«Խաղաղության քարոզի քողի տակ մեկ այլ քարոզ է իրականացվում»

Վերջերս հատկապես սոցիալական ցանցերում ակտիվացել են խաղաղության կոչերը: Դրանք ուղղված են ոչ թե արտաքին, այլ հենց ներքին լսարանին՝ հայ հասարակությանը: ՄԻՊ առընթեր զինծառայողների իրավունքների փորձագիտական խորհրդի անդամ, «Հայոց հզոր բանակ» ծրագրի ղեկավար Կարեն Հովհաննիսյանի խոսքով, իրականում խաղաղության քարոզ կոչվածն այդքան էլ խաղաղության քարոզ չէ:

Նրա դիտարկմամբ, գործ ունենք քողարկված երևույթի հետ:

«Ինչ–որ շերտեր փորձում են հասարակությանը նախապատրաստել ինչ–որ տարածքային զիջումների: Ես նշվածն այդպես եմ դիտարկում: Սակայն սա բերել ու կապել այսօրվա իշխանության հետ, ես դրա հետ ևս համամիտ չեմ: Ինչպես տեսնում ենք, և ինչպես արդեն ակնհայտ է, այստեղ այլ քաղաքական ուժ է ակտիվանում: Խոսքս մասնավորապես ՀԱԿ–ին է վերաբերում: Նրանք են փորձում ակտիվանալ, և այդ քարոզը տանել: Մյուս կողմից, հասարակական կազմակերպությունների միջոցով օտարերկրյա պետության ինչ–որ ներկայացուցիչներ են փորձում նմանատիպ քարոզ իրականացնել: Եվս մեկ անգամ ցանկանում եմ շեշտել, որ սա ոչ թե խաղաղության քարոզ է, այլ խաղաղության քարոզի քողի տակ մեկ այլ քարոզ է իրականացվում. այն է՝ հասարակությանը նախապատրաստել հողեր կամ տարածքներ հանձնելուն՝ խաղաղության դիմաց»,–մեզ հետ զրույցում շեշտեց Կ. Հովհաննիսյանը:

Նա ընդգծեց՝ Հայաստանն ու Արցախը երբևէ պատերազմ չեն նախաձեռնել. «Մենք երբևէ նախահարձակ չենք եղել, մենք միշտ պաշտպանվել ենք: Նույնիսկ եթե դիտարկենք մեր զինանոցը, ապա մեր բանակի զինանոցի մեծ մասը պաշտպանողական է»:

Մեր զրուցակիցը շեշտեց՝ պատերազմը չարիք է մարդկության համար:

«Թող այնպես չստացվի, թե մենք խաղաղություն չենք ուզում: Եթե այս աշխարհում կա մի ազգ, որը խաղաղություն է ուզում, հայն է, որովհետև ի սկզբանե հայն ու հայի սերունդները հենց այդ պատերազմի տուժածներն են: Դրա հետևանքով որբացածներ, ամբողջ աշխարհով սփռված ազգ ունենք: Խաղաղության քարոզ իրականացնելը լավ բան է, բայց այն չպետք է Հայաստանում լինի: Այդ քարոզը պետք է լինի այն երկրում, որը նախահարձակ է լինում, պատերազմ է հրահրում: Չմոռանանք 2016թ. ապրիլը, երբ Ադրբեջանն ինքը հարձակվեց, երբ Ադրբեջանի զինված ուժերի հատուկ նշանակության ջոկատները տան մեջ սպանեցին երեք ծերերի և խոշտանգեցին նրանց: Եվ վերջապես չմոռանանք, որ ադրբեջանական բանակը խոշտանգեց ու գլխատեց հայկական բանակի առնվազն երկու զինվորի և սպայի: Մի խոսքով, խաղաղության քարոզի հասցեատերը Հայաստանը չէ, հայերն իրենց բնույթով խաղաղասեր են: Խաղաղության քարոզի հասցեատերն Ադրբեջանն է: Իսկ Հայաստանում այլևայլ ուժերի, որոշ դեպքերում նաև քաղաքական ուժի կողմից իրականացվող այս գործողությունները ոչ այլ ինչ են, քան դավաճանություն Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ»,–ասաց նա:

Կարեն Հովհաննիսյանը նշեց, որ պարզապես պետք է էմոցիաները մի կողմ դնել և ավելի սթափ դիտարկել իրողությունները.

«Այդ ուժերը այնքան են որակազրկել խաղաղություն բառը, որ երբ ասում ենք խաղաղություն, անկախ մեզանից, հասկանում ենք, որ մեզ հող հանձնելուն են նախապատրաստում: Փորձում են պարտադրել հետևյալ հոգեբանությունը՝ «այլևս ճար չկա,եթե հող չհանձնենք, ճար չունենք, խաղաղություն չի լինի»: Պետք է կարողանանք այս հոգեբանությունը վանել մեզնից, որ այն մեր հոգիներում բույն չդնի: Այդ առումով փորձագետներն ու մեդիադաշտը շատ մեծ դերակատարություն ունեն: Պետք է ակտիվորեն կարողանան տեղ հասցնել հետևյալ մեսիջները. Հայաստանը երբևէ նախահարձակ չի եղել, և Հայաստանի զինանոցում հարձակողական զենքերը շատ ավելի պակաս են ու, կարելի է ասել, որ գերակշռում են բացառապես պաշտպանողական զենքերը: Հենց այստեղ է, որ պետք է աշխատանք տանենք, որ հասարակության մոտ խաղաղություն բառը չասոցացվի հողեր հանձնելու հետ»:

Մեր զրուցակիցը կրկին խորհուրդ տվեց էմոցիաները մի կողմ դնել ու դիտարկել հետևյալը. «Խաղաղության քարոզ անողներն անընդհատ «ուզում եք սահմանին զոհ լինի՞» շեշտադրումն են անում: Իրենք ամեն կերպ այդ ամենը փորձում են էմոցիոնալ դաշտ տանել, ծնողների հոգեվիճակի վրա ազդել, ընդգծել, թե 18–20 տարեկան տղաները կգնան բանակ, կզոհվեն, քանի որ խաղաղություն չէ»:

Կարեն Հովհաննիսյանի խոսքով, այստեղ կրկին էմոցիոնալ դաշտ է տարվում խնդիրը, մինչդեռ խաղաղ պայմաններում, օրինակ, ՃՏՊ–ների դեպքում, զոհերի թիվը շատ ավելի շատ է:

 

ԱՆՆԱ ԲԱԴԱԼՅԱՆ