Իշ­խա­նու­թյան «աքիլլ­ե­սյան գար­շա­պա­րը

Հայաստանում ստեղծվել է ուշագրավ, եթե չասենք՝ արտառոց իրավիճակ, համենայն դեպս՝ նման եզրակացության կարելի է գալ խորհրդարանի նախօրեի նիստին հետևելով։

Կառավարությանն աջակցող «Իմ քայլը» խմբակցության որոշ պատգամավորներ վարվող կադրային քաղաքականությունը քննադատում են ավելի խիստ ձևակերպումներով, քան դա անում են ընդդիմադիր գործիչները կամ ԶԼՄ-ները։ Հնարավոր է, իհարկե, որ այս ամենը ներիշխանական հակասությունների հետևանք է, չբացառենք, սակայն, որ վարվող կադրային քաղաքականությունն օբյեկտիվորեն լցրել է նաև իշխանության խմբակցության ներկայացուցիչների համբերության բաժակը՝ հատկապես, որ մի շարք նշանակումներ սկանդալային պատմությունների առիթ են դարձել։

Իհարկե, տեսականորեն չենք բացառում, որ ամեն անգամ նման հայտարարություններից և, ընդհանրապես, արձագանքներից հետո որևէ մեկը պաշտոնանկ արվի, համենայն դեպս՝ հեղափոխությունից հետո Հայաստանում ձևավորվել է դրական մշակույթ՝ այն իմաստով, որ իշխանությունները շատ ավելի զգայուն են դարձել հանրային կարծիքի, բողոքի՝ թեկուզև լոկալ ակցիաների նկատմամբ։ Օրինակ՝ Արարատի մարզի Ավշար գյուղի միջնակարգ դպրոցի տնօրեն Հերմինե Անդրեասյանը պաշտոնից ազատման դիմում է ներկայացրել: Ակնհայտորեն սա այն բանի հետևանք է, որ գյուղի միջնակարգ դպրոցի կոլեկտիվը ու առհասարակ համայնքը մերժում էին այս տնօրենին։ Գրեթե նույն պատմությունն է Մշակութային արժեքների փորձագիտական կենտրոնի տնօրենի հարցի շուրջ, ինչի մասին «Փաստը» գրել է դեռ անցած ամռանը։ Ութ ամսվա պայքարից հետո կոլեկտիվն, ի վերջո, հասել է մերժված տնօրենի պաշտոնանկությանը։ 

Իհարկե, դրական է, որ հեղափոխությունից հետո մեծացել է հասարակության սուբյեկտությունը, ու իշխանությունները հաշվի են նստում հասարակության, նրա տարբեր խմբերի դիրքորոշումների հետ՝ հրաժարվելով ամեն գնով իրենց նշանակած կադրերին պահելու արատավոր գործելաոճից։ Սակայն սա մեդալի մի կողմն է, գոյություն ունի քաղաքական պատասխանատվության ինստիտուտ, որը ենթադրում է, որ կադրային քաղաքականությունը պետք չէ իջեցնել էքսպերիմենտի մակարդակին՝ ավելորդ կրքեր հարուցելով համայնքներում, տարբեր կոլեկտիվներում։ Վերը նշված ՊՈԱԿ-ի գործունեությունն անհաջող կադրի հետևանքով ութ ամիս կաթվածահար է եղել, Ավշարի միջնակարգ դպրոցում կես ամիս խաթարված էր ուսումնական գործընթացը։ Ո՞վ կամ ովքե՞ր են պատասխան տալու այս վիճակի համար, ինչո՞ւ կանխավ չեն հաշվարկվում կադրային նշանակման ռիսկերը կամ չեն ստեղծվում մեխանիզմներ, որոնց միջոցով հնարավոր կդառնա նախօրոք ճշտել համայնքի կամ կոնկրետ կոլեկտիվի տրամադրությունները։

Այս հարթության վրա խիստ ուշագրավ է Ավշարի դպրոցի պատմությունը։ Ուշագրավ է այն իմաստով, որ դարձյալ կապված է Արարատի մարզպետի գործունեության, նրա կադրային քաղաքականության, չարդարացված հեղափոխականության հետ։ Սա առաջին դեպքը չէ, որ մարզպետը կայացնում է որոշումներ, որոնք «հետևողականորեն» փորձում է առաջ մղել, հաճախ՝ հարվածելով վարչապետի հեղինակությանը, հետո նահանջում է հասարակության ճնշման տակ կամ «վերևների» հորդորով՝ «Տարոն ջան, սիրուն չի» տրամաբանությամբ։ Եթե հիշում եք, անցած տարեվերջին Գարիկ Սարգսյանը հասավ նրան, որ հրաժարական ներկայացրեց Ուրցաձորի համայնքապետը, որը, սակայն, բավականին համոզիչ հաղթանակ տարավ համայնքի ղեկավարի արտահերթ ընտրություններում՝ փաստորեն հաստատելով մազպետի փաստարկների սուբյեկտիվությունը։

Ժամանակն է, որպեսզի Նիկոլ Փաշինյանի թիմը ոչ թե քննադատությունների տակ մութ պատմություններ ու դավադրություններ որոնի, այլ ականջալուր լինի հասարակության բողոքներին ու վերացնի կադրային սխալ քաղաքականության հետևանքները՝ միևնույն ժամանակ մշակելով կոնկրետ սկզբունքներ, հայեցակարգ ու նաև բարձրացնելով կոնկրետ պաշտոնյաների պատասխանատվության խնդիր, որոնք ու որոնց հովանավորյալները հասարակական հուզումների առիթներ են ստեղծում՝ հանրային անվստահության մթնոլորտ ձևավորելով ոչ միայն կոնկրետ մարզպետի կամ նախարարի, այլ նաև վարչապետի հանդեպ։ Կադրային քաղաքականությունը դարձել է նոր իշխանության «աքիլլեսյան գարշապարը»՝ վտանգելով գլոբալ խնդիրների լուծումը, ընթացիկ օրակարգի սպասարկումը։ Սա իրականություն է, որը պետք է մտահոգի Նիկոլ Փաշինյանին, որովհետև քաղաքականության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է թիմի որակներով։

ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ