«Ինձ թվում էր՝ ամեն ինչ կկարողանամ անել, բայց...»

«Փաստ» օրաթերթն օրերս հերթական նամակն էր ստացել: Երիտասարդը բարձրաձայնում է իր առջև ծառացած խնդիրների մասին: Դիմել է բոլոր հնարավոր գերատեսչություններին, և նրա համար, չասենք վերջին, բայց հույսի մի նշույլ, օգնության ձեռք է նաև իր խնդրի մասին հանրությանն իրազեկելը, որովհետև գուցե գտնվեն մարդիկ, որոնք անհաղորդ չեն մնա նրան բաժին հասած դժվարություններին:

Կարեն Թորոսյանն Ապրիլ յան քառօրյա պատերազմի մասնակից է, ապրում է Էջմիածնում՝ մայրիկի և կնոջ հետ: Հայրը մահացել է դժբախտ պատահարի հետևանքով, եղել է անասնապահ, մահվան պատճառը դարձել է ցլի հարվածը: Այժմ երեքով բնակվում են վարձով բնակարանում: Տան միակ աշխատողը Կարենն է:

 Մայրը վատառողջ է, ունի խրոնիկական հիվանդություններ, աշխատել չի կարող, կինն էլ զբաղվում է տնային գործերով: Տարիների ընթացքում Կարենը վարկեր է կուտակել, պարտաճանաչ կատարել է բոլոր վճարումները, իսկ այժմ աշխատած գումարն ուղղակի չի բավականացնում: «Այսօր չեմ կարողանում վճարել վարկերը: 

Մի շատ կարևոր հարց կա. այդ վարկերը չեմ վերցրել ուղղակի անձնական հաճույքների համար ծախսելու նպատակով: Գումարն անհրաժեշտ էր սկզբում հորս բուժման, այնուհետև հուղարկավորության ծախսերը հոգալու, ինչպես նաև մայրիկիս անհրաժեշտ դեղորայքը գնելու համար: Իսկ հիմա հանգել եմ մի կետի, երբ չեմ կարողանում կատարել իմ վարկային պարտավորությունները»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Կարենը: 

Նշում է՝ հասցրել է աջակցություն ստանալու խնդրանքով դիմել բոլոր հնարավոր գերատեսչություններին՝ վարչապետի աշխատակազմին, պաշտպանության, աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարություններին, Արմավիրի մարզպետարանին, անգամ ԿԳՄՍ նախարարությանը, մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակին, Երևանի քաղաքապետարանին, նույնիսկ՝ ՊԵԿ-ին: Բոլոր գերատեսչություններից էլ պատասխան ստացել է՝ որևէ կերպ օգնել չեն կարող, խնդրի լուծումն իրենց իրավասությունների սահմանում չէ:

Տան եկամուտը գոյանում է Կարենի վաստակած գումարից: «Իմ վաստակած գումարով կարողանում ենք վճարել բնակարանի վարձը, կոմունալները, ինչպես նաև սնունդ գնել: Հաճախ նաև այս ծախսերը կատարելու համար գումարը չի բավականացնում: Երեքով մի կերպ կարողանում ենք ծայրը ծայրին հասցնել: Այժմ չեմ կարողանում մարել վարկերը: Խոսքը մոտ 2.800.000 դրամի մասին է: Գիտեք՝ կյանքը բարդ բան է, երբեք չգիտես, թե ինչպես կարող է ընթանալ: Ինձ թվում էր՝ ամեն ինչ կկարողանամ անել, բայց… 

Ես ցանկություն ունեի, մտածում էի հիպոտեքով բնակարան գնելու մասին: Բայց դրա համար բանկում պետք է վարկային պարտավորություններ չունենամ, եկամուտներս լինեն 250 հազար դրամի չափով, կամ էլ ես և կինս լինենք գրանցված աշխատողներ: 

Այս պահին միայն ես եմ գրանցված աշխատող, հասկանալի է, որ իմ եկամուտն այդքան չի կազմում: Շուտով կլինեմ 25 տարեկան, ազնիվ խոսք, ծնվածս օրվանից մինչև այսօր վարձով եմ բնակվում: 

Չեք պատկերացնի, թե ինչ դժվար է ամեն անգամ իրերը տեղափոխել մի տնից մյուս տուն, հարմարվել, «բերանից կտրել» և վարձ վճարել: Սեփական տուն ունենալը ոչ միայն իմ, այլ հորս ցանկությունն էր, որը, սակայն, այլևս մեզ հետ չէ ու այդպես էլ մեր այդ երազանքն իրականացած չտեսավ: 

Բնակարան ես այսօր էլ որևէ մեկից չեմ ուզում, չեմ ուզում որևէ մեկից կախված լինել, իմ ուժերով ամեն ինչ կանեմ, ուղղակի խնդրում եմ օգնել վարկերը մարելու, ինձ նորից նորմալ մարդ զգալու, նորմալ կյանք վերադառնալու, «սև արկղից» դուրս գալու հարցում»,-եզրափակում է մեր զրուցակիցը: 

Հ. Գ. Թե՛ աշխատանքային փորձից ելնելով, թե՛ առօրյա կյանքում բազմաթիվ պատմություններ եմ լսում սոցիալապես բարդ իրավիճակում հայտնված մարդկանց մասին: Հետաքրքիր մի փաստ մշտապես ուղեկցում է այդ պատմությունները՝ շատ դեպքերում մեղավոր են բոլորը, բացի իրենցից: Կարենի հետ զրույցում հաճելիորեն զարմացա, երբ ասաց՝ «որևէ մեկից որևէ բան չեմ պահանջում, միայն խնդրում եմ օգնել ֆինանսական խնդիրներս լուծելու հարցում, մնացած ամեն ինչը ես կանեմ»: Նրա ցանկությունը մեկն է՝ օր առաջ դուրս գալ «վարկային շրջապտույտից», զրոյացնել վարկերը և ամեն ինչ սկսել «մաքուր էջից»: Այո՛, մեծ հաշվով գուցե այստեղ պետությունն անելիք չունի, բայց ուզում ենք հուսալ, որ կգտնվեն անհատ-բարերարներ, կազմակերպություններ կամ էլ գուցե պետական ինչ-որ գերատեսչություններ, որոնք օգնության ձեռք կմեկնեն երիտասարդին՝ օգնելով հաղթահարել առկա դժվարությունները, և մոտ ապագայում նա իր ուժերով կյանքի կկոչի սեփական բնակարան ունենալու իր երազանքը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ