Աշ­խար­հում չկա առա­վել տխուր վեպ, քան վե­պը սի­րի­ա­կան վի­նեգ­րե­տի մա­սին. ինչպե՞ս ծնվեց անհասկանալի որոշումը

svpressa.ru-ն «Սիրիական վինեգրետ. Էդուարդ Լիմոնովը սիրիական Քրդստանի իրավիճակի մասին» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ քաղաքականության մեջ չի լինում այնպես, որ մի ժողովուրդը լավն է, իսկ մյուսը՝ վատը: Ավելի լավ է ընկերություն անել և պայմանավորվածություններ ձեռք բերել այն ազգերի հետ, որոնք չունեն ընդհանուր սահմաններ Ռուսաստանի հետ: 

Ընդ որում, հարց է, թե արդյոք հնարավոր կլինի՞ ընկերություն անել: 

Օրինակ՝ Ուկրաինայի հետ հաստատ խաղաղություն չի լինի, քանի որ նրանք արդեն ռուսներին ատում են այնպես, ինչպես լեհերը, որոնց մոտ այդ ատելությունը կուտակվել է դեռևս միջին դարերից: Իսկ, օրինակ՝ Մեծ Բրիտանիան, թեև ընդհանուր սահման չունի Ռուսաստանի հետ, բայց դարձյալ խիստ վատ է վերաբերվում ռուսներին: 

Հայերն ասում են, որ ցեղասպանության ժամանակ իրենց կոտորել են ոչ այնքան թուրքերը, որքան քրդերը: Իսկ այսօր թուրքերը քրդերի ամենակատաղի և դաժան թշնամիներն են: 

Ընդ որում, Թուրքիայի տարածքում ներկայումս 20 միլիոն քուրդ կա: Իսկ ընդհանրապես քրդերի քանակը մոտ 40 միլիոն է: Քրդերի բախտը չի բերել, նրանք աշխարհի ամենամեծ բաժանված ժողովուրդն են և պատկանում են չորս երկրների՝ Թուրքիա, Սիրիա, Իրան և Իրաք: 

Իրանում 5,5 միլիոն քուրդ կա, իսկ Իրաքում և Սիրիայում՝ մոտ 14,5 միլիոն: Քրդերը անգամ քնի մեջ են տեսնում իրենց անկախ պետությունը: Եթե նման պետություն ստեղծվի, ապա այն կչեզոքացնի Թուրքիային առնվազն մի հարյուր տարով և ձեռքի հետ էլ նրա տարածքները կփոքրացնի: Իսկ ինչո՞ւ է պետք դա իմանալը:

 Պետք է նրա համար, որ Ռուսաստանին շահավետ կլինի Մերձավոր Արևելքում աջակցել քրդերին, քանի որ Ռուսաստանի ազգային շահերը պահանջում են, որ լինի քրդական պետություն: Իսկ դրա փոխարեն Ռուսաստանը միշտ աջակցել է դավաճան, խորամանկ, պրագմատիկ և նենգ թուրքերին: 

Եթե փորձենք հասկանալ, թե ինչու է հիմա աջակցում թուրքերին, ապա հետաքրքիր պատկեր է ստացվում. ԱՄՆ-ը աջակցում է քրդերին, իսկ ռուսները չեն աջակցում, քանի որ ամերիկացիներն են աջակցում, և փոխարենը փրկում են Էրդողանին, չնայած նրա թիկնապահը հեռուստատեսության ուղիղ եթերում սպանում է դեսպան Կառլովին, խփված ինքնաթիռի օդաչու Պեշկովին սպանում են օդապարիկով իջնելիս և այլն, և այլն: Իսկ ի՞նչ է պատահել: 

Պարզվում է՝ ռուսները շատ են ուրախացել, որ անիծյալ ՆԱՏՕ-ից թուրքական ձկնիկը լողում է Ռուսաստանի ուղղությամբ, ինքնագնահատականն աճել է: Ուրախացել են այն երեխաների նման, որոնց հաջողվել է իրենց շարքերը քարշ տալ հարևան բակի երեխային՝ չնայած գիտեն, որ նա խիստ հաշվենկատ է: Եվ ստացվել է այն, ինչ պետք է ստացվեր. Թուրքիան, խախտելով բոլոր պայմանավորվածությունները և բացարձակապես սեփական շահերը հետապնդելով, ներխուժել է սիրիական Քրդստան՝ քանդելով Ռուսաստան-Իրան-Սիրիա-Թուրքիա հանգույցը: 

Այդ ամենից անգամ ինքը՝ Էրդողանն է թեթև շփոթվել, բայց մտածելով, թե ինչպես դուրս գա իրավիճակից, անմիջապես թռել է Սոչի՝ Պուտինին հանդիպելու: 

Պուտինի հետ Սոչիում վեցժամյա քրտնաթոր զրույցից հետո ծնվել է անհասկանալի որոշում. Ռուսաստանը պարտավորվում է ճնշում գործադրել քրդերի վրա, որպեսզի նրանք կարճ ժամկետում դուրս գան «անվտանգության գոտուց»: Իսկ ստացվում է այն, որ Թուրքիան Ռուսաստանին ուղղակի շանտաժի է ենթարկում: 

Ինչպե՞ս կարող են այդ գոտում բնակվող քրդերը լքել այն, չէ՞ որ նրանք այնտեղ ուղղակի բնակվում են, նրանք այնտեղ քաղաքներ ունեն, այնտեղ երեխաներ և կանայք են բնակվում: Արդեն իսկ 300 հազար գաղթյալներ լքել են սիրիական Քրդստանը, հարց է ծագում՝ արդյո՞ք մնացածը ևս կլքեն: 

Ընդհանուր առմամբ այս ամենը կոչվում է ժողովրդի արտաքսում իրենց բնակության վայրից, որը հանդիսանում է միջազգային հանցագործություն: 

Ըստ Սոչիում ձեռք բերված պայմանավորվածությունների, սիրիական Քրդստանի տարածքում ներկայումս գտնվում է երկու կառավարական բանակ (Սիրիա և Թուրքիա) և ռուսական ռազմական ոստիկանությունը: Գումարած դրան՝ այնտեղ են նաև ԻԳԻԼ ահաբեկչական պետության դեմ պատերազմում կոփված քրդական զինված խմբավորումները և նաև թրքամետ Սիրիական ազատագրական բանակի հրոսակները: 

Մոսկվան ոչ միայն Անկարային է հանձնել «անվտանգության գոտին», այլ նաև պարտավորեցրել է Ասադին՝ օգնել իր հին թշնամի Էրդողանին: 

Նշված բանակների զինծառայողների և հրոսակների մոտ լրիվ անկառավարելի վիճակ է: 

Եվ այդ իսկ պատճառով վաղ թե ուշ (ավելի շուտ վաղ, քան թե ուշ) տեղի կունենան զինված ընդհարումներ և ջարդեր: 

Պետք է սպասել վատ լուրերի բոլորի համար: Այս ամենին գումարած՝ ամերիկացիներն էլ հեռացել են: Այնպես չէ, որ գնացել են, և այնպես էլ չէ, որ մնացել են: 

Վերադարձել են իբր թե նավթային դաշտերը պաշտպանելու համար: Իսկ հիմա էլ հայտարարել են, թե կարողացել են վերացնել ԻԳԻԼ-ի ղեկավար խալիֆ ալ Բաղդադիին: 

Եթե դա այդպես է, ապա Թրամփը փորձում է կոմպենսացնել ամերիկյան զորքերի հեռացումը Սիրիայից ալ Բաղդադիին վերացնելով: 

Բայց հարց է՝ արդյոք վերացրե՞լ են: 

«Աշխարհում չկա առավել տխուր վեպ, քան վեպը սիրիական վինեգրետի մասին»: 

Ահա այդպես:

Կամո Խաչիկյան