Պա­տա­հա­կա­նու­թյո՞ւն, թե՞ օրի­նա­չա­փու­թյուն. ի՞նչ է մեզ սպաս­վում

Անցած շաբաթ Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը երկու հանդիպում անցկացրեց սեփական հարկի տակ:

Նախ՝ արտաքուստ սպասելի, իսկ իրականում ցավալի պարտություն կրեցինք Իտալիայի շատ ուժեղ հավաքականից, հավաքական, որը միանձնյա գլխավորում է մեր խմբի մրցաշարային աղյուսակը՝ վեց խաղում տոնելով վեց հաղթանակ:

Այնուհետ «կենաց-մահու» հանդիպում անցկացրեցինք Բոսնիա և Հերցոգովինայի հավաքականի հետ: Այս հանդիպման հաղթողը տեսական շանսեր էր ստանում պայքարել երկրորդ ուղեգրի համար (կրկնենք՝ Իտալիայի հավաքականը մեր խմբում փաստացի մրցակցությունից դուրս է):

Հայաստանի հավաքականը հաղթեց 4:2 հաշվով: Արդյունքում խմբում Հայաստանը միակ հավաքականն է, որը Ֆինլանդիայի ընտրանու հետ կարող է պայքարել երկրորդ հորիզոնականի համար, քանի որ Բոսնիա և Հերցոգովինայի հավաքականը ֆիններից հետ է մնացել ամբողջ 5 միավորով, հույները, սեփական հարկի տակ անակնկալ կերպով երկու միավոր կորցնելով Լիխտենշտեյնի հատ խաղում, ընդհանրապես դուրս մնացին պայքարից, դե, իսկ Լիխտենշտեյնի հավաքականի մասին խոսելն ավելորդ է, քանզի սա նրանց առաջին միավորն էր:

Առաջիկա հանդիպումը մեր ընտրանին անցկացնելու է հենց նրանց հետ, և հաղթանակի դեպքում շանսերն առավել առարկայական են դառնում: 

Այդ պարագայում հաջորդ խաղը, որը կայանալու է Ֆինլանդիայում, կարող է ճակատագրական լինել թե՛ Հայաստանի, թե Ֆինլանդիայի հավաքականների համար:

Թեպետ, պետք է հաշվի առնել, որ հույներին սեփական հարկի տակ ընդունելուց հետո վերջին տուրում հյուրընկալվելու ենք իտալացիներին:

Հիմա՝ մի քանի խոսք մեր ընտրանու խաղի մասին: Մի շատ ուշագրավ փաստ: վերջին չորս խաղում մեր տղաները դարձել են արագ գոլի հեղինակ՝ մրցակիցների դարպասը գրավելով առաջին տասը րոպեներին: Սակայն Իտալիայի ու ԲՀ-ի հավաքականների հետ հանդիպումներում շատ արագ էլ ընդունել ենք պատասխան գնդակը: 

Եվ եթե բոսնիացիների հետ խաղում չընկճվեցին, ապա իտալացիների դեմ պայքարում անհասկանալի ինչոր բան կատարվեց թիմի հետ:

Տղաները կարծես միանգամից կորցրեցին վստահությունը, չէին հասկանում, թե ինչ պետք է անել խաղադաշտում, իսկ Ալեքսանդր Կարապետյանի՝ բացարձակ հորինված կարմիր քարտից հետո լրիվ կորցրեցին խաղի թելը:

Ասել, որ մեր ֆուտբոլիստները վատ էին խաղում, նշանակում է մեղանչել արդարության դեմ: 

Սակայն բանն այն է, որ ընդհանուր առմամբ բավարար խաղամակարդակն այդ հանդիպման ժամանակ ապահովվում էր մի քանի ֆուտբոլիստների շնորհիվ, իսկ թիմային գործողությունները կաղում էին: 

Հատկապես անհասկանալի էր, թե ինչ է ցանկանում դաշտում ստանալ գլխավոր մարզիչը. չկար ո՛չ միտք, ո՛չ ծրագիր: Սա թույլ տվեց ֆուտբոլային մասնագետների ու ֆուտբոլասերների մեծ մասին վերստին հիշել, որ մենք «մարզիչ չունենք»:

Իհարկե, ինչպես հաճախ է պատահում (դե, սիրուց ատելություն կես քայլ է), բոսնիացիների հետ խաղից հետո հանկարծ մարզիչը «հայտնվեց», այն էլ՝ ինչպիսի մարզիչ: 

Սակայն մեր մարզչի նկատմամբ մեծագույն հարգանքով հանդերձ, իրականությունն այն է, որ Արմեն Գյուլբուդաղյանցը, որքան էլ մեր ունեցածների մեջ լավագույններից է, այնուամենայնիվ, հավաքականի մարզչի «չի ձգում»:

Իմիջիայլոց, վատ չէր լինի, եթե պարոն Գյուլբուդաղյանցը հետխաղային ասուլիսների ժամանակ ոչ թե խաղը պատմեր (դա մենք էլ ենք տեսել), այլ մասնագիտական գնահատականներ տար՝ ինչու-ի հանգվույն: 

Բոսնիա և Հերցոգովինայի հավաքականի դեմ հանդիպմանը միակ բանը, որը «մարզչական» էր, խփած գոլից հետո հետ քաշվելու պրակտիկայի վերացումն էր:

 

Մնացյալը փաստացի ստացել ենք ֆուտբոլիստների համառության, նվիրումի ու այն գիտակցման շնորհիվ, որ «սա վերջին շանսն է»: 

Գումարած՝ Հենրիխ Մխիթարյանը, որը վերջապես հավաքականում ցույց տվեց իր լավագույն որակները՝ իսկական թիմի ավագի պես ամբողջ խաղն իր վրա վերցնելով:

 

Այսպես կարելի է հաղթել Լիխտենշտեյնին, նաև՝ Հունաստանին, սակայն շատ դժար է լինելու ֆինների ու իտալացիների հետ խաղերում: Առավել ևս, որ ակնհայտ խնդիրներ ունենք թիկունքում:

Վերջին խաղերում բաց թողած 5 գոլերից չորսը «կերել ենք» գրեթե նույն ոճով, ինչը պետք է մտահոգի գլխավոր մարզչին: Իհարկե, հասկանալի է, որ մարզիչը «խաղում» է այն կադրերով, ինչ կա ձեռքի տակ, սակայն մասնավորապես Իտալիայի հետ խաղում, երբ հինգերորդ րոպեից ակնհայտ էր իտալացիների ձեռագիրը, գրեթե 60 րոպե պահանջվեց «գլխի ընկնելու», որ հակառակորդի 4 ու 14 համարները եզրերով պարզապես քայքայում են մեր պաշտպանությունը, իսկ պաշտպանության կենտրոնում հանդես եկող ֆուտբոլիստները խանգարում են միմյանց: 

Այնպես որ, հնարավոր չէ միայն հարձակման թևի ֆուտբոլիստների հաշվին միշտ հաջողության հասնել, այսինքն՝ միշտ խփել այնքան գոլ, որքան անհրաժեշտ է հաղթանակի համար, երբ պաշտպանությունն անընդհատ գոլեր է թողնում: Ասվածի վկայությունը փխած ու բաց թողած գնդակներն են՝ 12:11:

Ինչևէ, փաստը մնում է փաստ, որ մենք ունենք 9 միավոր, երեք միավորով ենք հետ մնում ֆիններից, ու Լիխտենշտեյնին հաղթելուց հետո Ֆինլանդիայում հանդիպումը կարող է ունենալ Իռլանդիայի հետ հայտնի հանդիպման արժեքը:

Տա Աստված, որ հույների ու բոսնիացիների դեմ տարած հաղթանակները հետագայում օրինաչափություն դառնան, այլ ոչ թե դիտարկվեն որպես սենսացիաներ կամ պատահականություններ:

ԱՐՍԵՆ ՍԱՀԱԿՅԱՆ