Երբ ակն­հայ­տը ստա­նում է նաև լե­գի­տիմ տեսք

Հատուկ քննչական ծառայության քննիչի որոշմամբ Գագիկ Ծառուկյանի կողմից անձամբ ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվելու վերաբերյալ «Քաղաքացու որոշում» կուսակցության դիմումի հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է։ Քրեական գործի հարուցումը մերժվել է հանցակազմի բացակայության հիմքով։ «Քաղաքացու որոշում» կուսակցությունն ավելի վաղ դիմել էր դատախազություն և ԱԺ նախագահին՝ հորդորելով բարձրացնել «Բարգավաճ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի պատգամավորական լիազորությունները դադարեցնելու հարցը:

Ուշագրավ է, որ նախ` խորհրդարանի նախագահ Արարատ Միրզոյանն, ըստ էության, հրաժարվեց էթիկայի հանձնաժողով ստեղծելու ու Սահմանադրական դատարան դիմելու նախաձեռնությունից և բավարարվեց միայն Գագիկ Ծառուկյանին ուղղված հրապարակային դիմումով, ինչին հետևեց ԲՀԿ առաջնորդի համապարփակ ու սպառիչ պատասխանը։ Ընդ որում՝ Ծառուկյանի պատասխանը սպառիչ էր բոլոր առումներով՝ թե' քաղաքական և թե' իրավական հարթություններում։

Դրան հետևեց ՀՔԾ որոշումը, որը, թերևս, կանխատեսելի էր, որովհետև ակնհայտ էր, որ ԲՀԿ նախագահը ձեռնարկատիրական գործունեությամբ չի զբաղվում, ուստի չեղած բանը չի կարող համատեղել պատգամավորական կարգավիճակի հետ։

Իհարկե, պետք չէ միամիտ լինել ու կարծել, որ սրանով Ծառուկյանի շուրջ բարձրացված արհեստական աղմուկը դադարելու է։ Երկու հանգամանք հուշում են, որ իշխանության ներսում ու դրան մերձ գործող որոշ սուբյեկտներ շարունակելու են խնդիրը շահարկել՝ թերևս հանդես գալով նոր «նախաձեռնություններով»։

Այս համատեքստում ակտուալ է այն հարցի պատասխանը, թե ո՞ւմ և ինչո՞ւ են խանգարում Ծառուկյանն ու ԲՀԿ-ն։

Հարցը պետք է դիտարկել ավելի գլոբալ համատեքստում ու փոխկապակցել երկրում տեղի ունեցող քաղաքական զարգացումների հետ։ Փաստ է, որ հեղափոխության հաղթանակից մեկ տարի հետո մարդկանց կյանքի որակն ամենևին էլ չի բարելավվել՝ չնայած վարչապետի ու մյուսների կողմից պարբերաբար հնչող բարձրագոչ հայտարարություններին ու մատուցվող քարոզչական հնարքներին։ Այս ամենը հասարակության մեջ որոշակի անվստահություն է ծնել իշխանության քաղաքականության հանդեպ, համենայն դեպս՝ ակտիվ վերապահումներ են հնչում Նիկոլ Փաշինյանի կողմից իրականացվող կադրային ու տնտեսական քաղաքականության վերաբերյալ։ Ինքնին հասկանալի է, որ ԲՀԿ-ն հանդիսանում է հասարակության տրամադրությունների տրանսլ յատորներից մեկը ու չի կարող քաղաքական օրակարգ չբերել հանրային կարծիքը։ Ավելի նկատելի է դառնում, որ ժամանակի հետ հեղափոխության թիմն ավելի անհաշտ է դառնում ընդդիմախոսության, քննադատության հանդեպ, ու պատահական չէ, որ ընդդիմության հիմնական ուժը՝ ԲՀԿ-ն ու նրա առաջնորդը վերջերս տարբեր առիթներով հաճախ են թիրախավորվում իշխանության առանձին սեգմենտների կողմից։

Մյուս կողմից՝ հունիսի 7-ին Աբովյանում նշանակված են քաղաքապետի ընտրություններ, որոնց իշխանության կուսակցությունը մասնակցում է «սևերի» ու «սպիտակների» հակադրության պարզունակ բանաձևով։ Նույնքան ակնհայտ է, որ պարզունակ այս կոնտրաստը կամ դրա իմիտացիան Աբովյանում աշխատել չեն կարող։ Նախ՝ հեղափոխական էյֆորիան օբյեկտիվորեն նահանջել է, ու մեր քաղաքացիները հիմա ընտրություններին մասնակցելու են միանգամայն այլ չափորոշիչներով՝ ամենևին էլ տուրք չտալով հեղափոխական կարգախոսներին, բացի այդ՝ մասնավորաբար Աբովյանում ու Կոտայքի մարզում ավանդաբար ուժեղ են Գագիկ Ծառուկյանի թիմի դիրքերը, ու դժվար է պատկերացնել, որ որևէ մեկը, նույնիսկ՝ մարզպետը, կարող է լուրջ մարտահրավեր նետել Աբովյանի գործող քաղաքապետին, որը, կուսակցական չլինելով, վայելում է Ծառուկյանի աջակցությունը։

Այս հանգամանքներին հավելենք նաև այն փաստը, որ գործող իշխանությունը չունի ռացիոնալ ծրագրեր ու իր «կենսունակությունն» ապահովում է՝ արհեսականորեն «թշնամիների» կերպարներ «ստեղծելով» կամ «նշանակելով»։

Այս ամենով հանդերձ՝ ՀՔԾ-ն մերժեց Գագիկ Ծառուկյանի դեմ քրեական գործի հարուցումը, որովհետև դրա համար բացարձակապես բացակայում էին քաղաքական հիմքերը։ Իսկ քաղաքական առումով՝ ՔՈ կուսակցությունը կամ այս նախաձեռնության իրական հեղինակներն, ըստ էության, փորձում էին ապալեգիտիմացնել գործող խորհրդարանն ու դեկտեմբերի 9-ի ընտրությունները։ Այս իմաստով՝ ՔՈ նախաձեռնությունն ինչ-որ իմաստով ուղղված էր նաև Նիկոլ Փաշինյանի դեմ, մանավանդ առաջինը հենց վարչապետն էր արձանագրել, որ ԲՀԿ առաջնորդը ոչ թե օլիգարխ է, այլ՝ խոշոր սեփականատեր, ինչը, բնականաբար, հակասության մեջ չի մտնում պատգամավորական կարգավիճակի հետ։

ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ