Սուսաննա Ղազարյան. Բանաստեղծական ընտրանի (Շաբաթօրյա ընթերցումներ «Փաստ» օրաթերթից)

«ՓԱՍՏ» ՕՐԱԹԵՐԹԸ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒՄ Է «ՇԱԲԱԹՕՐՅԱ ԸՆԹԵՐՑՈՒՄՆԵՐ» ՇԱՐՔԸ՝ ՆԵՐԿԱՅԱՑՆԵԼՈՎ ՀԱՅ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՆՄՈՒՇՆԵՐԻՑ, ԱՅԴ ԹՎՈՒՄ՝ ՄԵՕՐՅԱ ԳՐՈՂՆԵՐԻ: ԱՅՍ ԳՈՐԾՈՒՄ ՄԵԶ ՄԵԾԱՊԵՍ ԱՋԱԿՑՈՒՄ Է ՀԱՄԱՀԱՅԿԱԿԱՆ ԳՐՈՂՆԵՐԻ ՄԻՈՒԹՅԱՆ ՆԱԽԱԳԱՀ, ԳՐԱԿԱՆԱԳԵՏ ԱԲԳԱՐ ԱՓԻՆՅԱՆԸ, ԻՆՉԻ ՀԱՄԱՐ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՆՔ:

ՍՈՒՍԱՆՆԱ ՂԱԶԱՐՅԱՆ

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԱԿԱՆ ԸՆՏՐԱՆԻ

ԹՌԻՉՔ

Դու դարի ջահակիր մունետիկ 

Վառվեցիր լուսեղեն օրերում 

Եվ որպես մի ամրոց անառիկ`

 Չիմացար` ինչպես են կոտրվում: 

Քո փխրուն կեցվածքի մեջ Աստված 

Կռել է երկաթե մի ոգի, 

Որ պիտի լույս հղի անդադար 

Եվ ցաված հոգիներ ամոքի: 

Դու գիտես շարժումը այս կյանքի… 

Եվ գիտես` ինչ ասել է ամբոխ, 

Կարող ես դեմ գնալ թույլ կամքին, 

Բայց նաև` չպահել քեն ու ոխ: 

Քեզ երկնի կապույտն է գրավում, 

Դու հոգով թռչուն ես, իմացի՛ր, 

Դեպ անմահ արևն ես խոյանում` 

Հուրհրան սլացքով քո անծիր…

.......-ԻՆ

Մեզ տրված են տարբեր կյանքեր. 

Քեզ թագուհու, ինձ պոետի, 

Փշրել ենք մենք բազում սրտեր` 

Ուժգնությամբ Հայկյան նետի: 

Ժամանակից չհասկացված` Հոգուդ մեջ ցավ կուտակեցիր, Կյանքդ հողին էր ընծայված` 

Հոգուդ ցավը ինձ թողեցիր: 

Ու ապրում եմ այս գորշ դարում 

Պաղ մարդոց մեջ` մենակ, անսեր, 

Քո անցյալն եմ ես խնկարկում, 

Ոգիդ է ինձ տալիս թևեր:

***

Լքում եմ ձեր փտած նավը Եվ գնում եմ հեռո՜ւ-հեռո՜ւ, 

Ինձ նման խենթ երազողին 

Դուք չեք կարող դարձնել հլու: 

Մի ողջ սերունդ տանուլ տվիք՝ 

Խոնարհության խաչին գամված, 

Ձեր անցյալից դասեր չառաք, 

Դարձաք ծառա՝ ձեր իսկ բնում:

 Ծառայում եք սրան-նրան, 

Հպատակ եք՝ բայց ոչ Աստծուն, 

Այդպես էր, որ չար սատանան 

Եկավ, դարձավ ձեզ տիրակալ: 

Հոգնել եմ ձեր խեղճությունից, 

Ձեր նավի մեջ ես էլ չկամ, 

Բայց փրկության հույսն իմ սրտում` 

Գուցե մի օր վերադառնամ:

ԵՍ ԱՅԼԵՎՍ ՉԿԱՄ

Քո թացվող աչքերի 

Դատարկ բների մեջ Էլ չփնտրես ինձ. 

Մոռացումի ցավից 

Հոգիս ընդարմացել` 

Ես այլևս չկամ, 

Ես այլևս ես չեմ: 

Անքուն գիշերներիդ Խավար կտավի մեջ 

Ես ուրվական դարձած` 

Խորտակվում եմ, ասես, 

Ունայնության ծովում: 

Քո սին երազների 

Անբույր հեռուներում 

Էլ չփնտրես ինձ. 

Ես այլևս ես չեմ, 

Ես այլևս չկամ:

***

Նավավարի նման 

Փոթորկուն ու խիզախ 

Ես քայլում եմ անվախ` 

Հոգումս խինդ, ծիծաղ: 

Չեն տապալի էլ ինձ 

Քամիները ցասկոտ, 

Ես քայլում եմ անխինդ 

Ճամփաներով քարոտ: 

Իսկ թե ուր է տանում Ծովի քամին այն խենթ, 

Գնում եմ` իմ հոգում Փոթորիկ ու տարերք: 

Նավավարի նման 

Հողմածեծ ու հպարտ

 Ես հաղթել եմ վաղվա 

Ժամանակին անսանձ:

ԵՍ ՉԳԻՏԵՄ…

Ես չգիտեմ` լուսաբացին ինչ կլինի… 

Բայց արևներ գլորվեցին մինչ լուսաբաց, 

Ու թե հանկարծ սիրախաղն 

այս շուտ ավարտվի` 

Ես կմնամ իմ հուշերի անկողնում թաց: 

Կբարուրվեմ քո ձեռքերի տաք սավանում` 

Իբրև սիրված ու լիահույս մի քնքուշ կին, 

Հեռանալիս քեզ չեմ ասի վերադարձիր` 

Գնացողը էլ երբևէ ետ չի դառնում: 

Ես չգիտեմ` լուսաբացին ինչ կլինի…

 Բայց սիրո մեջ` ով է հաշիվ-հաշվարկ անում:

 Հիմա ամուր ու սիրատենչ դու ինձ գրկիր` 

Մեկ է` վաղը արդեն ոչինչ չի խոստանում…