Երգի՞, գաղափարի՞, թե՞ քաղաքականության պայքար եվրոպական բեմում

Վերջին տարիներին «Եվրատեսիլում» ներմուծված նոր կանոնները նպաստել են մրցույթի ավելի քաղաքականացմանը: Եթե մինչ այդ հանդիսատեսը քվեարկում էր իր հավանած երգի օգտին՝ երբեմն մի կողմ դնելով քաղաքական իրավիճակները, ապա այժմ հանրային ժյուրին «հսկում» է այս իրավիճակը: Օրինակ՝ «Genealogy»-ին Չեխիայի հանդիսատեսի քվեարկությամբ տրված բարձր միավորները ժյուրիի 50% ձայնով դարձան ընդամենը 2 միավոր: Սա այն օրինակն է, երբ միավորները որոշվում են տվյալ երկրի հանրային հեռուստաընկերության ընտրած ժյուրիի կողմից: Գուցե Պոլինա Գագարինան չհաղթեց «Եվրատեսիլ 2015»-ը, քանի որ Եվրոպային Ռուսաստանի հաղթանակն ուղղակի պետք չէ՞ր:
Ինչևէ, եվրատեսիլյան մեր մասնակիցները պատշաճ և գեղեցիկ ելույթ ունեցան: Գաղտնիք չէ, որ այս տարվա մեր մասնակցությունն ավելի շատ ենթադրում է կոնկրետ մեսսիջի տարածում, քան հաղթանակ, բայց նաև հարց է առաջանում, թե որքանո՞վ է հետաքրքրում Եվրոպայի ժամանակակից հանդիասատեսին մեր քաղաքական մեսսիջը, և արդյո՞ք նա կհասկանա, թե ինչ խորհուրդ ունեն մանուշակագույն երանգները, երգի ենթատեքստը և այլն:
Գուցե հետաքրքրեր, եթե Հայաստանը լիներ առաջին հնգյակում, գոնե տասնյակում, սակայն «Genealogy»-ին հետաքրքրող հորիզոնականներից իջեցնելու խնդիրն արդեն լուծված էր 42 երկրների կամ դրանց ժյուրիների քվեարկությամբ:
Բացի դրանից, պետք է հասկանալ նաև՝ ում ձեռքում են մեսսիջներ տարածելու «սարքերը»: Հետաքրքիր է, բայց այս անգամ Կոնչիտան արդեն սիրված էր, եթե ոչ սիրված՝ գոնե սովորական էր հանդիսատեսի համար: Ի՞նչ է ստացվում:
Սա այն «նորամուծությունն» էր, որը, եթե բնական էր միայն Եվրոպայի համար 2014-ին՝ այս տարի արդեն բնական, նորմալ երևույթ էր մյուս բոլոր մասնակից երկրների համար: Կոնչիտան բեմում էր, կանաչ սենյակում, ետնաբեմում և ամենուր: Կոնչիտան անընդհատ գովազդվում էր աշխարհի ամենադիտվող շոուի՝ միլիոնավոր հեռուստադիտողներ ունեցող «Եվրատեսիլի» ընթացքում: Ահա սա է այն մեսսիջը, որ տարածել ու տարածում է Եվրոպան:

Արուս Տիգրանյան