Խորհր­դա­վոր հրդե­հի առեղծ­վա­ծը

Հունիսի 8-ին ահազանգ էր ստացվել, որ Աբովյան քաղաքում հրկիզել են քաղաքապետի՝ ՔՊ-ական թեկնածուի նախընտրական շտաբներից մեկի պետի բնակարանն ու մեքենան։ Լուրը թերևս այսքան ինտրիգային չլիներ ու համարվեր շարքային հանցագործություն, եթե հրդեհն անմիջապես չնախորդեր Աբովյանի քաղաքապետի ընտրություններին ու տուժողը չլիներ ընտրական գործընթացում անմիջականորեն ներգրավված անձ։

Հունիսի 8-ին հրդեհի մասին շատ խոսվեց, ընդ որում՝ հենց իշխանության ներկայացուցիչների կամ Աբովյանում իշխանության թեկնածու թիմի անդամների կողմից, ընդ որում՝ ակնհայտ քաղաքական տողատակով։ Համենայն դեպս, հիմնական սլաքներն ուղղվում էին առանցքային մրցակցի ուղղությամբ։ «Լռության օրը» նման ակնարկներն անգամ, ըստ էության, օրենքի խախտում են, որովհետև կարող են հանիրավի ազդել էլեկտորալ տրամադրությունների վրա, մանավանդ, որ հրապարակ նետվող վարկածը չէր հիմնավորվում որևէ փաստով, իսկ Աբովյանի գործող ու վերընտրված քաղաքապետը ոչ միայն հակադարձում էր մեղադրանքներին, այլ պարզ տեքստով ակնարկում էր, որ հրդեհն՝ անկախ մոտիվներից, ամենաքիչը ձեռնտու էր իր թիմին։

Աբովյանում էլեկտորալ տրամադրությունները չփոխվեցին։ Ինչպես քարոզարշավի ողջ ընթացքում էր ակնհայտ, այնպես էլ ընտրությունների օրը պարզ դարձավ, որ գործող քաղաքապետն առաջատարն է։ Այլ խոսքով՝ հրդեհն էլեկտորալ տրամադրությունների վրա ազդեցություն չունեցավ։ Թերևս մեր հասարակությունը շատ ավելի խոհեմ է ու կարողանում է հասկանալ հին «տեխնոլոգիաների» իրական նպատակները։ Ի դեպ, նույն տրամաբանությամբ միանգամայն անհասկանալի է, թե ինչու ոստիկանությունը հենց ընտրությունների օրը բերման ենթարկեց Վահագն Գևորգյանի նախընտրական շտաբի մոտ երեսուն անդամների՝ իբրև թե առկա ահազանգերի, կարծեմ՝ ապօրինի զենք-զինամթերք պահելու կասկածանքով։ Զենք, կարծես, չհայտնաբերվեց, այդ փաստը չազդեց ո՛չ քաղաքապետի շտաբի գործունեության ու ո՛չ էլ աբովյանցիների ընտրական տրամադրությունների վրա, սակայն այդպես էլ անհասկանալի մնաց, թե ի՞նչ զենք էին փնտրում ոստիկանները ու ինչո՞ւ հատկապես այն թեկնածուի կողմնակիցների մոտ, որը հակադրվում էր իշխանության թեկնածուին։ Մինչդեռ՝ մեր հասարակությունն ու քաղաքական ուժերը պետք է հետամուտ լինեն այս հարցի պարզաբանմանը, որպեսզի նման դեպքերը մյուս ընտրությունների ժամանակ նախադեպ չդառնան։ Ի վերջո, նման կեղծ ահազանգերի միջոցով կարելի է կաթվածահար անել մի ամբողջ նախընտրական շտաբի գործունեություն, էլ չեմ ասում այն մասին, որ այդպես հնարավոր է «փչացնել» ցանկացած թեկնածուի, հատկապես՝ քվեարկության վճռորոշ ժամերի ընթացքում։

Սակայն վերադառնանք հրդեհին, որն, անկախ մոտիվներից, կարող էր մարդկային ճակատագրեր արժենալ։ Այնպիսի տպավորություն է, որ իշխանությունը դրա բացահայտմամբ հետամուտ էր, երբ դեռ տեղի չէր ունեցել քվեարկությունը։ Այլ խոսքով՝ փորձ էր արվում «կեղտ» գտնել Աբովյանի քաղաքապետի վրա՝ քվեարկությունից մեկ օր առաջ նրան վարկաբեկելու միջոցով։

Չստացվեց։

Համենայն դեպս, կասկած չկա, որ եթե անգամ մի փոքր ապացույց կամ հիմնավորում լիներ, ապա Գևորգյանի կողմնակիցներից որևէ մեկի վրա աղմկոտ գործ կհարուցվեր ու դա կներկայացվեր որպես «հին ընտրական մշակույթի» դրսևորում։ Այն, որ իշխանությունները հրդեհի մասին «մոռացել» են, հուշում է, որ դրանում Աբովյանի քաղաքապետի ու նրա թիմի մասնակցության վարկածն, այսպես ասած, «ջրվում» է։ Սակայն չի «ջրվում» հրդեհը, այդ հանցագործության մեղավորներին ու պատասխանատուներին բացահայտելու, պատասխանատվության ենթարկելու պահանջը։ Ավելին՝ հիմա նման կտրական պահանջ են դնում Աբովյանի ընտրություններում հաղթած թեկնածուի կողմնակիցները։

ԱԺ ԲՀԿ խմբակցության պատգամավոր Նաիրա Զոհրաբյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. «Սպասում ենք «Պաժառ» օպերացիայի բացահայտմանը Աբովյանում, քաղաքապետի ընտրության նախօրյակին, ընտրական «սեքընդ հենդ» տեխնոլոգիաների տրամաբանության շրջանակում, հանկարծ այրվում է մի մեքենա և մի տան դուռ... Եվ քանի որ այս ընտրական «պրիյոմը» մեր երկրի հերոսական ընտրական ավանդույթներում վաղուց արդեն «սեքընդ հենդ» կլասի էր, բնականաբար, «պաժառի» հերոստրատները չստացան իրենց ծրագրած քաղաքական և բարոյական էֆեկտը... Բայց մեր ոստիկանությունը, որը 1 տարի, մեկուկես ամիս ու մի քանի ժամ արդեն ժողովրդինն է, ուղղակի պարտավոր է գտնել «պաժառի» իդեոլոգիական հորը...»։

Խորհրդավոր հրդեհի բացահայտումն իրապես կապացուցի, որ մենք դուրս ենք եկել հին քաղաքական բարքերի ճահիճից, երբ ընտրական, քաղաքական գործընթացներին ուղեկցում էին աղմկոտ միջադեպեր, որոնք, որպես կանոն, մեկանգամյա օգտագործման համար էին նախատեսված ու մնում էին չբացահայտված։

ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ