Վարկանիշ պահպանելու մեթոդներն սկսում են չաշխատել

Յուրաքանչյուր ժողովրդավարական երկրի զարգացման համար նախ և առաջ պետք է ձևավորվի բարենպաստ քաղաքական միջավայր, որի դեպքում հնարավորություն կստեղծվի քաղաքական ուժերի միջև կառուցողական երկխոսություն ծավալել։ 

Դրա համար ընդդիմության քննադատությունները իշխանությունների տարբեր բացթողումների շուրջ պետք է լինեն հասցեական, իսկ իշխանությունները հաշվի նստեն դրանց հետ՝ փորձելով ավելի արդյունավետ աշխատել և հաշվետու լինել հանրությանը։ 

Սակայն, որքան էլ զարմանալի է, մեզանում իշխանափոխությունից ի վեր քաղաքական դաշտում այդպես էլ կառուցողական միջավայր չի ձևավորվում, խնդիրները վեր հանելու ու դրանց շուրջ լուծումներ գտնելու փոխարեն, հանրության ողջ ուշադրությունը սևեռված է այնպիսի հարցերի վրա, որոնց կարևորությունը պետության համար գրեթե աննշան է։ 

Եվ, ըստ էության, տեղի է ունենում քաղաքական օրակարգի պրիմիտիվացում, քաղաքական օրակարգ են ներմուծվում ճղճիմ հարցեր։ 

Վերջին օրերին ականատես եղանք, թե ինչպիսի բուռն արձագանքի արժանացավ գրիչի հայտնի պատմությունը, և, ըստ այդմ, քծնելու թեմայի արծարծումը դարձավ քաղաքական առանձին թեմա։ 

Սա հիմնականում պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ վարչապետ Փաշինյանը հատուկ ձգտում ունի մշտապես մնալ հանրության ուշադրության կենտրոնում։ Եթե հանկարծ վարչապետը որոշ ժամանակ դուրս է մնում հանրային ուշադրությունից, ապա նրան թվում է, թե ուր որ է այլ անձինք կամ ուժեր կզբաղեցնեն իր տեղը։ 

Եվ այս համատեքստում պատահական չէ, որ Փաշինյանը գրեթե ամենօրյա ռեժիմով գրառումներ է կատարում իր ֆեյսբուքյան էջում կամ ինչ-որ խնդրահարույց հայտարարություններ անում։ Իսկ թե որքանով են Փաշինյանի գրառումները և հայտարարություններն անհրաժեշտ կամ պատեհ, այլ հարց է։ 

Երբեմն մեկնաբանելու թեմա չի լինում, Փաշինյանն իր ֆեյսբուքյան էջում ստիպված է լինում մեկնաբանել անգամ եղանակային պայմանները, կամ այնքան է ձգտում դրական ցուցանիշներ ցույց տալ բնակչությանը, որ սխալ տվյալներ է ներկայացնում, իսկ հետո պարտադրված է լինում ջնջել գրառումը կամ վերախմբագրել։ 

Բացի այդ, վարչապետը ցանկանում է իր ռեյտինգը պահպանել ընդդիմադիրների վրա ցեխ շպրտելու միջոցով՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչքան «կոռումպացված» են նրանք, և ինչքան ժողովրդասեր է ինքը։ 

Դրա համար էլ, երբ Փաշինյանին քննադատում են, նա ոչ թե ի ցույց է դնում իր աշխատանքի արդյունքները, այլ սկսում է փնովել նախկին իշխանություններին։ Իշխանություններին մեկուկես տարի շարունակ հաջողվեց տարբեր քրեական գործերի շուրջ աղմուկի, ձերբակալությունների իրականացման և պետբյուջե գումարներ հետ բերելու պատմությունների միջոցով հանրության շրջանում պահպանել իրենց դրական իմիջը, սակայն այն իրականում «պլացեբոյի էֆեկտ» ունի, քանի որ դրա արդյունավետությունը պայմանավորված է միայն մարդկանց ներշնչանքով, թե փոփոխությունների շրջափուլ է սկսվել։ 

Այնուամենայնիվ, մարդիկ արդեն սկսել են հասկանալ, որ այդ քրեական գործերի հարուցման և աղմկահարույց բացահայտումների թիրախը հանրային հնչեղությունն է, ուրիշ ոչինչ։ Իսկ երբ դրա էֆեկտիվությունը կաղում է, իշխանությունները ձեռնամուխ են լինում նոր միֆի հորինմանը, որն արդեն վերաբերում է «հիբրիդային հեղաշրջմանը»։ 

Այս համատեքստում կարող ենք դիտարկել նաև վերջին օրերին տարբեր պատճառներով հենց ընդդիմադիրներին բերման ենթարկելու պրոցեսը։ Եվ ահա դրա արդյունքում քննարկման թեման ապահովված է, իսկ մինչ այդ ուշադրությունից դուրս են մնում այն հարցերը, որոնք մտահոգում են մարդկանց։ 

Ու այս ֆոնին իշխանության պատասխանատուները փորձում են շրջանցել այնպիսի թեմաներ, որոնք մեծապես հուզում են քաղաքացիներին։ 

Օրինակ՝ իշխանությունները չեն անդրադառնում այնպիսի խնդիրների, ինչպիսիք են իրական աշխատատեղերի ստեղծումը, ներդրումային միջավայրի բարելավումը, արտագաղթի կասեցումը և այլն։ 

Այնինչ, այսպիսով իշխանությունները լճանում են, քանի որ իրենց վարկանիշը փորձում են պահպանել ոչ թե արված աշխատանքի շնորհիվ, այլ համատարած ատելություն սերմանելու, հասարակությանը տարբեր շերտերի բաժանելու և հանրությանը մանիպուլացնելու շնորհիվ։

ԱՐՏԱԿ ԳԱԼՍՏՅԱՆ