Բոլորը կարծում էին, որ այս շունը սգում է տիրոջ գերեզմանի մոտ, սակայն, երբ իմացան, թե իրականում նա ինչ է անում, ուղղակի քարացան զարմանքից…

Գերեզմանոցի աշխատակիցները նկատեցին, որ շունը  փոքրիկ փոս է փորել և  ողջ օրը նստած է այդ փոսի մեջ: Շունը ոչ մի կերպ չէր արձգանքում մարդկանց  վերաբերմունքին:   Պարզվում է, որ այս շունն  անտուն էր: Նա ձագուկներ ուներ և չգիտեր ուր տանել քոթոթներին : Նա շատ էր վախենում էր քոթոթների համար և  այստեղ էր նրանց թաքցրել, մարդկային աչքից հեռու:

Նրա վախը  կրկնապատկվեց,ավելի ուժեղացավ, երբ զգաց, որ  մարդիկ նկատել  են իրեն: Այդ փոսի մեջ նա պահում էր չորս քոթոթներին, նրանք ապահով էին ու երջանիկ:  Մայր շունը ոչ մի րոպե չէր հեռանում այդ փոսից: Նա ուժասպառ էր եղել; Ողջ օրը ձագուկներին կերակրում էր կաթով, իսկ ինքը չէր սնվում:

Բարի մարդիկ նրա համար   սնունդ էին բերում: Եվ քաղցը նրան ստիպեց դուրս գալ  այդ փոսից:  Սկզբում մայր շունը  վախենում էր, բայց հետո զգալով մարդկանց բարյացաամությունը  տեղի տվեց: Նա աստիճանաբար հասկացավ, որ մարդիկ չեն ցանկանում վնասել իր քոթոթներին:

Փրկարարները կարողացան փոսից դուրս բերել քոթոթներին  և նրանց բոլորին տարան անասնաբույժի մոտ:

Մայր շունը ոչ մի վայրկյան չէր լքում ձագուկներին:  Երբ անասնաբույժը զննում էր քոթոներին նա  ուշի ուշով հետևում էր բժշկի շարժումներին  և նա հայացքով ասես հարցնում էր. Ի՞նչ կա բժիշկ, ինչպես  ձագուկս:

Բուժզննում անցնելուց հետո  նրանք իրար գրկախառնված քուն մտան փափուկ  բազմոցի վրա: Այնքան հաճելի էր այդ գեղեցիկ ընտանիքին նայելը:

Մայրը շունը այնպիսի հավատով ու երախտագիտությամբ է լի աչքերով է նայում մարդկանց: Եթե նա խոսել կարողանար, հավանաբար կասեր աշխարհի ամենագեղեցիկ բառերից մեկը ՝ Շնորհակալություն: Այնքան գեղեցիկ է այս ամենը, շների այս ընտանիքը: Եվ որ ամենակարևորն է. շունը կրկին հավատաց մարդկանց: