Գեղամն ուզում էր, որ ամուսնանային, երեխա ունենային. «Որոգայթի» Գոքորի քույրը՝ եղբոր երազանքների, մեծ սիրո, և, իհարկե, նոր ֆիլմի մասին

Օրեր առաջ մեծ էկրան բարձրացավ «Որոգայթ» գեղարվեստական ֆիլմը՝ նկարահանված համանուն սերիալի մոտիվներով: Հնարավոր չէ ժխտել, որ ժամանակին սերիալի «համն ու հոտն» էին նաև 2009 թվականին ավտովթարի հետևանքով կյանքից վաղաժամ հեռացած Գեղամ Խանդիլյանն (Գոքոր) ու Արամ Միսկարյանը (Գարիկ): Թեև, արդեն իսկ կարելի է փաստել, որ տղաները ֆիլմում արժանի հետևորդներ ունեն՝ հանձինս Սոս Ջանիբեկյանի և Գրիշա Աղախանյանի:

Past.am-ը «Որոգայթի» պրեմիերայից օրեր անց զրուցեց Գեղամ Խանդիլյանի քրոջ՝ Դիանա Խանդիլյանի հետ, ով արդեն 10 տարի է՝ բնակվում է Իտալիայում:

-Դիանա, օրեր առաջ կայացավ «Որոգայթ» գեղարվեստական ֆիլմի պրեմիերան, ցավոք, առանց Գեղամ Խանդիլյանի և Արամ Միսկարյանի: Ի՞նչ եք կարծում, նոր դերակատարներով կընդունվի՞ ֆիլմը:

-Այո´, նոր «Որոգայթն» առանց տղաների նկարահանվեց, սակայն ասեմ, որ ֆիլմի անոնսը նայել եմ ու կարծում եմ, որ բավական լավ է ստացվել: Վստահ եմ, եթե Հայաստանից դուրս տանեն, նույնպես մեծ արձագանքի կարժանանա: Ցավում եմ, որ եղբայրս և Արամը չկան այս ֆիլմում: Չնայած, եթե նրանք ողջ լինեին, չգիտեմ՝ կլինե՞ր արդյոք ֆիլմ նկարահանելու այս մտահղացումը, թե՞ այլ ուղղությամբ կընթանար «Որոգայթի» ճակատագիրը: Ամեն դեպքում, երբ «Շանթ» հեռուստաընկերությունը հարցախույզ էր անցկացնում ժողովրդի շրջանում, շատերն էին շեշտում, որ թեև կցանկանան՝ նոր «Որոգայթ» ֆիլմը նկարահանվի, բայց առանց տղաների չի նայվի… Սակայն, ես գիտեմ, որ մեր ժողովուրդը կնայի ու կգնահատի Ռոման Մուշեղյանի և ստեղծագործական, դերասանական խմբի մեծ աշխատանքը՝ չմոռանալով Արամին ու Գեղամին: Հաջողություն եմ մաղթում նոր «Որոգայթին» և բոլոր դերասաններին:

-Կհիշե՞ք, երբ Գեղամը ստացավ այս ֆիլմում նկարահավելու առաջարկը, ի՞նչ զգացողություններ ուներ, ինչպե՞ս էր վերաբերվում իր մարմնավորած «Գոքորին»:

-Երբ նրան առաջարկել են «Որոգոյթում» խաղալ, ցավում եմ, բայց ես Հայաստանում չեմ եղել: Այդ հարցին, հավանաբար, մայրս ավելի լավ կպատասխանի (ժպտում է):

-Որպես դերասան՝ դա նրա առաջի՞ն փորձն էր:

-Այո´, առաջինն էր՝ չհաշված մի քանի գովազդում նկարահանվելը:

-Շատերը խոսում էին, որ Գեղամն իր տեսակով շատ նման է «Գոքորին» և սերիալում մարմնավորում է հենց իրեն: Դա այդպե՞ս է:

- Գիտեք, երևի թե «Գոքորի» կերպարն էր նման Գեղամին ու դրա համար Գեղամը դերասան չլինելով՝ լավ էր մարմնավորում: Չնայած Գեղամը հանցավոր կյանքից հեռու էր, նրա բաղկացուցիչ մասը չէր կազմում, բայց այդ աշխարհի մարդկանց հետ շփվելով՝ գիտեր նրանց կյանքը: Եղբայրս հանգիստ ու զուսպ էր, եթե, իհարկե, չզայրացնեին: Բայց Գեղամն ավելի շատ երաժշտության աշխարհի հետ էր կապված, քան քրեական կամ գողական:

-Իսկ ի՞նչ կապ ուներ երաժշտության հետ, ի՞նչ երաժշտություն էր սիրում:

-Լավ երաժշտության սիրահար էր: Սիրում էր ջազի բոլոր տեսակները, դա իր աշխարհն էր: Գիտեք, մենք այդ երաժշտության տակ ենք մեծացել. մայրս ջազ-երգչուհի է եղել, բոլոր երաժիշտները՝ Ակսել Բակունցը, Մալխասը, Ձախ Հարութը, Ռադիկ Գաբրիելյանն ու շատերը գալիս էին մեր տուն և փորձեր անում: Ամեն օր նրանց լսելով՝ իրենց երաժշտությունը սիրելով մեծացանք:

-Դիանա, ի՞նչ տվեց «Որոգայթ» սերիալը Գեղամին՝ բացի հայտնիությունից:

-Հնարավորություն տվեց, որ կարողանա ավելի շուտ իրականացնել իր կիսատ մնացած երազանքներից մի քանիսը՝ օգնել կարիքավոր երեխաներին և թափառական կենդանիներին:

-Ի՞նչ մասնագիտություն ուներ Գեղամը, մինչ սերիալն ինչո՞վ էր զբաղվում:

- Ավարտել էր էլեկտրամեխանիկական տեխնիկումը, հստակ մասնագիտություն չուներ: Դեռ 16 տարեկանից նա «սեղանիկ» ուներ, այնուհետև դիսկոտեկներ էր կազմակերպում: Երբ Ամերիկայից վերադարձավ, Snak սննդի կետ բացեց, բայց այնքան սրտաբաց էր, որ առաջ չգնաց:

-Ինչո՞ւ:

- Դե, բոլորի համար անվճար «բուռում» էր պատրաստում ու հյուրասիրում (ժպտում է): Ու, շուտով փակեց:

-Ամերիկայում երկա՞ր է ապրել:

- ԱՄՆ-ում երեք անգամ է եղել: Այնտեղ բարեկամ ունենք, իրենց ռեստորանում խոհարար-ձևավորող և ռեստորանի պատասխանատու էր: Գնալուց հետո մեկ տարին չլրացած վերադառնում էր: Իր սիրած կուռքերի տունն էր գնում, տեսնում կամ հենց իրենց հանդիպում, բայց կարոտում էր Հայաստանն ու մեզ և վերադառնում:

- Նկատե՞լ եք, Գեղամն օգտվո՞ւմ էր իր հայտնիությունից:

-Իհարկե ոչ, նա մնացել էր այնպիսին, ինչպիսին կար: Երբ իրեն մոտենում էին, ստորագրություն ուզում ու ցանկանում նկարվել, ասում էր, որ հասարակ մարդ է: Ստորագրություն չէր տալիս՝ ասելով. «Ես պրեզիդենտ չեմ» (ժպտում է):

-Երբ մարդիկ հաջողությունների են հասնում, նրանց շուրջ շատերն են հավաքվում՝ հանուն ճանաչման: Նա և՞ս բախվել էր նման իրականությանը:

-Այո´, իր մոտ ևս շատերը հավաքվեցին՝ կորած ծանոթ ու անծանոթ, բարեկամ: Գեղամը քմծիծաղով էր վերաբերվում նման բաներին: Բայց բոլորին միանգամից սրտին մոտ էր ընդունում:

-Իսկ ովքե՞ր էին նրա ընկերները, մտերիմները:

-Ընկերներ այլևս չուներ… Մանկության ընկերները տարբեր երկրներում էին ցրվել, հազվադեպ էր շփվում: Մի ընկերոջ հետ ծանոթացավ Ամերիկայում: Որպես սրտակից, լավ ընկեր՝ միայն նա մնաց իր կողքին: Իսկ բարեկամներից էլ միայն քեռուս տղայի ընտանիքի հետ էր մտերիմ: Մնացածն անցողիկ էին, Ինչպես հայտնվում, այնպես էլ անհետանում էին:

-Սիրո՞ւմ էր կիսվել ձեզ հետ, պատմել իր երազանքների, նպատակների, հաջողությունների ու անհաջողությունների մասին:

-Իհարկե, մենք միմյանց հետ կիսվում էինք: Բայց երբ արդեն Հայաստան տարին մեկ անգամ էի գալիս, արդեն քիչ էինք կիսվում: Պատճառն այն էր, որ այն երեք շաբաթը, որ այդտեղ էի լինում, գերադասում էինք անցկացնել այնպես, որ մեկ տարվա տեղը լրացվեր:

- Ինչի՞ց էր ամենից շատ սրտնեղում:

- Ընկերության բացակայությունից և նեղության մեջ գտնվող մարդկանց ու կենդանիների վիճակից:

-Դիանա, Ճիշտ է, մանկության ընկերները կողքին չէին, բայց նա կարող էր նոր ընկերներ ձեռք բերել, հատկապես իր ընտրած նոր ոլորտում: Ինչո՞ւ չէր մտերմանում: Չէ՞ր վստահում մարդկանց:

-Գիտեք, այլ բան է միասին մեծանալ և սրտակից ընկերներ լինել, այլ բան, երբ նոր ու տարբեր բնավորություններ ունեցող ընկերներ ես ձեռք բերում: Գեղամն արդեն ծանոթ էր մարդկային տեսակներին և գիտեր՝ հայտնի դառնալով՝ այդքան նոր մարդկանց մեջ լավ, իսկական ընկերներ գտնելը դժվար է: Նրա միակ լավ ընկերը իմ վերոնշյալ Ամերիկայի ընկերն էր, նա մինչև հիմա էլ մեր ընտանիքի կողքին է: Մնացածը նրա հետ միասին հեռացան մեր կյանքից:

-Ո՞րն էր նրա ամենամեծ երազանքը:

-Կարելի է ասել՝ կատարել էր իր երազանքների մեծ մասը… Մեծ ցանկություն ուներ ունենալ սիրած կին ու երեխաներ, լավ ընտանիք: Նորից կասեմ, որ ուզում էր բացել թափառական կենդանիների կացարան, օգնել մանկատներին: Նա այդ նպատակով էր ապրում: Ով ճանաչում էր Գեղամին, իմ խոսքերի իմաստը լավ կհասկանա:

-Հայտնիություն ձեռք բերած մարդկանց մասին հաճախ նաև բամբասում են: Նա և՞ս անցել է նման խոսակցությունների միջով: Ինչպե՞ս էր վերաբերվում այդ խոսակցություններին:

-Ցավալի է, որ Գեղամն այդ ճանաչմամբ ապրեց ընդամենը մեկ տարի: Սակայն այդ մեկ տարին էլ բավական եղավ, որ մարդիկ նրան քիչ թե շատ ճանաչեն ու լավ բաներ խոսեն իր մասին: Իհարկե, տհաճ խոսակցություններ էլ են եղել, բայց լավը, դրականը գերակշռում էր: Չնայած, այդ խոսակցությունները ոչ թե տհաճ կամ վատն էին, այլ պարզապես իրականությունից դուրս տեղեկություններ էին, որոնք չէին համապատասխանում ճշմարտությանը: Բայց երբ դրանք Գեղամի ականջին էին հասնում, ժպտում էր ու ասում. «Եկեք ինձ հարցրեք, ոչ թե անծանոթներին: Ես ձեզ իրականությունն իմ մասին կասեմ»… Շատ էր սիրում իր երկիրը՝ Հայաստանը, իր հայոց պատմությունը: Թեև Ամերիկայի մասին երազում էր, բայց երբ գնաց ու տեսավ՝ ասում էր. «Միևնույն է, իմ հողն ու ջուրն ուրիշ է»:

-Հավանաբար, շատ երկրպագուհիներ ուներ: Սիրո՞ւմ էր շփվել նրանց հետ:

-Այո´, շատ ուներ ու աշխատում էր բոլորի հետ շփվել: Երբ խանութ, սրճարան կամ ռեստորան էր մտնում, բոլոր կողմերից կանչում էին, նկարվում, խմեցնում, խոսեցնում: Գեղամը «ոչ» բառը հազվադեպ էր ասում:

-Դիանա, Գեղամն ունե՞ր սիրած աղջիկ, ում հետ ցանկանում էր կյանքը կապել:

-Ո´չ, նա սիրած աղջիկ չուներ և ցանկանում էր հանդիպել իր մեծ սիրուն: Սուտ խոսակցություններ էին՝ իբր սիրած աղջիկ ուներ, նշանվելու էր և այլն…

-Ինչպիսի՞ կին էր փնտրում իր համար:

-Փնտրում էր խելացի, հայկական համեստությամբ ու լատինական տաքարյունությամբ աղջկա (ժպտում է): Այո´, նա ծայրահեղությունից ծայրահեղություն միասին էր ուզում:

-Խանդո՞տ էր:

-Երբեմն այո: Բայց երբ իր սիրած աղջիկն իր կողքին էր, հանգիստ էր: Ասեմ ավելին, իր սիրելին, կինը պետք է հագնվեր գայթակղիչ: Նա գտնում էր, որ կինն իր գեղեցկությունը երբեք չպետք է թաքցնի:

-Ունեցե՞լ է մեծ սեր, թե՞ դեռ սպասում էր իր միակին:

-Ունեցել է, երբ 21 տարեկան էր: Մարիան եղել է նրա առաջին ու միակ սերը: Հետագայում կապերը միայն համակրանքի վրա են ձևավորվել:

- Ինչո՞ւ բաժանվեցին:

-Մարիայի հետ ես էի ծանոթացրել, միասին ջազ քոլեջում էինք սովորում: Սիրեցին միմյանց: Գեղամն ուզում էր, որ ամուսնանային, երեխա ունենային: Բայց բոլոր մայրերի պես իմ մայրն էլ ասաց. «Գեղամ, դեռ երիտասարդ ես ու բավականին չես վաստակում, որ կարողանաս ընտանիք կազմել, երեխայի մասին հոգ տանել: Մի քիչ համբերիր, երբ բացարձակ ապահովված կլինես, ընտանիք կկազմես»: Սակայն, ինչպես շատ դեպքերում է պատահում, ժամանակի ընթացքում թեթև վեճից նեղացան: Մարիան գնաց Ֆրանսիա, թեպետ կապը պահպանվում էր… Վերջին տարիներին, երբ Մարիան արդեն ընտանիք ուներ, Հայաստան եկավ ու հանդիպեցին Գեղամի հետ: Գեղամը վերջնական գիտակցեց, հասկացավ, որ իր սիրտն ազատ է: Արդեն փնտրում էր իր կյանքի մյուս կեսին: Սակայն չհասցրեց գտնել…

- Այժմ ձեր մայրն այստեղ՝ Հայաստանում, մենա՞կ է ապրում:

-Ես տարին մեկ անգամ Հայաստան եմ գալիս, մայրս էլ մեկ ամսով գալիս է ինձ մոտ, բայց նորից վերադառնում է Երևան: Մենակ չի թողնի Գեղամին, ամեն շաբաթ գնում է Գեղամի «տուն»…

-Դիանա, Գեղամն ո՞ւմ էր ամենից շատ վստահում:

-Առաջին հերթին ինքն իրեն, իր սրտին ու հոգուն, զգացողությանն էր վստահում, հետո մայրիկիս:

-Հետաքրքիր է, ինչպե՞ս կբնութագրեք ձեր եղբորը:

-Գեղամը շատ բարի մարդ էր: Կարծես ապրում էր ուրիշին ուրախացնելու համար, իր վերջին հագուստը կտար, միայն թե այդ ուրիշը տաք լիներ, չմրսեր… Հանգիստ բնավորություն ուներ, բայց երբ առիթ էին ստեղծում, բռնկվում էր իր տաք, հայկական բնավորությամբ: Ասեմ, որ շատ չէր սիրում կիսվել: Իր ներաշխարհը ոչ բոլորն էին ըմբռնում… Շատ լավ ու վատ բաներ էր տեսել ու մինչև իր կյանքի վերջ պահեց իր մեջ: Ով իր լռության մեջ նրան հասկանար, Գեղամը նրա համար կյանքը կտար: Ափսոս, շատ կարճ տևեց ամեն ինչ, ժողովուրդը նրան շատ չճանաչեց: Այն ժամանակ շատ չէին անդրադառնում, այդ հիմա է, որ երկու ժամը մեկ կարող ես կարդալ դերասանների մասին: Բայց ես ուրախ եմ, որ թեկուզ այդ մեկ տարվա մեջ մարդիկ հասցրեցին նրան ընկալել իր վատ ու լավ հատկանիշներով: Այդ չարաբաստիկ, ծանր օրերին ժողովուրդը մեզ հետ հավասար լացում ու սգում էր Գեղամի և Արամի մահը… Իմ ու ընտանիքիս կողմից շնորհակալություն եմ հայտնում աշխարհի ողջ հայերին, ովքեր մեր կողքին էին ու մինչ օրս էլ կան:

-Դիանա, եթե չեմ սխալվում, ձեր որդուն նրա անունով եք կոչել: Նմա՞ն է փոքրիկ Գեղամն իր քեռուն:

-Այո´, փոքրիկիս անունը Դանիել-Գեղամ Պելլեգրի է: Իր քեռու հայացքն ու բնավորությունն ունի (ժպտում է): Նա դեռ 3 տարեկան է, բայց ասում է՝ քեռի Գեղամ, ծնունդդ շնորհավոր:

Նելլի Մարգարյան