Ի՞նչ է անելու Փաշինյանն առանց Քոչարյանի ու ՀՀԿ-ի

Ինչքա՞ն է Հայաստանի գործող վարչապետի իրական վարկանիշը։

Այս հարցի պատասխանը թերևս որևէ մեկը հստակ չի կարող տալ, ու հրապարակավ հնչած կարծիքներն ավելի շատ մանիպուլ յատիվ են ու հնչում են քարոզչական նպատակներով։ Օրինակ՝ երբ վարչապետի մամուլի խոսնակն ասում է, թե Փաշինյանի վարկանիշն ավելի բարձր է, քան խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ, մեղմ ասած, իրականությունը պատկերում է «վարդագույն» երանգներով։ Ու ճիշտ հակառակը՝ երբ խոսում են Փաշինյանի հանրային աջակցության իսպառ բացակայության մասին, էլի, մեղմ ասած, անկեղծ չեն ։

Սրանով հանդերձ՝ դժվար է ստույգ որոշել, թե իրական ինչ վարկանիշ ունի Նիկոլ Փաշինյանը, որովհետև խորհրդարանական ընտրությունների, առավել ևս՝ հեղափոխության օրերի համեմատ իրավիճակ է փոխվել։ Խնդիրը միայն այն չէ, որ նույնիսկ հեղափոխությունից հետո Հայաստանում չի ձևավորվել արժանահավատ սոցիոլոգիա։ Ավելի խորքային է այն հարցը, որ հնարավոր չէ պարզել, թե իրականում ինչ բաղադրիչներից է բաղկացած Փաշինյանի հանրային վստահության ցուցիչը, արդյոք հասարակության այդ սեգմենտը վստահո՞ւմ է նրան, թե՞ դեռևս հակակրանք, նույնիսկ ատելություն ունի նախկին համակարգը խորհրդանշող գորնախկին համակարգը խորհրդանշող գործիչների նկատմամբ։

Թավշյա հեղափոխությունը տեղի է ունեցել հենց նախկին համակարգի մերժման հիմքով, ու բնավ պատահական չէ, որ տասնյակ հազարավոր մարդիկ միավորվեցին ոչ թե ռացիոնալ գաղափարի շուրջ, այլ «մերժի՛ր Սերժին» կարգախոսի առանցքով։ Ամբողջ խնդիրն այն է, որ հեղափոխության հաղթանակից հետո իշխանությունը պետք է փորձեր գտնել ռացիոնալ գաղափարներ, հասարակությանը կոնսոլիդացնող պոզիտիվ գաղափարներ:

Ի՞նչ գաղափար է ասոցացվում նոր իշխանության, վարչապետի անվան հետ։ Անցած մեկ տարվա ընթացքում դժվար է մտաբերել կոնկրետ բարեփոխում, հայեցակարգ կամ իրադարձություն, որը կարող է ասոցացվել հեղափոխության թիմի հետ։ Չի լավացել նաև մարդկանց կյանքի որակը, ու մնում է ենթադրել, որ Փաշինյանն ու իր թիմն իրենց բարձր վարկանիշի համար պարտական են Ռոբերտ Քոչարյանին ու ՀՀԿ-ին, քանի որ «թեման» անընդհատ թեժ են պահում հենց նրանց շուրջ։ Պատահական չէ, որ իշխանությունն ընտրել է քաղաքական դաշտը «սևերի» ու «սպիտակների» տեսակավորելու պրիմիտիվ մարտավարությունը, ինչը հանգեցնում է նրան, որ իշխանությունը հասարակությանը պարբերաբար վախեցնում է «նախկինների» «բոբո» կերպարով՝ այդ կերպ ապահովելով կոնսոլիդացիան իր շուրջ։

Սակայն այս մարտավարությունը չի կարող երկարաժամկետ էֆեկտ ունենալ ու իշխանությանը բերելու է սոսկ անցողիկ դիվիդենտներ։ Ի վերջո, ժամանակի ընթացքում «թշնամի նշանակելու» գործոնն այլևս «տաք» չի լինելու ու հասարակության համար կորցնելու է իր արդիականությունը։ Այդպես է եղել բոլոր ժամանակներում ու բոլոր հեղափոխությունների պարագայում։ Դրանից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա թիմը մենակ են մնալու հասարակության հետ՝ հարկադրված լինելով պատասխան տալ նրա բազմաթիվ հարցերին ու նաև առերեսվելով ժողովրդի ավելի արմատական՝ լ յումպեն զանգվածի հետ, որն այսօր «գաղափարապես» սնվում է իշխանության մատուցած «սևից» ու «սպիտակից»՝ վաղը «սևով» ներկելով հենց այսօրվա իր կուռքերին։

ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ