Ժողովրդի կարծիքի հետ հաշվի չնստելով՝ կարճ ժամանակում կարելի է մնալ միայն ֆեյքերի հույսին

Վերջին շրջանում տեղի ունեցող քաղաքական զարգացումները վկայում են, որ իշխանությունները իրենց քաղաքական ուղեգիծը առաջ մղելիս մտադիր չեն երկխոսել հասարակության հետ: 

Դրա մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ կառավարությունն անդրդվելի է այն հարցերում, որտեղ հանդիպում է հասարակության դիմադրությանը: 

Հանրությունը պահանջում է, որ կառավարությունը հրաժարվի բուհերում հայագիտական առարկաները ոչ պարտադիր դարձնելու իր որոշումից, չֆինանսավորի այնպիսի միջոցառումներ և ֆիլմեր, որոնց բովանդակությունը հասարակության համար անընդունելի է, մեքենաների մաքսազերծման խնդիրը կանոնակարգի և այլն, և այլն: 

Եվ քանի որ իշխանությունը չի պատրաստվում ընդառաջ գնալ հանրային պահանջներին, դրա արդյունքում էլ բողոքի ակցիաներ են սկսվել, այդ թվում՝ ԿԳՄՍ նախարար Արայիկ Հարությունյանի հրաժարականի պահանջով: 

Չնայած վերջին օրերին բողոքի ալիքը շարունակում է ստվարանալ, շարժմանը միանում են դասախոսներ, մշակույթի գործիչներ, սակայն Փաշինյանը, որը հենց իրեն է համարում վարվող քաղաքականության գլխավոր պատասխանատուն, անտեսում է բողոքավորների պահանջները: 

Մամուլում էլ տեղեկություններ տարածվեցին, որ վերջինս այդ առիթով հայտարարել է. 

«Եթե անգամ 10 հազար մարդ փողոց դուրս բերեն, եթե անգամ 24 ժամ նստացույց անեն, ինձ համար դա մի ցենտի արժեք չունի։ Արայիկ Հարությունյանը շարունակելու է պաշտոնավարել»։ 

Ինչպե՞ս է ստացվում, որ իրեն ժողովրդի վարչապետ համարող անձը, ով չի զլանում պոպուլիստական հայտարարություններ անել, թե Հայաստանում իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին, իսկ ինքն ընդամենը ժողովրդի կամքի իրագործողն է, նույնիսկ մտադիր չէ քննարկել իրենց քաղաքականությանը վերաբերող հարցերը մտահոգ քաղաքացիների հետ, ավելին՝ ուսանողների հետ «ձեռքի հետ» հանդիպման ժամանակ էլ կտրուկ հայտարարեց, որ իր համար անընդունելի են նրանց պահանջները: 

Թերևս այս հանգամանքը պայմանավորված է նրանով, որ իշխանությունը, համարելով, որ արդեն ստացել է ժողովրդի ձայների մեծամասնությունը, վստահ է, որ այլևս ժողովրդի մտահոգություններին տեղ տալու կարիքը չկա, իրենք անսխալական են, երկնքից իջած մանանա են նույն այդ հասարակության համար: 

Այսպիսի երևույթը միայն Հայաստանում չէ, որ տեղի է ունենում, այն բոլոր երկրներին էլ բնորոշ է, երբ մեծ քվե ստացած և բարձր ինքնավստահություն ունեցող իշխանությունը սկսում է մեծամտանալ ու կտրվել ժողովրդից: 

Սակայն ինչքան ժողովրդի ձայնը անտեսվում է իշխանության կողմից, այնքան հասարակական դիմադրության դիապազոնը ավելի է ընդլայնվում, ընդդիմադիր օրակարգի շուրջ համախմբվում են տարբեր ուժեր, նոր նախաձեռնություններ են ի հայտ գալիս: 

Վերջին այսպիսի նախաձեռնություններից մեկն էլ «Վերնատուն» հասարակական-քաղաքական ակումբի ձևավորումն էր, որին մասնակցում են տարբեր քաղաքական ուժերի, ինչպես նաև հասարակական սեկտորի ներկայացուցիչներ: 

Սա ինքնին քաղաքական դաշտի հստակեցման նոր ազդակ է: 

Ըստ էության, վերջին զարգացումները ցույց են տալիս, որ ընդդիմադիր դաշտում տեղի է ունենում կոնսոլիդացիայի պրոցես, որը ցանկության դեպքում կարող է ժողովրդի շատ մեծ մասսաների ոտքի հանել: 

Սակայն Փաշինյանը չի ցանկանում նկատել, թե ինչպես են հասարակության շրջանում աճում ընդդիմադիր տրամադրությունները, և փորձում է ի ցույց դնել, թե այդ բողոքները ժողովրդի հետ կապ չունեն, այլ դրանք ուղղակի հրահրվում են դավադիր ուժերի կողմից: 

Ուստի պատահական չեն «քայլողների» կողմից հրապարակ նետվող տեսակետները, թե նախկինների հետ ասոցացվող որևէ ուժ հաջողության հասնել չի կարող: 

Ի դեպ, սա էլ է ավելորդ ինքնավստահության դրսևորում, քանզի միշտ դժվար է ուղիղ նայել իրականության աչքերին: 

Ամեն դեպքում, եթե, այսպես ասած, նախկինների գործոնը անընդհատ շահարկվում է, միևնույն է, դա չի փոխում իրականությունը, այն է՝ իշխանության վարկանիշը օրավուր գահավիժում է, իսկ ընդդիմադիր տրամադրությունները գնալով ահագնանում են: 

Հնարավոր չէ իրականությունը ծածուկ պահել ժողովրդից և փորձել լայվերով և սելֆիներով ցույց տալ, թե իշխանությունը դեռ մնում է մեծամասնության համակրանքը վայելող: 

Իրականում նույն այդ ընդդիմադիր դաշտը շատ բան չունի անելու, քանզի Փաշինյանի թիմը մեծագույն հաջողությամբ կարողացավ այդ մեծամասնությունը դարձնել փոքրամասնություն: 

Իսկ ընդհանրապես, ժողովրդի կարծիքի հետ հաշվի չնստելու արդյունքում մի օր իշխանությունները կարող է և անակնկալի գան՝ տեսնելով՝ մնացել են միայն ֆեյսբուքում իրենց սատարող ֆեյքերի հույսին:

ԱՐՏԱԿ ԳԱԼՍՏՅԱՆ