայիսի 23-ի ողջ օրը հասարակության մի ստվար զանգված սրտատրոփ սպասումների մեջ էր՝ ե՞րբ վերջապես ազգային անվտանգության ծառայությունը կհրապարակի նախօրոք հայտարարված 350 հոգու հետ շաղկապված անձանց անունները: Բնականաբար, մարդկանց ակնկալիքները հայտնի անուններ, օդիոզ դեմքեր տեսնելն է... Ավելին, շատերը սոցցանցերում այնքան անհամբեր էին, որ արդեն «մուննաթ» էին գալիս, թե՝ օրն անցավ, բայց ձեր խոստումը չկատարեցիք: Մյուս կողմից՝ զանգվածային բնույթ է կրում այս կամ այն անձի մասին որևէ տեղեկություն մեկնաբանելը՝ «կալանավորել է պետք», «սնանկացնել է պետք», «դատել է պետք» կոչերով: Ատելության, չարության գեներացումը սպասելի էր, ու դա ունի իր ոչ միայն օբյեկտիվ, այլև, բնականաբար, սուբյեկտիվ պատճառները: Տարիներ շարունակ հասարակության մեջ արմատավորված համոզմունքը թալանի առկայության, տիրող անարդարության հանդեպ ու նույն այդ հասարակության նկատմամբ արհամարհանքը մի կողմից, և պարբերաբար բոլորին անխտիր վարկաբեկելու համակարգված քաղաքականությունը մյուս կողմից, այսպես թե այնպես, պիտի հանգեցնեին նման վիճակի: Որքան էլ խոսենք սիրո ու հանդուրժողականության մասին, ուզենք, թե չուզենք, այսօր մեր հասարակությունը կամ գոնե նրա մի զգալի մասը տոգորված է առնվազն պատժելու ցանկությամբ: Նրանց, ովքեր անօրինականություններ են թույլ տվել, ովքեր թալանել են, որոնք կտրվել են իրականությունից ու ժողովրդին նայել իրենց «բարձունքներից»: Հասարակության մի զգալի հատված հակված է նույնիսկ անհավանական գործողությունների՝ սկսած, այսպես կոչված, «կուլակաթափությունից» մինչև հրապարակային ծանրագույն պատիժներ: Վենդետայի բացառման մասին հայտարարություններն, անշուշտ, գովելի են: Վենդետա երբեք չպետք է լինի: Միևնույն ժամանակ, հասարակությունը հազիվ թե ների, եթե իրական օրինախախտները չհայտնաբերվեն ու չստանան իրենց պատիժը, որքան էլ ոմանք փորձեն ակնհայտ հանցագործության տարրեր պարունակող հանցանք կատարածի կալանավորումը, ձերբակալումը որակել վենդետա...