Մատուցողուհին շուրջ 16 տարի աշխատում էր ռեստորանում: Այդ տարիների ընթացքում նա հազարավոր այցելուների էր սպասարկել: Հանդիպել էին տարբեր բնավորության տեր հաճախորդներ: Նրա համար սովորական էր դարձել, որ հաճախորդները կարող էին դժգոհ մնալ: Շատերը գոհ էին մնում և հայտնում էին իրենց գոհունակությունը: Նա սիրով էր կատարում իր աշխատանքը:
Վերջին երեք տարիների ընթացքում այդ ռեստորան էր գալիս մի վետերան: Նա չափից դուրս կոպիտ էր բոլորի հետ, այնպես էր շշպռում, որ ոչ ոք չէր ցանկանում նրան սպասարկել: Միայն մատուցողուհին էր, որ համբերությամբ զինված սպասարկում էր նրան և ամեն ինչ անում էր, որ նա գոհ մնա: Բայց միևնույնն է, այդ ընթացքում վետերանը ոչ մի անգամ գոհունակություն չհայտնեց և շարունակում էր կոպտել:
Մատուցողուհին անկախ ամեն ինչից ժպտում էր նրան ու կարծես արդեն սկսել էր կարդալ նրա մտքերը: Մեկ հայացքից հասկանում էր, թե ինչից կդժգոհի:
Ամռանը վետերանը դադարեց ռեստորան գալ:
Մեկ միս անց մատուցողուհին մի ծրար ստացավ: Նրան մեծ անակնկալ էր սպասվում: Ծեր վետերանը նրան էր կտակել իր բնակարանը և թողել էր 50 000 դոլար ու մի գրություն. «Աշխարհի ամենաբարի մատուցողուհուն»:
Մատուցողուհին ավելի ուշ իմացավ, որ վետերանը տարիներ առաջ կորցրել էր ընտանիքին և միայնակ էր մնացել այս մեծ աշխարհում, նրա մասին ոչ ոք հոգ չէր տանում: Փաստորեն նա միայնակ մարդն էր, ով գեթ մի փոքր ջերմացնում էր նրա դառնացած սիրտը:
